Απελευθέρωση της Μεσσήνης, 1944
Το Νησί (Μεσσήνη) είναι ίσως η πρώτη πόλη που ανάσανε ελεύθερα από τη γερμανική κατοχή.
Σαν σήμερα 4 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα πλήθος κόσμου υποδέχεται στην πλατεία τους εκπροσώπους του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και πανηγυρίζει.
Οι Γερμανοί οπισθοχωρώντας ανατινάζουν τις γέφυρες για να διασφαλίσουν τα νώτα τους. Φεύγουν συνοδευόμενοι από τους ταγματασφαλίτες που συγκεντρώνονται στην Καλαμάτα για τη μεγάλη μάχη. Οι ανατινάξεις πέρα από την πάγια στρατιωτική πρακτική των Γερμανών με βάση το σχέδιο υποχώρησης, σκοπεύουν να παραλύσουν τις υποδομές.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επιχειρούν να εγκλωβίσουν δυνάμεις του ΕΛΑΣ δυτικά του Παμίσου ή να καθυστερήσουν τη μετακίνησή τους, καθώς από το Μελιγαλά με την μεγάλη ταγματασφαλίτικη βάση ελέγχουν το πέρασμα στη βόρεια πλευρά.
Η ανατίναξη αποτέλεσε πλήγμα για την παραγωγή ρυζιού καθώς σε λίγο θα άρχιζε η συγκομιδή.
Και γιαυτό όπως μαρτυρεί ο μπάρμπα Στάθης Καναβός και επιβεβαιώνουν δημοσιεύματα της «Ελεύθερης Μεσσηνίας», πρώτη δουλειά των απελευθερωτικών αρχών ήταν η κατασκευή περάσματος προς το βάλτο, που έγινε σε χρόνο ρεκόρ.
Ετσι κατασκευάστηκε η ξύλινη γέφυρα που λειτούργησε για περισσότερο από 10 χρόνια συνδέοντας τη Δυτική Μεσσηνία με την Καλαμάτα και τους αγρότες με το βάλτο και τις καλλιέργειες.
Δυστυχώς αυτή την ημέρα κανένας δεν τη θυμάται στο Νησί.
Δυστυχώς αυτή την ημέρα κανένας δεν τη θυμάται στο Νησί.
Και οι δημοτικές αρχές αποφεύγουν συστηματικά να γιορτάσουν μια σπουδαία ημέρα της τοπικής ιστορίας…
[Παλαιότερη ανάρτηση, πάντα επίκαιρη όσο δεν γίνεται το αυτονόητο για τον αναγκαίο σεβασμό στην ιστορία]
[Στη φωτογραφία η ξύλινη γέφυρα τη δεκαετία του 1950, από το λεύκωμα των ΓΑΚ Μεσσηνίας για το Νησί που έγραψε και επιμελήθηκε η Αναστασία Μηλίτση-Νίκα]
Σοφία Κονσολάκη
Θα μου επιτρέψετε να καταγράψω την προσωπική μου ιστορία , η οποία δείχνει ότι αυτή ήταν συνολικά η γερμανική λογική. Ο παππούς μου, τον οποίο δυστυχώς δεν γνώρισα, ήταν καλαματιανός και επαγγελματίας ψαράς. Το καίκι του είχε νηολογηθή το έτος 1930 . Στην κατοχή οι γερμανοί επίταξαν όλα τα καίκια. Υποτίθεται ότι με το τέλος του πολέμου θα επιστρέφονταν στους νόμιμους ιδιοκτήτες. Αντ΄ αυτού τα βύθισαν . Ο παππούς μου έπαθε ανακοπή και πέθανε 52 ετών , μόλις το έμαθε , μέσα στο λιμεναρχείο. Η οικογένεια του δεν έλαβε καμμία αποζημίωση ούτε οτιδήποτε άλλο σε αναγνώριση της απώλειάς του.
Αναστασία Αργυροπούλου
Δυστυχώς! Πριν λίγα χρόνια είχε προγραμματιστεί μια εκδήλωση από τον Δήμο Μεσσήνης, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε , ενώ είχε ανακοινωθεί κι είχαν βγει ανακοινώσεις και αφίσες.Αντεδρασαν κάποιοι σύμβουλοι του δημοτικού συμβουλίου .
