O γεωπόνος Ιωάννης Καραμάνος, ορυζοκαλλιέργεια, 1917

 

Ηλίας Μπιτσάνης προς Ορυζώνες στον κάμπο

Η καλλιέργεια του ρυζιού στη Μεσσήνη και την ευρύτερη περιοχή, είναι έργο του γεωπόνου Ιωάννη Καραμάνου ο οποίος από το 1917 είχε τοποθετηθεί ως Νομογεωπόνος στη Μεσσηνία. Πρόκειται για έναν εκ των πρωταγωνιστών της γεωργικής αναμόρφωσης στη χώρα, ο οποίος διέγραψε μια ανεξήγητη και τραγικά αντιφατική πολιτική πορεία. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1891 και σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου Portici της Νάπολης. Διορίστηκε Νομογεωπόνος αρχικά στο Μεσολόγγι και στη Μεσσηνία γύρω στα 1917, φέρνοντας νέες ιδέες και καλλιέργειες μεταξύ των οποίων το ρύζι (κατά μια πληροφορία και το αράπικο φυστίκι). Ξεκίνησε με την υποβολή σχετικού αιτήματος το φθινόπωρο του 1918 το οποίο και εγκρίθηκε. Ενώ ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει η δοκιμαστική καλλιέργεια, την άνοιξη του 1919 μετακινήθηκε στο Βόλο και τοποθετήθηκε στην εποικιστική υπηρεσία. Παρεμβαίνοντας στο υπουργείο Γεωργίας κατόρθωσε να πραγματοποιηθεί η καλλιέργεια με τη μετάκληση του ειδικού ορυζοκαλλιεργητή Ιωάννη Κ. Σιγάλα. Το 1921-1922 διετέλεσε σύμβουλος επί γεωργικών ζητημάτων στην Υπατη Αρμοστεία Σμύρνης. Εκ των ιδρυτών του πρώτου Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας, υπήρξε υποψήφιος του κόμματος στην επαρχία Μεσσήνης (προφανώς λόγω της εισαγωγής της καλλιέργειας ρυζιού) στις εκλογές του 1923, στις οποίες κατά την επίσημη ανακοίνωση υποψήφιοι ήταν “επαρχία Καλαμών Π. Κολιτσίδας, επαρχία Μεσσήνης Ι. Καραμάνος τέως νομογεωπόνος Μεσσηνίας, Βασ. Κωστόπουλος κτηματίας και δικηγόρος, επαρχία Πυλίας Δημήτριος Βασ. Μαργέλης ιατρός και Σταύρος Ηρακλ. Τσικλητήρας δικηγόρος”. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ανέλαβε τη διεύθυνση της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Το 1923 του ανατέθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο η Γενική Διεύθυνση Εποικισμού Μακεδονίας-Θράκης της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων. Από το 1929 μέχρι το 1932 διετέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Γεωργίας και διαχειρίστηκε μια σειρά από σημαντικά θέματα οργάνωσης της γεωργικής παραγωγής, ενώ συμμετείχε στη σύνταξη σειράς νομοθετημάτων. Στις εκλογές του 1936 εξελέγη πρώτος βουλευτής Λέσβου με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Κατά την περίοδο της Κατοχής χρημάτισε υπουργός Γεωργίας και Επισιτισμού (Σεπτέμβριος 1941-Μάρτιος 1942). Μετά την απελευθέρωση παραπέμφθηκε σε δίκη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων “δια την διευκόλυνσιν του εχθρού” γιατί με αγορανομική διάταξη, υποχρέωσε τους παραγωγούς δερμάτων να τα παραδίδουν υποχρεωτικά στους Γερμανούς και Ιταλούς, ενώ “διά της ιδίας διατάξεως επεβάλλοντο ποιναί εις τους αρνουμένους να πωλήσωσι τα δέρματά των”. Αποφυλακίστηκε το 1951 και στη συνέχεια διετέλεσε Διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδος και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωπόνων.

Πηγές:

1. Δημήτρης Γ. Παναγιωτόπουλος “Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος – Οψεις του Αγροτικού Κινήματος στην Ελλάδα” – 2010
2. “Ιστορικά” (εφ. “Ελευθεροτυπία”) τεύχος 185 – “Το αγροτικό θαύμα” – 15/5/2003.
3. “Θάρρος” 12/12/1923
5. “Εμπρός” 1/6/1945

[Η φωτογραφία προέρχεται από το περιοδικό “Ιστορικά”]

Προβολή Σχολίων