Είχαμε «θέατρο» και απαγγελίες, είχαμε γυμναστικές επιδείξεις (στα μεγάλα μας και πέραν της… σουηδικής), παίζαμε και τόπι (από τα τυλιγμένα κουρελόπανα μέχρι τη δερμάτινη που πήγαινε… 100 κιλά όταν μούσκευε το χειμώνα), αλλά δεν έλειπε ο στίβος. Χρειάζονταν τουλάχιστον δύο για τον αγώνα: Τραβάγαμε μια γραμμή, βάναμε ένα τελικό σημάδι, πατούσαμε το ένα πόδι στη γραμμή, μέτραγε ο ένας και έδινε το σύνθημα. Ο αγώνας ταχύτητας μεταξύ των δύο ήταν κάτι σαν το… τάβλι. Τρέχαμε για παράδειγμα πέντε φορές και κέρδιζε όποιος νίκαγε τις τρεις (ή έφτανε πρώτος σε αυτές). Αμα είχαμε και τρίτο ως… κριτή, ακόμη καλύτερα. Οταν είμαστε περισσότεροι ο αγώνας μπορεί να ήταν… νοκ άουτ με τη μια πιλάλα ή με γύρους όπου ο νικητής ξεκουραζόταν και… ξαναέτρεχε μέχρι να βγει η τελική δυάδα.
Κάπου στην τετάρτη δημοτικού κάναμε και σχολικούς αγώνες. Μια απίστευτη ιστορία, στίβος η λασπωμένη… ισόπεδη κερκίδα στην ανατολική πλευρά του γηπέδου. Ούτως ειπείν το χωράφι που στάλιζαν όσοι έβλεπαν μπάλα, με διαχωριστικό από το γήπεδο ένα σύρμα. Εκεί λοιπόν έτρεξα επιτυχώς το 60ρι των μικρών και τα πήγα καλά, πρώτος στο σχολείο, κάτι τέτοιο. Επιτυχία και στο… μπαλάκι, μάλλον εκεί πήγα καλύτερα κατά πως δηλοί η ανακαλούμενη μνήμη από τα «κομμάτια και θρύψαλα» των παιδικών χρόνων. Δεν ξέρω αν ήταν από τον πετροπόλεμο (εκεί και αν έχουμε φάει ξύλο) ή βρήκα το κολάι, πάντως το μπαλάκι (ήταν ειδικό για το άθλημα) το έστελνα δεόντως μακρυά.
Και μετά μεγαλώσαμε, το πήραμε πιο σοβαρά κάπου στο μεταίχμιο εκείνου που λέμε σήμερα «γυμνάσιο-λύκειο». Είχε γίνει και το στάδιο, αθλητική… εκδρομή άνευ θεατών θυμάμαι μια βόλτα αλλά είχα αλλάξει… άθλημα: Υψος με τεχνική (θεός να την κάνει) στραντλ, έβλεπα που πηδάγανε οι μεγαλύτεροι αντικαθιστώντας το… ψαλίδι που ήταν σύνηθες για ερασιτέχνες (κάτι σαν να… πηδάς το φράχτη δηλαδή). Σκάγαμε σαν καρπούζια σε κάτι παλιοστρώματα που κουβαλάγαμε από το σχολείο. Πάντως περνούσα τον πήχη (κανονικός, από τάβλα ξυλουργείου) άνετα στο 1,5 μέτρο, εντυπωσιάζοντας τον καθηγητή αγγλικών που ήταν κάπου στο ίδιο ύψος με… τα χέρια ψηλά.
Μετά όμως τα πράγματα… σοβάρεψαν, από τα 60 των μικρότερων χρόνων πήγαμε στα 100 και άρχισα να τρέχω στους αγώνες, ατομικά και σε σκυταλοδρομία. Το 1970 οργανώθηκαν οι «Λαϊκοί Αγώνες» με τοπικό,επαρχιακό, νομαρχιακό, περιφερειακό και πανελλαδικό χαρακτήρα. Περνώντας τα στάδια έφθασα μέχρι και το τρίτο (νομαρχιακό) όπου και έκανα την… έκπληξη τερματίζοντας δεύτερος. Την ίδια ή την επόμενη χρονιά έγιναν στο Νησί οι μαθητικοί αγώνες στίβου, με αρκετούς μετέπειτα αθλητές στίβου και έτρεξα στον τελικό τερματίζοντας με… βουτιά. Βλέπετε με είχαν προμηθεύσει παπούτσια με καρφιά αλλά στο… γαρμπίλι του στίβου αλλού πάταγες και αλλού βρισκόσουν.
