Το σπίτι του γιατρού Ιωάννη Μουρίκη στην “Κρεμάλα” κάπου τη δεκαετία του 1950, κτήριο που κατεδαφίστηκε μετά τους σεισμούς του 1986. Ο γιατρός ήταν γιός του Αριστομένη Μουρίκη και πέθανε πριν 100 χρόνια, στις 26 Νοεμβρίου 1918 από την επιδημία ισπανικής γρίπης που είχε χτυπήσει (και) την περιοχή. Από την ίδια αιτία πέθανε 4 ημέρες αργότερα η αδελφή του Μαρία, αλλά και πολλοί Νησιώτες. Με διαθήκη άφησε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου το ακίνητο της φωτογραφίας. Επρόκειτο για το σπίτι που έμενε και ένα εργαστήριο συνεχόμενο με αυτό όπως αναφερόταν στη διαθήκη του. Η οποία βρίσκεται στα ΓΑΚ Μεσσηνίας είναι χειρόγραφη και συντάχθηκε στις 22 Νοεμβρίου όταν ο ίδιος ήταν “ασθενής και εξαπλωμένος επί της
κλίνης”. Μαζί με το ακίνητο άφησε στην εκκλησία και όλα όσα βρίσκονταν σε αυτό. Από την διαθήκη προκύπτει ότι διέθετε μεγάλη ακίνητη περιουσία (αναφέρονται κτήματα σε Παλιολίβαδα, Σύρματα, Αγιο Νικήτα, Κυδωνίτσα και αλλού), την οποία κληροδότησε σε διάφορα πρόσωπα, κυρίως νέες κοπέλες που δεν φαίνεται ότι ανήκαν στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. Ξεχωριστή αναφορά έκανε για «μίαν ραπτομηχανήν πολυτελείας Σίγγερ» την οποία επίσης δώρισε. Ενώ χάρισε τα ενοίκια στον άνθρωπο που χρησιμοποιούσε το εργαστήριο. Φρόντισε όμως και για τα μνημεία (του ιδίου και της αδελφής του) στο νεκροταφείο καθώς όριζε ότι τα έσοδα από την εκποίηση λεμονοπερίβολου στου Χότζα, και από μια ποσότητα πετάλων και τυριού να διατεθούν για τον σκοπό αυτό. Αναφερόταν σε δυό θανάτους που δεν είχαν συμβεί, γνωρίζοντας από τα συμπτώματα και τις συνέπειες ότι ο ίδιος δεν πρόκειται να επιζήσει. Κρατούσε μια ελπίδα για ζωή της αδερφής του, καθώς στη διαθήκη αφού έκανε τη διανομή δήλωνε “όλα ταύτα θα είναι άκυρα καθ’ ην περίπτωσιν επιζήση η αδελφή μου”.
Ο Ιωάννης Μουρίκης είχε εκλεγεί κοινοτικός σύμβουλος το 1914, θέση στην οποία παρέμενε μέχρι τον θάνατό του. Το 1915 συμμετείχε μαζί με τον Ν. Ρούτση στην επιτροπή που είχε την εποπτεία για τον φωτισμό της πόλης.

Η ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΓΡΙΠΠΗ

Η ισπανική γρίπη αποτέλεσε την μεγαλύτερη πανδημία του 20ού αιώνα και άφησε πίσω της περισσότερα από 20 εκ. νεκρούς. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ονομάστηκε ισπανική επειδή οι πρώτες αναφορές προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας που δεν συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ως εκ τούτου δεν υφίστατο λογοκρισία. Το πρώτο κρούσμα καταγράφηκε στις 4 Μαρτίου 1918 στο Καμπ Φάνστον του Κάνσας. Ως τον Απρίλιο είχε φθάσει στην Ευρώπη ακολουθώντας τον δρόμο των χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών που πέρασαν τον Ατλαντικό για πολεμικές επιχειρήσεις. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ύφεση μέχρι να εκδηλωθεί το δεύτερο κύμα με πρώτο κρούσμα στις 22 Αυγούστου στη Βρέστη, ένα από τα κύρια λιμάνια αποβίβασης Αμερικανών στρατιωτών. Ο ιός διέσχισε την Ευρώπη μέσα σε λίγες εβδομάδες αφήνοντας πίσω του αμέτρητους νεκρούς. Η πανδημία κόπασε
ξαφνικά όπως και εμφανίστηκε, στις αρχές του 1919. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο ιός προήλθε τουλάχιστον κατά ένα μέρος από αγριόπαπια και πέρασε στους ανθρώπους μέσω των γουρουνιών.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Τιμώντας του μνήμη του το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Αγίου Δημητρίου μετά το τέλος των πολέμων, το Σεπτέμβριο του 1923 τέλεσε μνημόσυνο στην αναγγελία του οποίου τον χαρακτήριζε “μεγάλο ευεργέτη του Ναού”. Είναι και η μοναδική δημόσια αναφορά που εντοπίζεται στον τοπικό Τύπο. Αργότερα ο Δήμος Μεσσήνης έδωσε το όνομά του στο δρόμο που βρίσκεται βορείως του ακινήτου.