Georgia Schi
Που ηταν αυτη η γεφυρα;
Ηλίας Μπιτσάνης
Georgia Schi λίγο πιο πάνω από τη σημερινή γέφυρα του Παμίσου…
Kostas Alexiou
εγινε προταση απο το ΕΣΔΟΓΕ στην προηγουμενη Δημοτικη Αρχη να αρχισουν εκδηλωσεις υπο την αιγιδα της Βουλης με τον τιτλο »Ελλαδα Ελευθερη», αφου ο τοτε προεδρος της Βουλης ειχε δεχτει κι αυτος την προταση μας. Σκοπος μας ηταν (και ειναι) τα »θυμηθουν» ολες οι πολεις της χωρας την ημερομηνια απελευθερωσης τους απο τα Γερμανικα κατοχικα στρατευματα και να καθιερωθει εορτασμος πανελλαδικα. Ηταν φυσικο να αρχισει η προσπαθεια απο την Μεσσηνη. Ο τοτε Δημαρχος δεν μας απαντησε και δεν εγινε συναντηση αντιπροσωπιας μας μαζι του. Εμεινε (για οσο εμεινε) ο εορτασμος »Αθηνα Ελευθερη».
Ευσταθία Χρονοπούλου
Η πολιτεία γενικά κωφεύει.θα ήταν ουσιωδέστερο η τοπική ιστορία να ενταχθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία ως πρώτη μύηση των παιδιών στη μάθηση της ιστορίας.πότε όμως ,αντιμετωπίστηκε με σοβαρότητα το εκπαιδευτικό μας σύστημα και η μόρφωσή των παιδιών…..
Panagiotis Moulas
Το γνωστό ζιζάνιο (ενίοτε ωφέλιμο) γνωστό στους κόλπους της δημιουργεικης δημοσιογραφίας και της ανάδειξης σημαντικών γεγονότων για τον νομό γενικότερα έριξε τον σπόρο του.Οταν το ζιζάνιο Μπιτσάνης Ηλίας καρπήσει,πολαπλασιάζεται και το αποτέλεσμα καταγράφεται σε δράσεις όπως της ανάδειξης του κινήματος τών λιμενεργατών , και της ανάδειξης των αρχαίων στην Υπαπαντή του Σωτήρος στην Καλαμάτα.Εχω την πεποίθηση πως η ιστορία της Μεσσήνης αξίζει την προσοχή μας και την ευγνωμοσύνη μας σε σχέση με την προσφορά της στην πρόοδο του νομού. Μία συντονισμένη δράση προς το δημοτικό συμβούλιο δεν θα ήταν παράτερη αλλά επιβεβλημένη.
Christos Douroumis
Τελικά αυτός ο ευρύτερος τόπος φερει κάτι το ατίθασο, το ακατανικητο μαζί του. Σκέπτομαι ότι η έναρξη της ηρωικης επανάστασης για απελευθέρωση από τους Τούρκους από τα μέρη μας έγινε!
Νίκος Α. Νικολόπουλος
Ηλία μου, καλό σου βράδυ. Παρακολουθώ ευχάριστα τις αναρτήσεις σου και εκτιμώ τις επιλογές σου για τα Μεσσηνιακά και ιδιαίτερα τα Νησιώτικα θέματα. Γεννημένος στο Πουλίτσι το 1939, έζησα την κατοχή και τον εμφύλιο εκεί, τελείωσα το Δημοτικό περιπλανώμενος στα γειτονικά σχολεία κι εκεί, με «πλερωτικούς» δασκάλους, ως το 1949, και το 1953 «μ’ένα ταγάρι σταυρωτά’ (κατά Βάρναλη) βρέθηκα στο Νησί, στην 3η τάξη του 8ταξίου Γυμνασίου (στο πάνω μέρος της Πλατείας), και σε «Καμαρούλα μια σταλιά», κατά το θαυμάσιο τραγούδι του Λευτέρη – Πλέσσα-Πουλόπουλου. .Έτσι είδα και βίωσα την «Ξυλο-γέφυρα» της φωτογραφίας σου (Εύγε σε όλους σας), έμαθα την ιστορία της και περπάτησα πολλές φορές, γραμμή-γραμμή με φίλους συμμαθητές μου, ως τα προχώματα του Βάλτου και στη νότια αγκαλίτσα της, για να κάνουμε τα απαγορευμένα πρώιμα μπάνια μας. .Κλείνω το σχόλιο μου με την παράκληση στην εμπειρία σου να αναζητήσεις και να αναρτήσεις, αν καταφέρεις να βρεις, μια φωτογραφία του παλαιού Γυμνασίου μας που στην προμετωπίδα του είχε την προτροπή του Σωκράτη στους μαθητές Του: . «Μουσικήν ποίει Κι εργάζου».
Ηλίας Μπιτσάνης
Νίκος Α. Νικολόπουλος καλησπέρα, στο κέντρο της φωτογραφίας φαίνεται το κτήριο του Γυμνασίου το 1955, αριστερά (όπως βλέπουμε τη φωτογραφία) ο κινηματογράφος «Τιτάνια» και δεξιά το κτήριο που στέγασε το πρώτο ορυζοεργοστάσιο Γαλανάκη
Προβολή Σχολίων