Γεννήθηκα στην Καλαμάτα (στην κλινική του Παπαδόπουλου λέει η μάνα μου) και ζήσαμε τα πρώτα χρόνια στο Νησί, σε μια αυλή σαν εκείνες που απαθανατίζουν οι παλιές ελληνικές ταινίες εποχής. Στου Πατσαβούρα (από το όνομα του ιδιοκτήτη), ένα διώροφο κτήριο με αυλή χωρισμένο σε δωμάτια όπου έμεναν φτωχοί υπάλληλοι και εργάτες που δεν είχαν να πληρώσουν νοίκι για ολόκληρο σπίτι και μαθητές γυμνασίου που έρχονταν από τα χωριά. Βρισκόταν τη βόρεια πλευρά του δρόμου που ξεκινάει από το παλιό καφενείο (περισσότερο ουζερί ίσως) του Κανέλλου (ανατολικά από την Εθνική Τράπεζα, Παπατσώνη σήμερα) και κάνοντας ένα ζικ-ζακ φθάνει μέχρι την Καπετάν Κρόμπα. Λίγο πιο ανατολικά από το σημείο που συναντιέται ο δρόμος με την Παπακοροβέση. Θυμάμαι ότι στη βόρεια πλευρά του ο διάδρομος που σχημάτιζε το χαγιάτι του ορόφου, “έχασκε” στο κενό, τον είχαν κλείσει με αγκάθινο συρματόπλεγμα για λόγους ασφαλείας, ίσως και για να αποτρέψουν το παιδικό παιχνίδι στο επικίνδυνο σημείο. Δεν ήμουνα… τζαναμπέτης αλλά ως παιδί είχα “καταφέρει” να σπρώξω πάνω στα σύρματα την συνομήλικη Αντζουλίνα (ποτέ δεν κατάλαβα από που βγαίνει το όνομα), παιδί μιας φτωχής εργατικής οικογένειας. Εννοείται ότι ακολούθησε παιδαγωγικό… μπερντάχι, από εκείνα τα χρόνια δεν είδα πάλι ποτέ το κορίτσι, από προηγούμενη ανάρτηση πληροφορήθηκα ότι μάλλον κάποια στιγμή βρέθηκε στην Αυστραλία. Παιχνίδι στην αυλή που χώριζε το σπίτι από το δρόμο με μια τεράστια (για τα παιδικά μου μάτια) πόρτα. Οταν τη βρίσκαμε ανοιχτή σκαρίζαμε στο δρόμο, αυτοκίνητα δεν υπήρχαν άλλωστε, κανένα κάρο αν πέρναγε και εκείνο αργιά και που. Μια μεγάλη μουριά μπροστά από την πόρτα, ίσως και στο δρόμο, ήταν το σημείο που απαγκιάζαμε για παιχνίδι και σιγουριά. Κάπου εκεί βρισκόμουν όταν ήρθε ο Γαλάτος (δεν έχω συνειδητοποιήσει αν επρόκειτο για επώνυμο ή παρατσούκλι) από το Φαρμίσι με το ποδήλατο για να ενημερώσει τον πατέρα μου πως πέθανε ο παππούς Ηλίας. Ενα μαύρο Βίσμαρκ με το οποίο τον θυμήθηκα να κυκλοφορεί στα μεγαλύτερα χρόνια. Θάμουν τότε 2,5 χρονών και κάτω από τη μουριά θυμάμαι να παίζω με το πρώτο αυτοκινητάκι που έφερε στις 40 του παππού ο νονός μου και αδερφός του πατέρα μου Χρίστος (από το Χριστόδουλος) που ζούσε στη Θεσσαλονίκη (ίσως και Γιαννιτσά τότε, ημέρες για να φτάσει στο γενέθλιο τόπο). Λίγες φορές πέρασε το αυλάκι μετά τον πόλεμο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε γεννηθεί η αδερφή μου. Πάντα μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο για τα μάτια μου κτήριο λίγο πιο πέρα από το σπίτι (γωνία Παπατσώνη και Καπετάν Κρόμπα), αυτό που για πολλά χρόνια (μάλλον και τότε) στέγαζε το ταμείο και δυστυχώς κατεδαφίστηκε τα τελευταία χρόνια (όταν αργότερα εγκαταλείφθηκε θυμάμαι να ίπτανται έγγραφα όταν φυσούσε αέρας). Η ψηλή μάντρα και οι φοίνικες στο αρχοντικό του Μερλόπουλου λίγο πιο πέρα επί της Καπετάν Κρόμπα, θύμα και αυτό της “ανάπτυξης”. Η μνήμη διασώζει εικόνες των γειτονικών σπιτιών, ονόματα που ταυτοποιήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Δυτικά του Αδαμόπουλου με το ζαχαροπλαστείο, νότια του Παντζή και του Γαλούση, βόρεια των Αντωνοπουλαίων (Σαντουρμαίων) και του τότε (αυστηρού μέχρι… φοβίας)) δημάρχου Τσούση. Με την γυναίκα του να έχει πάντα τον καλό λόγο και καλούδια για τα μικρά, δεν έκαναν δικά τους παιδιά και έβγαζε κάτι από τη “μητρική αγάπη” στα πιτσιρίκια της γειτονιάς. Ανατολικά του Νταλακούρα (Παναγιώτη Βασιλοπανάγου) με το κάρο και πιο πέρα του Γαβρά με το… κινητό κατάστημα ψιλικών (κάτι από γουέστερν… έφερνε το σύστημα). Στο “σκηνικό” και μια βρύση, τρόμπα την έλεγαν τότε, που ύδρευε τη γειτονιά με μακρύ κοντάρι, που το σήκωναν ψηλά να μην το φθάνουν τα παιδιά, όπως μου θύμισε φίλος συμπατριώτης συμπληρώνοντας τα θραύσματα μνήμης…