Το ανέκδοτο ήταν οι αγώνες… αντοχής. Ολο το σχολείο με αφετηρία του τεράστιο για την εποχή προαύλιο, πιλάλα μια μεγάλη διαδρομή δυτικά προς την Κυδωνίτσα και από εκεί αριστερά μέσα στα χωράφια, έξοδο κάπου στη Σταδίου και επιστροφή στο προαύλιο. Ξεφουσαίναμε στο δρόμο και κάπου εκεί στη διαδρομή πέσαμε πάνω σε έναν γνωστό με τρακτέρ και καρότσα. Σκαρφαλώσαμε, κόψαμε δρόμο (άλλωστε δεν ακολουθούσε κανένας) και ξεκούραστοι όταν μπήκαμε στην πόλη πηγαίναμε με… άνετο τέμπο και ρίξαμε ένα κατοστάρι στο φινάλε περνώντας τους προπορευόμενους. Και με την άσκεφτη ζαβολιά βρεθήκαμε στην ομάδα που θα έτρεχε στους τελικούς στην Καλαμάτα. Συγκεντρωθήκαμε στο τότε δεύτερο γυμνάσιο (κάπου εκεί που είναι ο Μουργής στη Βασ. Γεωργίου), πήραμε οδηγίες και βγήκαμε στην πλατεία. Η διαδρομή ήταν προς τη Βασ. Γεωργίου, Φαρών και κάπου αρκετά ψηλότερα στροφή προς Αριστομένους. Τερματίσαμε με τη βοήθεια του… ασθενοφόρου που στεκόταν στην ουρά καθώς στην ανηφόρα της Φαρών μας βγήκε η γλώσσα σαν γραβάτα. Το τίμημα της απερισκεψίας ήταν λίγο βαρύ.
Και μπάλα φυσικά στην ημερήσια διάταξη, στην ομάδα του σχολείου δεξί μπακ, κυνηγάγαμε έναν μακαρίτη σήμερα διαιτητή με το σημαιάκι για μια φάση που πήρε ο επιθετικός του 1ου Γυμνασίου τη μπάλα από το στήθος μου με το χέρι στη μεγάλη περιοχή και την έβαλε με το… πόδι καθόσον έπαιζε στη “Μαύρη Θύελλα¨αλλά δεν ήταν και… Μαραντόνα. Φίλος μου μετά από χρόνια ο Γιώργος ο διαιτητής, του το έλεγα και τον κορόιδευα γιατί πηγαίνονας στο γήπεδο του “Μεσσηνιακού” με τα πόδια τον είχαμε βρει στο δρόμο, είχε συστηθεί και μας έλεγε πως είναι ο πρώτος αγώνας που σφυρίζει, θα είναι δίκαιος και άλλα τινά. Βρεγμένο το γήπεδο, κολλάγαμε και η μπάλα και εμείς, απερίσκεπτα πήγα να τη γυρίσω στον τερματοφύλακα (πρέπει να έπαιζε ο Παναγιώτης) και εισπράξαμε ένα ακόμη τεμάχιο. Την πλήρωσε φίλος μου του πρώτου ο Μιχάλης που του έβαλε πλάτη όταν επιχείρησε να με περάσει με ταχύτητα και βρέθηκε σωριασμένος στο σκάμμα του μήκους. Ευτυχώς δεν έσπασε τίποτε…
Και για να το τελειώνουμε, πας μετά στο πανεπιστήμιο και σου λένε 40 παρουσίες στη γυμναστική για να σου επιτραπεί να δώσεις εξετάσεις τον Ιούνιο. Και τρέχα πρωί-πρωί στον «Πανελλήνιο» να σε τρέχουν ο Παπανικολάου (ο επικοντιστής) και οι άλλοι γνωστοί γυμναστές ομάδων γύρω-γύρω στο πεδίον του Αρεως για να πάρεις την περιπόθητη σφραγίδα. Ευτυχώς εκ της προηγούμενης πείρας λουφάραμε στους θάμνους και βγαίναμε στον τελευταίο γύρο ακμαίοι. Κάναμε μερικές και ως θεατές σε αδιάφορους αγώνες μπάσκετ και βόλεϋ μεταξύ πανεπιστημίων και φθάσαμε το πολυπόθητο “40”. Υψίστου θρησκευτικού συμβολισμού ο αριθμός, θεωρήθηκε ίσως ο καταλληλότερος για την ταλαιπωρία μας. Στο δεύτερο έτος τις κάναμε… όλες μαζί, πηγαίναμε πλέον Πανεπιστημιούπολη ολόκληρη… εκδρομή και βάζαμε σφραγίδες από το πρωί μέχρι το μεσημέρι για να γεμίσουν τα προβλεπόμενα τετραγωνάκια. Στη μεταπολίτευση σταμάτησε το μαρτύριο της… γυμναστικής παρουσίας.
Αντε να τα… μολογήσεις τώρα στους νεότερους, να σε κοιτάνε σαν… εξωγήινο!