ΚΛΙΝΙΚΗ “ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ”

Στο σπίτι του Μουρίκη στεγάστηκε μετά από 12 χρόνια η κλινική “Αγιοι Ανάργυροι” του γιατρού Σταύρου Γιαννόπουλου. Διαφημίζεται στο Σεπτέμβριο του 1930 ως “μαιευτική, γυναικολογική, παιδιατρική, παθολογική”.με “πλήρεις εγκαταστάσεις μικροβιολογικού και χημικού εργαστηρίου, εξετάσεις αίματος, πτυέλων, ούρων κλπ.”. Ο Γιαννόπουλος ήταν μαιευτήρας και αναφέρεται ως “επί τετραετίαν εν Παρισίοις εκπαιδευθέντος εν τοις νοσοκομίοις Tarnier, Broca, Cochin, Saint Antonie, Hopital Desenfates Maladew, Clinique Baudeloque”. Και ανακοίνωνε ότι “δέχεται εν τη κλινική του κειμένη παρά τον Αγιον Δημήτριον (εν τη τέως οικία Ιωάννου Μουρίκη) 9-12 π. μ. και 4-7 μ. μ.”. Και όπως γινόταν γνωστό “εν τη ανωτέρω κλινική χειρουργεί ο ιατρός κ. Σ. Σταματόπουλος”.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Σταύρος Γιαννόπουλος έπαιξε ρόλο στα τοπικά πολιτικά πράγματα ως διορισμένος κοινοτικός σύμβουλος από το φθινόπωρο του 1938 όταν διορίστηκε νέο συμβούλιο στη θέση αυτού που διαλύθηκε από το καθεστώς Μεταξά: “Εις αντικατάστασιν του διαλυθέντος κοινοτικού συμβουλίου της πόλεώς μας διωρίσθησαν πρόεδρος ο κ. Μιχ. Πολυδούρης και μέλη οι κ. κ. Π. Σκιαδάς δικηγόρος, Σταύρος Γιαννόπουλος ιατρός, Ιωάννης Μιχαλόπουλος οδοντίατρος, Δημ. Χρόνης πρόεδρος του Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Συλλόγου Μεσσήνης”.
Ο ίδιος διετέλεσε πρώτος δήμαρχος όταν το 1947 έγινε πάλι δήμος η Μεσσήνη, διορισμένος από την κυβέρνηση καθώς διαβάζουμε το Μάρτιο αυτού του χρόνου: “Δια Βασιλικού Διατάγματος διωρίσθη Δήμαρχος Μεσσήνης ο κ. Σταύρος Ηλ. Γιαννόπουλος ιατρός και δημοτικοί σύμβουλοι οι κ. κ. Ιωάν. Μιχαλόπουλος, Ιωάν. Καρακώστας, Στυλ. Παναγόπουλος, Γεώργ. Ρήγας, Ιωάν. Πατέντας, Νικολ. Δουβόγιαννης, Θωμάς Ρούτσης, Σταύρος Γεωργούλιας, Νικόλ. Τσώνης, Αθαν. Βαλσαμάκης, Παν. Κατσούρος και Ιωάν. Πανόπουλος”.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1951