[Στη φωτογραφία από το αρχείο της ΕΡΤ, ένα σπίτι σαν αυτό που έζησα τα πρώτα μου χρόνια]

• Σταυρος Καλογεροπουλος Ηλία θυμάμαι βέβαια το τεράστιο κτήριο του ταμείου που είχε μία τεράστια ξύλινη σκάλα που οταν ανέβαινε κάποιος έτριζε ..
  Ακόμη θυμάμαι και τον διευθυντή τον Ξένο μανιατογιάννη ένα πολύ ψηλό πάντα με μαύρο κουστούμι γραβάτα και μαύρο καπέλο πολύ ευγενικός και καλοσυνάτος κύριος έμενε καπου προς τα γκουζουνέικα στα γαρδελιά.
  Εμένα μου είχε κάνει εντύπωση το μεγάλο μέγεθος παπούτσια που φορούσε και όταν τον συναντούσα πάντα κοιτούσα τα παπούτσια του μου είχαν κάνει εντύπωση στο παιδικό μου μυαλό τότε..
  Τι θυμήθηκα πάλι όταν κάτι (οπως αυτά που γράφεις ) σκουντά τη μνήμη..
  Helen Tsefala Σταυρος Καλογεροπουλος Τον Ξενο Μανιατογιαννη
  Σταυρος Καλογεροπουλος Helen Tsefala ναι ισως παραποίησα λίγο το επώνυμο πολλά τα χρόνια και η μνήμη πολλές φορές …
  Ηλίας Μπιτσάνης Σταυρος Καλογεροπουλος μιας και άνοιξε η συζήτηση, ο εγγονός του είναι (για δεύτερη θητεία) δήμαρχος στα Βριλήσσια https://www.airetos.gr/brilissia-orkistike-ksana-dimarxos…
  Σταυρος Καλογεροπουλος Ηλίας Μπιτσάνης ναι ηλία το ξέρω ισως ειναι του νίκου παιδί;
  Ηλίας Μπιτσάνης Σταυρος Καλογεροπουλος νομίζω ότι είναι του άλλου αδελφού…
  Βάσω Μιχαλοπούλου Πρέπει να είναι παιδί του Παναή
  Σταυρούλα Σαραντοπούλου Η γιαγιά του λεγόταν Θεοδουλη μια ψηλη ωραία γυναίκα. Είμαστε μακρινοί συγγενείς. Είχε 2 αγόρια κορίτσια δεν θυμάμαι πόσα. Ο ένας ο πολύ ωραίος δούλευε στην ΕΡΤ. Ο δήμαρχος βριλλησιων πρέπει να είναι του άλλου αδερφού. Ονόματα δεν ξέρω.
  Σταυρος Καλογεροπουλος Σταυρούλα Σαραντοπούλου καλημέρα, τώρα που διαβάζω αυτά που γράφεται αν θυμάμαι καλά πρέπει να είχε και μια κόρη που είναι γιατρός πνευμονολόγος;
  Βάσω Μιχαλοπούλου Είχε 2 κόρες η μία γιατρος και η άλλη πνευμονολόγος και 2 αγόρια τον Παναή και τον Νίκο. Ο Νίκος δεν ζει πια. Η κόρη του έχει σπίτι ωραιότατο στην τελευταία στροφή προς Μπούκα. Ήταν όλοι/ες αυτοί/ες παρέα στα καλοκαιρινά ούζα στου Σπύρου. Ωραίοι άνθρωποι και καλά παιδιά.