[Από τύχη μεταξύ των άλλων διασώθηκε το δίπλωμα των Λαϊκών Αγώνων]

Άννα Παναγιωτοπούλου Ηλία τι μου θύμησες τώρα. Ξεκίνησα στην Τρίτη Γυμνασίου στα 60 μέτρα και πήγαμε για Παμεσσηνιακός αγώνας στους Γαργαλιάνους, ήρθα πρώτη και έφερα και κύπελλο τότε έδιναν κύπελλο αργότερα που πήγαινα στο στα Μεσσηνία ακούς Καλαμάτα και Τρίπολη μετά για πελοποννησιακους μας έδιναν στεφάνι. Είχα και εγώ παπούτσια με καρφιά τα είχε φέρει ο πατέρας μου από την Αθήνα γιατί έτρεχα στα 100, πες της και καλό δρόμο μία με έβαζαν να τερματίζω.το λύκειο της Μεσσήνης πήγαινε πολύ καλά στους αγώνες ήταν αρκετά παιδιά πούλα που έπαιρναν μέρος.

Μιχαλης Αλεβιζος Ηλια θυμαμαι οτι σε θαυμαζα, γιατι ησουν πρωτος κυριολεκτικα στα μαθηματα πρωτος στον αθλητισμο και στη συνεχεια πρωτος στους αγωνες.Ειμαι τυχερος που σε ειχα συμμαθητη, φιλο και συντροφο. Οσα αναφερεις με τα τρεξιματα στον αριακα στο γηπεδο ηταν απολαυση γιατι ξεφευγαμε απο τα ορια του σχολειου. Ηλια σε ειχα αναφερει ως προτυπο στα παιδια μου και καταφερα να ειναι πρωτοι στα μαθηματα σημαιοφοροι δημοτικο, γυμνασιο και λυκειο, πρωτοι στον αθλητισμο ( εκαναν πρωταθλητισμο .στο τεννις) εχουμε γεμισει με κυπελλα στο σπιτι. Να εισαι καλα και να μας θυμιζεις τα νιατα μας

