Στην πρώτη οι γυμναστικές επιδείξεις ήταν… σεμνές, κλείσιμο της χρονιάς το 1961: Ασπρο πουκαμισάκι, λευκά σοσόνια και παπούτσι (από το Πάσχα ή μπογιατισμένο με στουπέτσι), μπλέ κοντοπαντέλονο, ενίοτε ντρίλινο για κάθε χρήση. Πρώτη και τελευταία χρονιά στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Μεσσήνης, στην Κρεμάλα, φτωχική η γειτονιά του σχολειού και τα περιττά έξοδα για «επιδείξεις» κάτι παραπάνω από πολυτέλεια. Ενα παλιό δίπατο σπίτι με ιστορία: Του γιατρού Ιωάννη Μουρίκη που πέθανε από την «σπανιόλα γρίπη» το 1918. Προσβλήθηκε γιατρεύοντας τους Νησιώτες που είχαν αμέτρητα θύματα. «Ασθενής και εξαπλωμένος επί της κλίνης» έγραψε τη διαθήκη του αφήνοντας το σπίτι στον Αγιοδημήτρη, εκτός και αν ζούσε η αδελφή του για την οποία γνώριζε πως έχει προσβληθεί από τη γρίπη. Η οποία όμως τον ακολούθησε διαβαίνοντας τον Αχέροντα, τέσσερις ημέρες αργότερα. Ετσι εξηγείται και η οδός Μουρίκη στη βόρεια πλευρά. Μετά από 12 χρόνια εγκαταστάθηκε εκεί η κλινική «Αγιοι Ανάργυροι» του γιατρού Σταύρου Γιαννόπουλου «μαιευτική, γυνακολογική, παιδιατρική, παθολογική» κατά τη διαφήμιση. Πέρασαν δεκαετίες μέχρι να εγκατασταθεί εκεί το 4ο Δημοτικό Σχολείο. Στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς μαθήματα, το καλοκαίρι το ισόγειο αποθήκη για συγκέντρωση σταριού από την Ενωση, εκεί θυμήθηκα τον πατέρα μου στο νοτιοδυτικό παράθυρο να κάνει την παραλαβή με σειρά προτεραιότητας των χωρικών που συνωστίζονταν από το πρωί. Γνώρισε «δόξες» το κτήριο μέχρι που κατεδαφίστηκε μετά τους σεισμούς. Επιστροφή λοιπόν στο σχολείο, μέναμε ακριβώς απέναντι, στου μπάρμπα Νίκου του Σταθόπουλου. Οι μικροί μαθητές στο ισόγειο και σε μια αίθουσα. Σε αυτή μας έβαλαν στη σειρά και μας… βατσινώσανε μια μέρα της άνοιξης. Αξέχαστη η γιορτή των Χριστουγέννων με τα ασήμαντα δώρα που τύχαιναν στον καθένα, ανταλλαγή ουσιαστικά, αφού ο καθένας είχε πάει ό, τι άντεχε το οικογενειακό βαλάντιο. Μια εξαιρετική δασκάλα, η Ασπασία Τσόπελα να προσπαθεί να φέρει βόλτα δεκάδες παιδιά. Φωτογραφία από την αυλή που έχει σημαδευτεί με ασβέστη για την περίσταση και στη νοτιοανατολική γωνία, δίπλα στη μάντρα που δεν φαίνεται καλά. Γυμναστικές επιδείξεις, απόγευμα κατά πως δείχνουν οι σκιές στον τοίχο και οι γονείς με τους δασκάλους και τους επισήμους, απέναντι κάτω από τις μεγάλες μουριές για να μην τους τρώει το λιοπύρι. Χεράκια πάνω, χεράκια κάτω, χεράκια δεξιά, χεράκια αριστερά. Κάτι σαν… σουηδική γυμναστική για μικρούς, ο υπογραφόμενος προτελευταίος στο στοίχο δεξιά της φωτογραφίας. Κάποιους από τους άλλους θυμάμαι φυσιογνωμικά αλλά τα ονόματα έχουν σβήσει στο χρόνο…