Γάμος στην Μεσσήνη κατά την δεκαετία του 1920
Γάμος στην Μεσσήνη κατά την δεκαετία του 20, συλλογές Northwestern University, Evanston, Illinois, ΗΠΑ .
Καλή φωτογραφία, με στοιχεία για την εποχή. (Οι περισσότεροι άνθρωποι δε χαμογελούν, είναι σκυθρωποί, η διαφορά ηλικίας μεγάλη).
Τη Μερσίνα την φορούσαν τα Νιογαμπρια! Και οι κουμπάροι!!!! Τα φέρνω όλα στο μυαλό μου σαν όνειρο θερινής νυκτός.
Πολύ ενδιαφέρον. Ο γαμπρός με κοστούμι γιλέκο και γάντια. Πρέπει να είναι εύπορος. Το σόι του πρέπει να είναι όσοι φορούν λευκό μαντίλι στο πέτο. Αντίθετα η νύφη φαίνεται αρκετά νεότερη του και από φτωχή οικογένεια. Ίσως πάλι κάνω και λάθος. Μήπως υπάρχει κάποιο όνομα;
..με τη μερσινα στο πετο
Γάμος στη Μεσσσήνη τη δεκαετία του 20
Ο γάμος στη Μεσσηνία, και ειδικότερα στην περιοχή της Μεσσήνης, τη δεκαετία του 1920 αποτελούσε ένα κορυφαίο κοινωνικό γεγονός που συνδύαζε αρχαίες παραδόσεις με τα πρώτα δείγματα αστικοποίησης και εκσυγχρονισμού.
Τα έθιμα ήταν συνήθως πολυήμερα και είχαν έντονο το στοιχείο της οικογενειακής και κοινοτικής συμμετοχής.
Συχνά, ο γάμος δεν περιοριζόταν στην τελετή της Κυριακής, αλλά κρατούσε μια ολόκληρη εβδομάδα ή ξεκινούσε από την Παρασκευή, με εντατικό γλέντι και προετοιμασίες.
Οι γάμοι γίνονταν κατά κύριο λόγο με προξενιό (διαμεσολάβηση), όπου οι οικογένειες συμφωνούσαν καισ εδιάφορες λεπτομέρειες . Ωστόσο, υπήρχαν πλέον και περιπτώσεις που προέκυπταν από έρωτα, αλλά ακόμη και τότε, η τελική έγκριση των γονέων ήταν καθοριστική.
Το μυστήριο γινόταν παραδοσιακά την Κυριακή (συνήθως απόγευμα).
Η προίκα ήταν κεντρικό στοιχείο. Οι μητέρες και οι κόρες ετοίμαζαν για χρόνια τα προικιά (σεντόνια, πετσέτες, κεντήματα) στον αργαλειό.
Σε ορισμένα χωριά της Μεσσηνίας, τα προικιά καρφώνονταν σε τραπεζαρίες ή κρεμόντουσαν στους φράχτες και τις αυλές, δημιουργώντας ένα είδος «εκθετηρίου» για να δει ο κόσμος πόσο προκομμένη και «βαριοπροικισμένη» ήταν η νύφη.
Πριν την τελετή, γίνονταν το «στόλισμα της νύφης» στο σπίτι, με τη βοήθεια συγγενών και φιλενάδων.
Ο γαμπρός πήγαινε με την «ακολουθία» του (συγγενείς, φίλοι, μουσικοί) να παραλάβει τη νύφη από το σπίτι της. Αν η νύφη ήταν από άλλο χωριό, η συνάντηση γινόταν με άλογα στολισμένα με κιλίμια και μαντήλια.
Συχνά κουμπάρος γινόταν ο νονός του γαμπρού.
Στο μυστήριο, οι καλεσμένοι έριχναν στο ζευγάρι ρύζι (για να «ριζώσει») και κουφέτα.
Ό γαμπρός και οι κουμπάροι φορούσαν συχνά Μερσίνα (μυρτιά) στο πέτο, σύμβολο ευτυχίας και καλοτυχίας.
Ο γάμος ήταν «χαρά» για όλη τη μικρή κοινωνία, η οποία συμμετείχε ενεργά. Οι καλεσμένοι συνήθως έφερναν κρέας και κρασιά για να βοηθήσουν στο γλέντι.
Για γλυκό φτιάχνονταν παραδοσιακά δίπλες.
Ακολουθούσε τρικούβερτο γλέντι, συχνά στο σπίτι ή στην αυλή της οικογένειας, με τους πρώτους χορούς να έχουν καθορισμένη σειρά (γαμπρός, νύφη, κουμπάρος, αδέρφια, γονείς).
Υπήρχαν ειδικά γαμήλια τραγούδια που τραγουδούσαν οι συμπέθεροι, όπως το «Έβγα πεθερά στην σκάλα, με το μέλι, με το γάλα…» όταν έφτανε η νύφη.
Αυτή η περίοδος (1920s) ήταν μια εποχή όπου οι πόλεις, όπως η Μεσσήνη, δέχονταν τις επιρροές της ευρωπαϊκής μόδας ενώ ταυτόχρονα διατηρούσαν έντονα τα αγροτικά και τοπικά έθιμα
Προβολή Σχολίων