Με το δάνειο των 60.000 δραχμών που πήρε ο Δήμος Παμίσου το 1879 επί δημαρχίας Ιωάννη Καρατζά, κατασκευάστηκαν στο νοτιοδυτικό μέρος της σημερινής κεντρικής πλατείας στο Νησί και σε οικόπεδο που αγοράστηκε, τα “δημοτικά μαγαζία”, ένα είδος δημοτικής αγοράς με 18 καταστήματα. Στην πορεία τα καταστήματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν ως γραφεία, παρέμειναν μέχρι το 1940 και τα ενοίκια από αυτά αποτελούσαν σημαντικό έσοδο της μετέπειτα κοινότητας. Από το περιεχόμενο μιας συζήτησης του Πάνου Λουκάκου με τον πρόεδρο της Κοινότητας Μιχ. Πολυδούρη το 1938, προκύπτει ότι είχε ληφθεί απόφαση από το 1925 να κατεδαφιστούν αλλά τα… ενοίκια έκαναν το συμβούλιο να διστάζει. Εκείνη την περίοδο η κατεδάφιση χαρακτηριζόταν ως το κυριώτερο έργο που προγραμματιζόταν να γίνει στην πόλη: “Το κυριώτερον η κατεδάφισις του εις την κεντρικήν πλατείαν υπάρχοντος ακινήτου της Κοινότητος, όπου τα καταστήματα Μπαρδόπουλου, Καντινάνη, Κουλέτση και Ανδριανόπουλου και του οποίου η κατεδάφισις έχει ψηφιστεί από το 1925 από το τότε Κοινοτικό Συμβούλιο αλλά παραμένει ανεκτέλεστος διότι η Κοινότης εισπράττει από ενοίκια 70.000 δραχμάς ετησίως. Η καταδάφησις τούτου όμως επιβάλλεται διότι κλείει το ωραιότερον και πλέον κεντρικόν σημείον της πόλεως” [“Σημαία” 2/11/1938]
Και πάλι όμως η κατεδάφιση δεν έγινε, φθάσαμε στα 1940, ο Νομάρχης Αγγελος Παπαδήμας επισκέφθηκε το Νησί και ο Πάνος Λουκάκος γράφει πάλι: “Ο κ. Νομάρχης επρότεινεν επίσης την άμεσον κατεδάφισιν των παρά την κεντρικήν πλατείαν κοινοτικών αποθηκών […] Εκτός όμως των ανωτέρω έργων των οποίων εντός της εβδομάδος γίνεται η έναρξις…” [“Σημαία” 31/7/1940]
Δικτατορία του Μεταξά και τότε η πρόταση του Παπαδήμα ισοδυναμούσε με… διαταγή κομψά διατυπωμένη και η απαξία στην είδηση είναι προφανής καθώς τα περίφημα “δημοτικά μαγαζία” που στέγαζαν εκείνη την εποχή γραφεία συμβολαιογράφων και δικηγόρων χαρακτηρίζονταν ως “κοινοτικές αποθήκες”.
Αλλη πληροφορία δεν υπάρχει και όπως όλα δείχνουν τότε έγινε και η κατεδάφιση των κτηρίων κάτι που αναφέρεται και από τους παλαιότερους οι οποίοι δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες παρά μόνον το γεγονός, ενδεχόμενως επειδή το έχουν ακούσει.