Γυμναστικές επιδείξεις, 1961

Τέτοιες ημέρες ακριβώς πριν 60 χρόνια, γυμναστικές επιδείξεις στην πρώτη δημοτικού.
Η αφεντιά μου δεξιά τελευταίος στη νοτιοανατολική γωνία της αυλής του 4ου Δημοτικού Σχολείου στην Κρεμάλα.
Κτήριο ιδιοκτησίας του γιατρού Μουρίκη που πέθανε το 1918 από τη σπανιόλα γρίππη που δωρήθηκε στον Αγιοδημήτρη και κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία, κλινική, αποθήκη, σχολείο μέχρι που κατεδαφίστηκε μετά τους σεισμούς του 1986.
«Εν χρω κεκαρμένοι», τουτέστιν με την ψιλή γιατί με τη χοντρή μπορεί να έπαινε ο δάσκαλος… μαλλί και δεν ήταν τόσο ευχάριστη η εμπειρία.
Η κυρία Ασπασία πάντως ήταν γλυκύτατη, χεράκια πάνω, χεράκια κάτω, στροφή δεξιά, στροφή αριστερά και πάει λέγοντας. Στολές σχεδόν ομοιόμορφες (άσπρο πουκάμισο, μπλέ παντελόνι ένεκα τα εθνικά χρώματα), παπούτσι λευκό (από τη μάνα του πασχαλινό ή με… στουπέτσι στα άλλου χρώματος) και ανάλογο σοσόνι. Και τετραγωνάκια λευκά για να μην χάνουμε τη θέση μας (σε μένα κάνει μια καμπύλη γιατί… δεν έφτανε η αυλή να τετραγωνιστεί σε εκείνο το σημείο).
Και οι γονείς απέναντι στη μουριά και τη βρύση καθόσον απόγευμα και έψηνε ο ήλιος…

Μικα Κάπα

Σε αυτή τη μουριά έγραψα κι εγώ την ιστορία μου .
Πρώτη Δημοτικού . Ιούνης μήνας
Δεν μπορούσα να αντισταθώ στις γλυκές μούρες που κρέμονταν από το δέντρο….
Ζήτησα άδεια να πάω τουαλέτα….
Όμως δεν υπολόγισα πως το μπόι μου ήταν λίγο για να ολοκληρώσω το σχέδιο….
Αλλά μια πρωτακι είχα έξυπνη εναλλακτική..
Το σανδαλακι που φορούσα..
Χωρίς δεύτερη σκέψη το εξφενδινθζω στην πιο καλή μεριά για να πέσουν πολλές μούρες μαζί…
Όμως καμμιά δεν πέτυχα .
Ανταυτου το παπούτσι έμεινε στο δέντρο.
Το θάρρος μου με εγκατέλειψε .
Τι θα έλεγα γυρνώντας μονοσανδαλη;
Προσπαθούσα να μην κλάψω αλλά ένιωθα την ζεστασιά από το δάκρυ που ήταν έτοιμο να κυλήσει και ταυτόχρονα να με προδωσει .
Ο από μηχανής θεός ήταν ένας μαθητής μεγάλης τάξης που βγήκε πραγματικά για να πάει τουαλέτα…
Θυμάμαι την σκηνή σαν να ήταν σήμερα.
Ήρθε κοντά μου με ρώτησε και με μια κίνηση σκαρφάλωσε και κρεμάστηκε στο δέντρο με δύναμη κάνοντας το παπούτσι να πέσει στο έδαφος …
Μαζί με το τράνταγμα έπεσαν στο κεφάλι μου τόσες πολλές μούρες που έγιναν στρώμα στο έδαφος ..
Δεν έσκυψα να πιάσω ούτε μία…
Όμως από τότε έγραψε το μυαλό μου αυτή την γλυκιά σκηνή και δεν έχει ξεθωριάσει ούτε έναν τόνο…..
Προβολή Σχολίων