Ο Σταύρος Γιαννόπουλος έθεσε υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές του 1951 με ψηφοδέλτιο το οποίο αποτελούσαν οι: Αβαρλής Π. Ιωάννης έμπορος. Αποστολόπουλος Β. Δημήτριος κτηματίας. Βαλσαμάκης Π. Αθανάσιος έμπορος. Γεωργούλιας Σ. Σταύρος υαλοπώλης. Γαλανόπουλος Π. Γεώργιος έμπορος. Δουβόγιαννης Π. Νικόλαος διευθυντής κινηματογράφου. Καρακώστας Π. Ιωάννης φαρμακοποιός. Καντιάνης Π. Ιωάννης έμπορος. Κοσμάς Π. Χρήστος έμπορος. Κουρής Α. Ιωάννης έμπορος. Κουρλέτας Σ. Δημήτριος εμποροράπτης. Μιχαλόπουλος Γ. Ιωάννης οδοντίατρος. Μιχαλόπουλος Π. Ιωάννης κρεοπώλης. Μυλωνάς Λ. Απόστολος ατροποιός. Μεσσάδος ή Αντωνάκος Π. Αντώνιος παντοπώλης. Οικονομόπουλος Β. Παναγιώτης κτηματίας. Παπαργυρόπουλος Η. Ρήγας έμπορος. Πλεμμένος Γ. Παναγιώτης έμπορος. Ρούτσης Ι. Ευάγγελος παντοπώλης. Ρούτσης Α. Θωμάς κτηματίας. Ρήγας Π. Γεώργιος σαγματοποιός. Στεφανόπουλος ή Θεοδωρόπουλος Γ. Αλέξανδρος βιομήχανος. Ψυχογιόπουλος Ε. Παναγιώτης.
Αντίπαλός του ήταν ο Σταύρος Τσούσης με ψηφοδέλτιο το οποίο αποτελούσαν οι: Παναγιώτης Δημ. Γρίττης. Βασίλειος Παν. Δημητρόπουλος. Χαράλαμπος Παν. Κουλής. Παναγιώτης Γεωργ. Κουτρουμπούχος. Γεώργιος Παν. Κουρεμένος. Ανδρέας Βασ. Κρεμμυδάς. Παναγιώτης Μ. Λουκάκος. Βασίλειος Νίκ. Μουγγός. Διονύσιος Φ. Μιχαλόπουλος. Δημήτριος Παν. Νικολόπουλος ή Λισαίος. Βασίλειος Ιωαν. Πανταζόπουλος. Προκόπιος Γεωργ. Παπαγεωργίου. Κωνταντίνος Ιωαν. Πάσσαρης. Γεώργιος Ηλ. Παναγιωτόπουλος. Δημήτριος Θ. Πλεμμένος. Ιωάννης Παν. Πονίδης. Γεώργιος Χ. Πετρόπουλος. Δημήτριος Γ. Σαλαμάνος. Γεωργ. Παν. Στασινόπουλος. Γεώργιος Ν. Σαραντόπουλος. Κωνσταντίνος Δημ. Ταμπούρλος. Γεώργιος Φωτ. Φωτόπουλος. Ιωάννης Φ. Λαζαράκης.
Τις εκλογές κέρδισε ο Σταύρος Τσούσης: “Εις τον Δήμον Μεσσήνης εψήφισαν εν συνόλω 1339 εκ των οποίων οι ανεξάρτητος φιλελεύθερος κ. Τσούσης έλαβε 639 ψήφους. Δεύτερος έρχεται ο συνδυασμός του κ. Γιαννόπουλου με 406 ψήφους και τρίτος ο συνδυασμός του κ. Κουλέτση με 294 ψήφους. Εκ των 12 εδρών ο κ. Τσούσης καταλαμβάνει τας 8”.
Στα πρακτικά του δημοτικού συμβουλίου εμφανίζονται ως εκλεγέντες δημοτικοί σύμβουλοι οι Γρηγόριος Φωτόπουλος, Παναγιώτης Κουτρουμπούχος, Παναγιώτης Λουκάκος, Βασίλειος Μουγγός, Βασίλειος Δημητρόπουλος, Προκόπιος Παπαγεωργίου, Ιωάννης Αβαρλής, Φώτιος Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Κατσούρος, Δημήτριος Νικολόπουλος Ρήγας Παπαργυρόπουλος και Σταύρος Γιαννόπουλος.

ΣΧΟΛΕΙΟ-ΑΠΟΘΗΚΗ

Το κτήριο Μουρίκη κάποια στιγμή δεκαετία του 1950 και για αρκετά χρόνια χρησιμοποιήθηκε σαν σχολείο (4ο Δημοτικό), ενώ το εργαστήριο δίπλα σε αυτό είχε διατηρηθεί με επαγγελματική χρήση. Την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε προσωρινά τα καλοκαίρια ως αποθήκη συγκέντρωσης σιταριού από την Ενωση Συνεταιρισμών. Ενα κτήριο που «παρακολούθησε» για δεκαετίες την ιστορία του τόπου χάθηκε μετά τους σεισμούς…