Νικόλαος Κισκήρας ΡΟΥΜΑΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΑΝΩ ΚΡΕΜΜΥΔΙ ΔΗΜΟΥ ΠΥΛΟΥ ΝΕΣΤΟΡΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Ηλία μου θύμησες τον αγώνα που δώσαμε στην Καλαμάτα με το 2ο Γυμνάσιο αν δεν απατώμαι. Χάσαμε 2-0. Πράγματι ήμουν τερματοφύλακας, Πήγαινα στην Ε’ Γυμνασίου. Εσύ δεξί μπακ, ο Μιχάλης αριστερό και μάλλον σεντρεμπάκ πρέπει να ήταν ο συγχωρεμένος Αργυρόπουλος.»Λουμπούμπα». Για πρώτη φορά είχα αφήσει τις ελβιέλες και φόρεσα ποδοσφαιρικά παπούτσια που είχα δανειστεί από τον Πάμισο. Σ ένα μπλονζόν σε κείνο τον αγώνα μέσα στη λάσπη έγδαρα την αριστερή μου λαγόνα και το σημάδι μου τον θυμίζει ακόμα. Να σου θυμίσω επίσης και ένα αγώνα 400 μέτρων στο γήπεδο στο πλαίσιο των εσωτερικών αγώνων στιβου. Τρέξαμε εγώ, εσύ, ο Δημήτρης ο Μοσχοβίτης και ένας Παπαδόπουλος από τη Λάμπαινα πολύ γερός αθλητής. Μέχρι τα 300 μέτρα ήμουν μπροστά αλλά στην ευθεία με πέρασε και ο Παπαδόλπουλος (1ος) και εσύ (2ος) και αρκέσθηκα στην 3η θέση. Μάλιστα στην απονομή σε όλους έδωσαν στεφάνι ελιάς αλλά στην δικής μας απονομή δεν έδωσαν γιατί είχαν τελειώσει. Νασαι καλά ρε συμπαίκτη και συνάδελφε που τα σκαλίζεις και μυρίζουν όμορφα!!!

Ηλίας ΜπιτσάνηςΜε το 1ο ήταν γιατί θυμάμαι το φίλο που… γκρεμοτσάκισα, εσύ έκανες ό, τι μπορούσες με τις βουτιές σου σε ένα λασπογήπεδο. Πράγματι ο μακαρίτης Γιώργος έπαιζε σέντερ μπακ. Μου θύμησες το 400σαρι, πρώτη και τελευταία φορά έτρεξα. Συνήθως έκανα και 200 αλλά εκεί ήταν πολύ δυνατός ο Τίμος και κέρδιζε κατά κανόνα. Νάσαι καλά και εσύ Παναγιώτη!

Panagiotis Vasiladiotis Είχα τρέξει και εγώ κι ο μακαρίτης ο Γιώργος ο Τριανταφυλλοπουλος Παναγιώτη. Μολονότι εγώ δεν έτρεχα ποτέ πάνω από κατοστάρι, μάς είχε παρακαλέσει ο Γιώργος ( αν θυμάμαι σωστά το όνομα του Παπαδόπουλου) ο οποίος ήταν πολύ καλός στα τετρακόσια και στα οκτακοσια μέτρα, για να μην ματαιωθει ο αγώνας. Στον αγώνα στην Καλαμάτα έπαιξα και εγώ σαν αλλαγή έξω δεξιά, αλλά δεν ακούμπησα τη μπάλα καθόλου. Πέντε με έξι φορές που διεκδίκησα, ο διαιτητής μου σφύριξε φάουλ. Πάντως θυμάμαι ότι πρωταγωνιστής εκείνη την ημέρα ήταν το νέο αστέρι της Καλαμάτας ο Γεωργοπουλος

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Μου το θύμισες. Επίσης θυμάμαι και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στο σχολείο όπου παίζαμε Νησιωτες – Χωριατες. Είχες και ένα περίεργο τρόπο να κάνεις ντρίπλα. …