Οι παλιοί την έλεγαν “σπανιόλα γρίπη” και ήταν η πρώτη πανδημία του 20ου αιώνα που άφησε πίσω της περισσότερα από 20 εκατομμύρια νεκρούς, σε ένα κόσμο που είχε στραμμένη την προσοχή του στον πόλεμο και η πολιτική δημόσιας υγείας ήταν ανύπαρκτη. Δεν είχε καμία σχέση με την Ισπανία αλλά λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε αυστηρή λογοκρισία σχετικά με την εξάπλωση της γρίπης και τις τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Και οι μόνες εφημερίδες που έγραφαν για το πρόβλημα ήταν οι ισπανικές καθώς η χώρα δεν συμμετείχε στον πόλεμο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι έγινε τοπικά, πέρα από κάποιες αφηγήσεις παλαιότερων που μιλούσαν για μεγάλο θανατικό. Στο Νησί (Μεσσήνη) σημειώθηκαν πολλοί θάνατοι, “θυμάμαι κάθε μέρα χτυπούσαν 5-10 φορές οι καμπάνες στο Νησί για ισάριθμες κηδείες” γράφει ο Θόδωρος Τσερπές. Και προσθέτει “τότε πέθανε και ο ανθρωπιστής γιατρός Μουρίκης με την αδελφή του και εκατοντάδες άλλοι Νησιώτες”.
Η περίπτωση του γιατρού Μουρίκη είναι από τις λίγες γνωστές και έχει δραματικές πτυχές. Ο γιατρός ήταν γιός του Αριστομένη Μουρίκη και πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1918 από την επιδημία ισπανικής γρίπης που είχε χτυπήσει (και) την περιοχή. Από την ίδια αιτία πέθανε 4 ημέρες αργότερα η αδελφή του Μαρία. Με διαθήκη άφησε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου το ακίνητο στην Κρεμάλα όπου στα μικρά μας χρόνια στεγάστηκε το 4ο Δημοτικό Σχολείο. Επρόκειτο για το σπίτι που έμενε, και ένα εργαστήριο συνεχόμενο με αυτό όπως αναφερόταν στη διαθήκη του και το οποίο φιλοξενούσε επαγγελματίες μέχρι και τα νεότερα χρόνια.

Η διαθήκη βρίσκεται στα ΓΑΚ Μεσσηνίας είναι χειρόγραφη και συντάχθηκε στις 22 Νοεμβρίου όταν ο ίδιος ήταν “ασθενής και εξαπλωμένος επί της κλίνης”. Μαζί με το ακίνητο άφησε στην εκκλησία και όλα όσα βρίσκονταν σε αυτό. Από την διαθήκη προκύπτει ότι διέθετε μεγάλη ακίνητη περιουσία (αναφέρονται κτήματα σε Παλιολίβαδα, Σύρματα, Αγιο Νικήτα, Κυδωνίτσα και αλλού), την οποία κληροδότησε σε διάφορα πρόσωπα, κυρίως νέες κοπέλες που δεν φαίνεται ότι ανήκαν στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Ξεχωριστή αναφορά έκανε για «μίαν ραπτομηχανήν πολυτελείας Σίγγερ» την οποία επίσης δώρισε. Ενώ χάρισε τα ενοίκια στον άνθρωπο που χρησιμοποιούσε το εργαστήριο. Φρόντισε όμως και για τα μνημεία (του ιδίου και της αδελφής του) στο νεκροταφείο καθώς όριζε ότι τα έσοδα από την εκποίηση λεμονοπερίβολου στου Χότζα, και από μια ποσότητα πετάλων και τυριού να διατεθούν για τον σκοπό αυτό. Αναφερόταν σε δυό θανάτους που δεν είχαν συμβεί, γνωρίζοντας από τα συμπτώματα και τις συνέπειες ότι ο ίδιος δεν πρόκειται να επιζήσει. Κρατούσε μια ελπίδα για ζωή της αδερφής του, καθώς στη διαθήκη αφού έκανε τη διανομή δήλωνε “όλα ταύτα θα είναι άκυρα καθ’ ην περίπτωσιν επιζήση η αδελφή μου”. Ο Ιωάννης Μουρίκης είχε εκλεγεί κοινοτικός σύμβουλος το 1914, θέση στην οποία παρέμενε μέχρι τον θάνατό του. Τιμώντας του μνήμη του το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Αγίου Δημητρίου μετά το τέλος των πολέμων, το Σεπτέμβριο του 1923 τέλεσε μνημόσυνο στην αναγγελία του οποίου τον χαρακτήριζε “μεγάλο ευεργέτη του Ναού”. Είναι και η μοναδική δημόσια αναφορά που εντοπίζεται στον τοπικό Τύπο. Αργότερα ο Δήμος Μεσσήνης έδωσε το όνομά του στο δρόμο που βρίσκεται βορείως του ακινήτου.
Τότε δεν υπήρχε δημόσιο σύστημα υγείας, σήμερα υπάρχει χάρις στην προσπάθεια πολλών γιατρών και νοσηλευτών που τιμούν τον όρκο τους και δίνουν με αυταπάρνηση τη μάχη σε συνθήκες διάλυσης του συστήματος που προκάλεσε η σκληρά νεοφιλελεύθερη πολιτική πακεταρισμένη στα μνημόνια. Ας ελπίσουμε να αντέξει, ας ελπίσουμε να ενισχυθεί, ας βοηθήσουμε όλοι ακολουθώντας με ευλάβεια τις οδηγίες των ειδικών και όχι των πάσης φύσεως τσαρλατάνων…

[Στη φωτογραφία η διαθήκη του Μουρίκη]