  Βάσω Μιχαλοπούλου Συμπληρωματικά ο Δήμαρχος Βριλλυσίων Ξένος Μαναιτογιάννης είναι ιδρυτικό μέλος του συλλόγου Μεσσηνίων των Βριλλυσίων Η ΕΛΑΙΑ
  Βάσω Μιχαλοπούλου διορθωση η 2η κόρη οικονομολόγος
  Σωτηρης Τζαμουρανης Μας εχουν σημαδεψει και τα θυμομαστε με καποια νοσταλγια εμεις οι παληοι αυτα τα σπιτια και τις γειτονιες ακομα περισσοτερο κ Ηλια καλο απογευμαα
  Akis Pats Ηλία μεγαλώσατε στο παλιό και νυν πατρικό μου.Οντως ήταν κάπως έτσι όπως είναι αυτό το σπίτι στη φωτογραφία.Γκρεμιστηκε μετά τον μεγάλο σεισμό και ανοικοδόμηθηκε το καινούργιο.Αποτεληταν από 12-13 δωμάτια το κυρίως σπίτι και από 4 νομίζω το μικρό που έβλεπε μπροστά στο δρομο.Στη μέση η αυλή.Πισω είχε άλλη μια αυλή με χώμα.Αν βρω κάποια φωτογραφία στο οικογενειακό άλμπουμ θα την αναρτήσω να σου ξυπνήσω μνήμες
  Tassa Bitsani Petrou Πολύ συγκινητικό αυτό που γράφεις για τον πατέρα μου Χρίστο. Σε ευχαριστώ…
  Giwrgos Georgios Θυμάμαι ακόμα που η τουαλέτα ήταν εξωτερική.. Και κάθε έξι μήνες άδειαζαν τον βόθρο…Επίσης θυμάμαι τον παππού μου τον γέρο Λαδα να κάνει τον ντελαλη στα μπεζεστενια …αλά ούνε αλά ντουε αλά τρε.. έλεγε…τόσες αναμνήσεις… Η Μεσσήνη το Νησί μας είναι κομμάτι της ζωής μας

   

  Ηλίας Μπιτσάνης Ναι, το μπάρμπα Γιώργη τον θυμήθηκα πολύ καλά!
  Ilias PetroulakisΗλία Καλημέρα η Αντζελίνα την έδωσαν ψυχοπαιδηστην οικογένεια Μουλαβασιλη μετά το θάνατο του Γιατρού βρέθηκε στην Αυστραλία

  Δημοσιεύσεις στην σελίδα του ΠΑΜΙΣΟΥ
  χρηστος γεωργιοπουλος Αντζουλινα απο Αγγελικη και πιθανον η ιδια που δοθηκε σαν ψυχοπαιδι σε μια οικογενεια Μουλαβασιλη(Κουφου)στο Μαυρομματι.Παντρευτηκε στην Νεα ζηλανδια με επιστολικη ανταλλαγη φωτογραφιων οπως γινοτανε τοτε

  • Ηλίας Μπιτσάνης Ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία!