Ο Ηλίας Μπιτσάνης για τον Μίμη Ζώη, 2019

Μερικές φορές δυσάρεστα γεγονότα φέρνουν τους ανθρώπους κοντά. Μέσα από διαδρομές περίεργες, αντιφατικές και ανθρώπινες. Ετσι και σήμερα μετά από 43 χρόνια βρεθήκαμε μαζί ο Προκόπης Μαρκόπουλος, ο Στάθης Αναστασόπουλος και ο υπογραφόμενος. Πριν από τόσα χρόνια χωρίσαμε στο χημικό και ακολουθήσαμε άλλους δρόμους. Ο Προκόπης ακολούθησε αυτό που σπουδάσαμε, πολλά χρόνια χημικός στην εκπαίδευση. Ο Στάθης ξεκίνησε στο σχολείο και αυτός, αλλά για δεκαετίες στη συνέχεια ακολούθησε την πολιτική από διάφορες θέσεις. Και εγώ λίγα μαθήματα στην αρχή και μετά δημοσιογραφία και πολιτική σε δρόμους επάλληλους και ρόλους εναλλασσόμενους. Πιο πολιτική τα πρώτα 20 χρόνια, κυρίως δημοσιογραφική τα επόμενα 20 χρόνια. Με τον Προκόπη και το Μίμη ήμασταν συμμαθητές για 2-3 χρόνια στο 3ο Δημοτικό Μεσσήνης.

Το 1965 μετά το τέλος της Πέμπτης τάξης, ο Προκόπης μετακόμισε οικογενειακά για την Αθήνα και χαθήκαμε. Τον συνάντησα μετά από 7 χρόνια την πρώτη ημέρα στο Πανεπιστήμιο, έξω από την πόρτα του αμφιθεάτρου στο Χημείο, περιμένοντας να ακούσουμε Αναλυτική Χημεία από τον Χατζηιωάννου. Ακούσαμε «συστάσεις» και πρόσκληση για κυριακάτικο… εκκλησιασμό και απουσίες. Εκείνα που κάναμε «αμάν» να τελειώσουμε το Γυμνάσιο. Ο Προκόπης πολύτιμος συμφοιτητής καθώς πέραν των άλλων, μου έκανε και τα εργαστήρια όταν εγώ κρυβόμουν στη δικτατορία ή έτρεχα στις διαδηλώσεις μετά από αυτή.

Με το Στάθη γνωριστήκαμε εκεί, χαμηλών τόνων περνούσε «απαρατήρητος» σε μια εποχή συγκρούσεων στο πανεπιστήμιο. Το 1976 σκορπίσαμε, βλεπόμασταν κατά… δυάδες, το Στάθη πολύ συχνά στη Μεσσηνία όταν άρχισε να ασχολείται με την πολιτική, για τον Προκόπη μάθαινα περισσότερο από τον αδελφό του Γιώργο, το σπουδαίο ποιητή.

Και ο Στάθης με τον Προκόπη σχεδόν κάθε χρόνο στην συνάντηση των συμφοιτητών (τελευταία Παρασκευή κάθε Νοέμβρη), στην οποία δεν αξιώθηκα να πάω μέχρι τώρα. Με το Μίμη εγώ παιδιόθεν και αδιαλείπτως μέχρι σήμερα αγαπημένος φίλος. Ο Προκόπης συμμαθητής του για κάποια χρόνια στο Δημοτικό και μετά συγγενής από ανήψια. Και ο Στάθης γνωστός του ως δήμαρχος για μια θητεία στη Μεσσήνη. «Κοντράραμε» τότε και ο Μίμης ως άνθρωπος που ζούσε στην πόλη και εγώ ως πρεσβευτής της πεποίθησης ότι ο δήμαρχος πρέπει να ζει εκεί που θέτει υποψηφιότητα. Αλλά χωρίς η αντιπαράθεση να δημιουργήσει ψυχώσεις, με σεβασμό στη θέση και το ρόλο του καθενός. Κάπως έτσι τρεις συμφοιτητές βρεθήκαμε σήμερα να αποχαιρετήσουμε ένα σπουδαίο φίλο Νησιώτη…

Ενα χρόνο πριν «στο κύμα…» για την πίτα του Πολιτιστικού Αντίλογου. Φέτος δεν προλάβαμε, την ακύρωσε ο καιρός. Σήμερα ήμασταν όλοι στο Νησί για τον τελευταίο χαιρετισμό στο Μίμη μας. Θα μας λείψει το χαμόγελο, το χιούμορ, η ευαισθησία, η καλλιτεχνική του ματιά, η αγάπη για τους απλούς ανθρώπους, το ενδιαφέρον για τον τόπο μας. Και θα μας μείνουν η πίκρα της απουσίας και η συγκίνηση που ήταν φίλος μας…

Οχι ρε Μίμη, δεν είναι τίποτα η ζωή, μια ιδέα είναι. Ερχεται και φεύγει. Αλλοτε βασανιστικά, άλλοτε άξαφνα. Πριν λίγες μέρες μιλάγαμε, είπαμε να βρεθούμε γιατί είχαμε καιρό να τα πούμε από κοντά. Αλλά το μεσημέρι έμαθα το φευγιό σου. Ετσι άξαφνα, χωρίς προειδοποίηση. Εχασα τον καλύτερο παιδικό και από τότε μέχρι τώρα εξαιρετικό φίλο. Η μεγάλη γέφυρα με το γενέθλιο τόπο κόπηκε βίαια. Φτώχυνε ο τόπος μας. Καλό ταξίδι ρε φιλαράκο. Θα τους λείψεις πολύ, κουράγιο στη Ρούλα και τον Ορέστη…

Ηλίας Μπιτσάνης Με την Αννα και τον Αντρέα «στο κύμα…» μπροστά από τις φωτογραφικές «προσωπογραφίες» του…
 28-1-2019

Ταξιδεύει και ο Μίμης έχει πιάσει την κατάλληλη θέση και μας ζουμάρει από ψηλά και προσπαθώ να σκεφθώ το φόντο που θα μας τον θυμίζει μέσα από το πλούσιο φωτογραφικό αρχείο που άφησε παρακαταθήκη στην πόλη μας. Του αναγνωρίζουμε πως συμπύκνωσε μέσα από το φωτογραφικό του φακό την κρυφή γοητεία της πόλης ενώ παράλληλα την εξύψωσε αισθητικά. Ο Μίμης είναι από τους ανθρώπους που μέσα στην καθημερινότητα με την παρουσία τους το λόγο και το έργο τους αναβάθμισαν την Μεσσήνη. Του χρωστάμε και του Μίμη και δεν θα το ξεχάσουμε. Χρωστάμε σε όσους έφυγαν όπως ο Μίμης αλλά και σε όσους ζουν ακόμη καθώς μέσα από την τέχνη τους τον λόγο τους τα έργα τους μας βοηθάνε να ονειρευόμαστε και να αξιώνουμε μα πόλη μεθυσμένη από μνήμες εικόνες μουσική-πολιτιστική αύρα και μας δώρισαν το σημαντικότερο,την ελπίδα.

 

 

Προβολή Σχολίων