3ο Δημοτικό Σχολείο, Ασπασία Τσόπελα, 1963
Πολλή η συζήτηση για τα σχολεία, και είπα να επιχειρήσω μια επιστροφή στις μνήμες των μικρών μας χρόνων με βάση παλαιότερα κείμενα. Στο τσούρμο μετράω καμιά 50ριά μαθητές περί τη δασκάλα. Μια εξαιρετική κυρία, η Ασπασία Τσόπελα. Την είχα δασκάλα στην πρώτη τάξη στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Μεσσήνης.
Εδώ είμαστε στη δευτέρα τάξη στο 3ο Δημοτικό Σχολείο της πόλης, αλλάξαμε σπίτι και μετατέθηκε η δασκάλα, συμπτωματικά μου έκανε πάλι μάθημα.
Σε ένα από τα «παραρτήματα», στην πέτρινη αποθήκη της Μιχαλόπλαινας δυτικά από το θερινό «Τιτάνια». Παλιό αρχοντικό, ο «μύθος» το θέλει να ήταν κατάλυμα των βασιλιάδων που έρχονταν στο Νησί από το 19ο αιώνα. Εννοείται πως το έφαγε η «μαύρη μαρμάγκα» του τσιμέντου, όπως και πολλά από τα κτήρια της περιοχής. Το κεντρικό κτήριο ήταν ένα διώροφο χαράπατο που έβλεπε στην Αριστομένους και την Κορδιγκτώνος. Κούναγε ο σεισμός και έπεφταν σοβάδες. Μια μικρή αυλή των θαυμάτων και των παραστάσεων στο τέλος της σχολικής χρονιάς.
Απέξω κατά την ανατολή η «Ελλη» και ο «Αβέρωφ», οι μικροπωλητές που κουβαλούσαν στο ευμεγέθες καροτσάκι τα πάντα, με ένα «φουγάρο» για τα ξηροκάρπια που έψηναν (εξ ου και τα ονόματα ως… πολεμικά ατμόπλοια). Αργότερα προσέγγιζε και ο Μιχάλης με το σάμαλι και το καροτσάκι-ποδήλατο.
Κατά τη δύση το θεόρατο για την εποχή κτήριο του μπάρμπα Γιάννη Μπελεχρή, μια τεράστια κληματαριά στην αυλή που κοζάραμε τα σταφύλια άνευ αντικρύσματος καθόσον ο «θείος» τα πήγαινε στη λαϊκή και δεν άφηνε να πλησιάσει κανένας. Και δίπλα στο καλύβι η Εβρο, ένας «θρύλος» των παιδικών χρόνων, παραδουλεύτρα που τα έφερνε δύσκολα αντιμετωπίζοντας τη χλεύη μικρών και μεγάλων.
Τα παραρτήματα δύο, αυτό της Μιχαλόπλαινας και ένα πλίθινο κάπου απέναντι από τα ξεχωριστά κτήρια Φωτόπουλου-Δημητρόπουλου. Το δικό μας ήταν… προνομιακό καθώς υπήρχε ακόμη το παλιό γήπεδο (εκεί που είναι πάρκινγκ σήμερα) με τις γαζίες γύρω – γύρω. Εκεί ξεδίναμε στα διαλείμματα μέχρι να αποφασίσουν να χτίσουν νέο σχολείο. Εσκαψαν τα θεμέλια, σκέτη γλίνα, έπιασαν οι βροχές και πλημμύρισαν, κόντεψα να πνιγώ (όπως και πολλοί άλλοι) όταν γλίστρησα στο όρυγμα περιεργαζόμενος το… έργο. Που δεν έγινε ποτέ, αγοράστηκε άλλο οικόπεδο και έγινε στη σημερινή του θέση. Και μετά έφυγε η κυρία Ασπασία και μας προέκυψε ένας τύπος μανιάτης, μου διαφεύγει το όνομα (έχω μια υποψία ότι ήταν αυτός που κατ’ ομολογίαν του Περιφερειάρχη Παν. Νίκα είχε φάει… πολύ ξύλο για παιδικές ατασθαλίες). Μια λούρα από μουργιά, «Παναγία μου και σώσε», βάραγε αλύπητα όταν δεν λαγοκοιμόταν στην έδρα τα απογεύματα. Ναι, κάναμε μάθημα πρωί απόγευμα και Σάββατο.
