“Από σπόντα” φίλος θύμισε ότι σαν σήμερα κάποτε γράφαμε εκθέσεις για την “ημέρα της αποταμίευσης”. Στις 31 Οκτωβρίου του 1924 ιδρύθηκε στο Μιλάνο το Διεθνές Ινστιτούτο Ταχυδρομικών Ταμιευτηρίων και σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος καθιερώθηκε η “παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης”. Πιτσιρικάδες γράφαμε τα γνωστά “φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι”, “μάζευε και ας είναι ρώγες”, “σταλαγματιά, σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατεία” και πλείστα όσα περί χρήματος και οικονομίας. Η ιστορία ήταν ποιός θα τα γράψει περισσότερο… καλλιτεχνικά. Τόχα με το γραφτό, έκανα συλλογή από… κουμπαράδες. Μεταλλικοί για να μην σπάνε και χαλάει η… αποταμίευση, είχαν κλειδάκι αλλά έπρεπε να πάμε στην Εθνική Τράπεζα ή στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (στις μεγάλες πόλεις), να ανοίξουν… επισήμως, να μείνει το περιεχόμενο κάποιο μήνα για να πάρει… τόκους και μετά τα έβαζες στην τσέπη. Ως εκ τούτου οι κουμπαράδες έμεναν άδειοι, τι να κάνεις με δεκάρες στην αποταμίευση. Κάποια χρονιά άρχισα να ρίχνω μέσα κάτι ψιλά έριχναν και οι άλλοι, αλλά ήρθε η στιγμή που σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να… εισπράξω το “φασούλι το φασούλι”. Ηταν ένας μπλέ κουμπαράς (υπήρχε και η παραλλαγή σε κόκκινο), με χερούλι και τρύπα από πάνω, με κινούμενο πάτο που άνοιγε όμως μόνον με το κλειδί. Οπότε άρχισε το… ματσακόνισμα. Και να τα κατσαβίδια, να οι πρόκες, να τα σφυριά, στο τέλος κατάφερα να τον ξεχαρβαλώσω με μεγάλη προσπάθεια και να… κεφαλαιοποιήσω την αποταμίευση. Στα μεγαλύτερα χρόνια όμως θα έπρεπε να επινοήσουμε πιο σοβαρά επιχειρήματα για την αξία της αποταμίευσης. Προετοιμασία κάναμε για τις πανελλήνιες, φροντιστήριο δεν υπήρχε στο Νησί, είχα ανακαλύψει ένα φροντιστήριο δι΄ αλληλογραφίας που έστελνα θέμα, έγραφες έκθεση και στην επέστρεφαν διορθωμένη. Με οδηγίες για τον τρόπο που γράφουμε και ταχυδρομικά. Οπότε κόλλησα και κάτι “αναπτυξιακά” στην αποταμίευση, τα γαρνίρισα με παραδοσιακή σάλτσα αποφθεγμάτων και παραδειγμάτων και νάσου το βραβείο με τη λήξη της χρονιάς (20/6/1972). Και επειδή ήταν η τελευταία τάξη, ο κουμπαράς συνοδευόταν και από ένα βιβλιάριο με 500σάρικο. Μιλάμε για ποσό εκείνη την εποχή, σχεδόν μισθός μισού μήνα. Εξετάσεις δώσαμε το Σεπτέμβριο, αποτελέσματα ανακοινώθηκαν τον Οκτώβριο, μάζεψα τα… υπάρχοντα και μαζί πήρα το βιβλιάριο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Μετά από δύο χρόνια, το 1974, ζόρισαν τα πράγματα (άλλη μεγάλη ιστορία αυτή) και αποφάσισα να το… σκοτώσω. Εμενα στη Φαιδριάδων στην Κυψέλη, κάπου στη μέση της οδού Κυψέλης είχα εντοπίσει ένα σημείο που μπορούσαν να… ρευστοποιήσω το βραβείο (δεν θυμάμαι αν ήταν Εθνική Τράπεζα ή Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο). Οπερ και εγένετο (3/3/1974) προς μεγάλη μου χαρά και από αυτή την ιστορία διασώθηκε το βιβλιάριο. Ενθύμημα νιότης αλλά ποτέ δεν είχα και τόσο καλή σχέση με τα λεφτά και ως εκ τούτου οι εκθέσεις ήταν ασκήσεις επί χάρτου, αλλά ως γνωστόν και το… μούσι βραβεύεται!