Δεν θα ήθελα να περάσει το 2021 χωρίς να αναφερθώ στον θάνατο του θείου μου κ. Τάκη Κουρή που συνέβη στις 27 Οκτωβρίου 2021 μετά από μια σύντομη αυτοάνοση πάθηση. Ο Τάκης ήταν πρώτος εξάδελφ ος του πατέρα μου Νίκου Κουρή, δηλαδή γιός του αδελφού του παππού μου. Εκτός του ότι είμαστε και αισθανόμαστε πολύ κοντά σαν συγγενείς, είμαστε και γείτονες στην Μεσσήνη. Ο πατέρας μου είχε και δύο αδελφούς, τον Γιάννη και τον Δημήτρη. Όλοι τους, οι τρείς αδελφοί Γιάννης, Δημήτρης και Νίκος, όπως και ο πρώτος τους εξάδελφος Τάκης (Παναγιώτης) ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες στην Μεσσήνη και διατηρούσαν δικά τους μαγαζιά στο κέντρο της πόλης από τα χρόνια πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο (Γιάννης) μέχρι τις δεκαετίες του 70 (Δημήτρης) και 80 (Νίκος). Ο εξάδελφος τους Τάκης μάλιστα, σαν κατά πολύ νεότερος από τους άλλους, διατηρούσε εμποροραφείο μαζί με τον συνεταίρο του κ. Χαρίλη Σταθόπουλο στην οδό Δημητρίου Κούτσικα, μέχρι και την δεκαετία του 2000. Οι τρείς αδελφοί και ο εξάδελφος τους ήταν μανιώδης λάτρεις της μουσικής. Έπαιζαν μουσικά όργανα και τραγουδούσαν. Ο πατέρας μου Νίκος έμαθε και έπαιζε στην αρχή μουσική στην φιλαρμονική Μεσσήνης αλλά ήδη από τα χρόνια του πολέμου και κυρίως μετά τον πόλεμο και αργότερα στην δεκαετία του 50 ήταν ένα από τα πιο ενεργά μέλη της Μαντολινάτας Μεσσήνης. Σε μία φωτογραφία του πατέρα μου, ενθύμιο από το καρναβάλι του 1946, απεικονίζονται πολλοί συμπατριώτες μας, τα ονόματα των οποίων είχε γράψει ο πατέρας μου στο πίσω μέρος της φωτογραφίας, μεταξύ άλλων και το όνομα του επίσης συμπατριώτη και φίλου ηθοποιού Στέφανου Ληναίου (Σάκης Μυτιληναίος). Τις τελευταίες δεκαετίες διεύθυνε ο κ. Δημήτρης Κούτης την Μαντολινάτα και χορωδία της Μεσσήνης. Ενεργά μέλη αυτά τα χρόνια ήταν τόσο ο Τάκης όσο και ο Νίκος Κουρής. Ο πατέρας μου έπαιζε συχνά φλάουτο σε διάφορες συναντήσεις και εκδηλώσεις της Μαντολινάτας, όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες. Ο πατέρας μου έφυγε από την ζωή στις 6 Νοεμβρίου 2010, ο κ. Δημήτρης Κούτης αν θυμάμαι καλά το 2011 και ο θείος μου Τάκης στις 27 Οκτωβρίου 2021. Μετά τον θάνατο του κ. Δημήτρη Κούτη συνέχισαν οι υπόλοιποι τις εμφανίσεις τους στα χρόνια της δεκαετίας του 2010. Κάποια στιγμή δημιουργήθηκε πρόβλημα από τα μέλη του Σωματείου Εθελοντών Μεσσήνης, οι οποίοι ήθελαν ξαφνικά να αναλάβουν την Μαντολινάτα, πράγμα που ούτε ο θείος μου ο Τάκης αλλά ούτε εγώ μπορέσαμε να καταλάβουμε (τι δουλειά έχουν οι Εθελοντές με την Μαντολινάτα? Έλεος!!). Τελικά με πρωτοβουλία του Τάκη Κουρή και του Νίκου Μουρίκη συνέχισαν οι περισσότεροι σαν «Τροβαδούροι της Μεσσήνης» με γυναίκα μουσικό και καινούργια μαέστρο μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια έδειξαν ακόμα μία φορά, μία δυνατή παρουσία σε πολλές ξένες και δικές τους εκδηλώσεις στην Μεσσήνη.

Πολύ συγκινητική ήταν η παρουσία τους τόσο στην κηδεία στις 28 Οκτωβρίου, όσο και στο 40ημερο μνημόσυνο του θείου μου Τάκη, στις 4 Δεκεμβρίου 2021, όταν τραγούδησαν γύρω από τον τάφο του. Στο μνημόσυνο τραγούδησαν τρία τραγούδια, μεταξύ άλλων ένα του Μίκη Θεοδωράκη και την συννεφιασμένη Κυριακή του Βασίλη Τσιτσάνη. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήδη αρκετά μεγάλοι στην ηλικία τραγουδούσαν μέσα στην βροχή. Τα πρόσωπα τους μου θύμιζαν φυσιογνωμίες ηθοποιών από ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Δεν τραγουδούσαν μόνο για έναν φίλο που «έφυγε». Είχα την εντύπωση, ότι με πολύ θυμό ήθελαν να δείξουν, ότι σε μια εποχή του Big Brother, σε μια εποχή που τα συναισθήματα των ανθρώπων απαγορεύονται από τις διάφορες κυβερνήσεις, για το καλό μας φυσικά, αυτοί πάλευαν ενάντια στον Αυτισμό και τον Ψυχαναγκασμό που θέλουν να μας επιβάλουν. Μία μικρή ομάδα τελευταίων αγωνιστών του συναισθήματος έδειξε στις 4 Δεκεμβρίου 2021 στο κοιμητήριο της Μεσσήνης κάτι που θύμιζε επικές ταινίες του Χόλυγουντ, όπως «Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών» ή «Χόμπιτ». Μία μικρή ομάδα ανθρώπων όπως εκείνες οι ομάδες στις παραπάνω ταινίες, έτοιμη να αντιμετωπίσει το τεράστιο Σκοτάδι. Είμαι σίγουρος! Στο τέλος θα νικήσουν!!!!!