Χαλαρά το απόγευμα, χειροτεχνία, γεωγραφία, γενική επιμόρφωση. Ενα απόγευμα από την πίσω πλευρά του «παραρτήματος» τη φωτογραφίας, μας την έπεσαν οι μεγαλύτεροι με… τσικουνίδες. Και όπως φοράγαμε τα κοντοπαντέλονα για λόγους οικονομίας (μετά τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου φορέσαμε το μακρύ), μας πλάκωσαν στα πόδια και… βγάλαμε καυτρούλες από την αλλεργική αντίδραση του οργανισμού. Θέλαμε δεν θέλαμε λακήσαμε στο δρόμο. Και νάσου ο «ξυλοκόπος» μανιάτης που βγήκαμε από την τάξη ενώ είχε σημάνει το κουδούνι από… τα κεντρικά. Ολοι στη σειρά, ο «δάσκαλος» με τη λούρα, από 40 λουριές σε κάθε χέρι. Ηρθαν και πρήστηκαν, ούτε το κουτάλι δεν μπορούσαμε να πιάσουμε. Οι γονείς μόκο γιατί τόλεγε ο δάσκαλος, πήγε και αρπάχτηκε ο πατέρας μου αλλά ποιός λογάριαζε τη διαμαρτυρία όταν το ξυλοκόπημα ήταν ανεκτίμητη παιδαγωγική αξία. Μικρές ιστορίες από τα δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι σχεδόν πολλά από τα αγόρια της φωτογραφίας χωρίς δυσκολία, ολίγα από τα κορίτσια και εξ αυτών ελάχιστα με ονόματα. Κάποτε οι εφημερίδες έγραφαν «γέρων τεσσαρακοντούτης», με βάση αυτή την… κατάταξη είμαστε… υπέργηροι!
-
Σταυρος Καλογεροπουλος Ηλία εκεί στο πέτρινο πίσω απο την οθόνη του τιτάνια τελείωσα την πρώτη δημοτικού με δασκάλα τη σπανού και την δευτέρα με την ασημίνα την πανταζοπούλου στο ισόγειο του μεγάλου σπιτιού του καθηγητή (ξεχνάω τώρα το ονομά του) τέρμα δαγρέ η άλλη γωνία απο του στεφάνου και απέναντι απο το σπίτι της δασκάλας της τσόπελα.
Τις υπόλοιπες τάξεις κανονικά στα κεντρικά κτήρια.
Και αν θυμάσαι ήτανε μια αίθουσα μεσαία που πέρναγες μέσα απο άλλη για να μπεις ή να βγείς..
-
Ηλίας Μπιτσάνης Ναι, θυμάμαι τη μεσαία τάξη, ίσως κάποια χρονιά κάναμε εκεί (Τρίτη ή Τετάρτη)…
-
Βασίλειος Χριστόπουλος Το άλλο παράρτημα του Γ’ Δημοτικού τερμα οδού Δαγρε που ήταν στο ισόγειο διώροφου ανήκε στον φιλόλογο καθηγητή Γεώργιο Χριστοπούλο κοινώς «Μπαρμπαγιωργο» όπως τον θυμούνται οι.παλαιοι. Εκεί τελείωσα την Α’ Δημοτικού. Το κτίριο ανακαίνισμενο (οικία) υπάρχει ακόμα.
-
Ηλίας Μπιτσάνης Βασίλειος Χριστόπουλος δεν το πρόλαβα εκεί (αν δεν με απατά η μνήμη μου, του μπαρμπαγιώργη του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «Αννίβας»), πράγματι απέναντι έμενε η Τσόπελα όπως λέει ο Σταύρος. Με μπέρδεψε η Δαγρέ που τη δική μου εποχή ήταν (και είναι τώρα) το δρομάκι που βγάζει στο γουρνοπάζαρο. Οταν θέλαμε να προσδιορίσουμε τα σπίτια εκείνης της γειτονιάς λέγαμε «κατά τα Μαυρομματέικα»…
Βασίλειος Χριστόπουλος Ηλίας Μπιτσάνης Ναι Ηλια, τον Μπαρμπαγιωργο τον λεγαμε και «Χαννιμπαλ» το λατινικο του Αννιβα. Τελικα το κτιριο δεν ειναι στην οδο Δαγρε αλλα στην γωνια Αριστομενους και Νοταρα.Dimitris Dimitropoulos Σ αυτή την αποθήκη-τάξη που ήταν μεγάλη κάθε Δευτέρα απόγευμα ο Πανουσόπουλος -δ/ντής του Γ Δημ.σχολείου έκανε προβολές ταινιών βωβού κινηματογράφου.Από τότε είχα ανακαλύψει τον αξεπέραστο Σαρλώ . Τη μηχανή προβολής χειριζόταν ο Νικ.Στασινάκης. Εννοείται όλοι οκλαδόν.Σταυρούλα Σαραντοπούλου Την Έβρο την θυμάμαι όνειρο. Όταν δούλευε σε κτήματα περνούσε από το σπίτι μας και κοντοστεκοτανε στην γειτονιά. Ήταν μια ψηλή περίεργη γυναίκα. Εγώ νόμιζα ότι έμενε ευθεία πάνω από το 2ο Δημοτικό σχολείο. -
Δημήτρης Μοσχοβίτης H Εβρο Βουλα εμενε σ`ενα παλιό σπιτάκι πίσω απο το 3ο δημοτικο σχολείο στο δρόμο για το Μαυρομάτι..Λεγόταν Παλαμάρα,χήρα η ιδια με εναν γιό τον Παναγιώτη που ζεί τουλάχιστον 40 χρόνια στη ΘεσσαλονίκηΗλίας Μπιτσάνης Ναι Δημήτρη, αυτό γράφω, κολλητά νότια από του μπάρμπα Γιάννη την αυλή..
Προβολή Σχολίων