Με αφορμή τη συζήτηση για τα «εξοχικά κέντρα» στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού, μια διαφήμιση του 1926 για τα εγκαίνια του «Νέου παράδεισου» που βρισκόταν στην οδό Μεσσήνης (Τσούση σήμερα) και «παρά το εργοστάσιον Δ. Πετρούλα» (πρόκειται για το εργοστάσιο Πετρούλια στο οποίο λειτούργησε μεταπολεμικά το ορυζοεργοστάσιο των – δύο – αδελφών Γαλανάκη, απέναντι από το παγοποιείο). Διευθυντής ο Δημήτριος Π. Λαμπρόπουλος, έχει τα πάντα και κάτι που σπανίως συναντάς σήμερα καθώς ενημερώνει ότι «αι οικογένειαι δύνανται να διασκεδάζωσι εν αυτώ, κομίζουσαι και ιδικά των φαγητά». «Εξοχικά» τα κέντρα γιατί βρίσκονταν σε μια ορισμένη απόσταση από τον οικιστικό πυρήνα μέσα σε περβόλια. Και η πυκνότητα κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτός ήταν ουσιαστικά η είσοδος της πόλης. Και φυσικά η ημερομηνία των εγκαινίων καθόλου τυχαία: