Ελαιοτριβεία, Μεσσήνη,
Μιας και άνοιξε ο καλός φίλος Νίκος Στασινάκης το θέμα των παλιών ελαιοτριβείων, νομίζω ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον να καταγραφούν όποια στοιχεία υπάρχουν. Και πολύ περισσότερο στο ενδεχόμενο που υπάρχουν φωτογραφίες να καταχωρηθούν στο φωτογραφικό αρχείο του “Παμίσου” με τα συνοδευτικά κείμενα.
Μετά την πρόσφατη ανάρτηση για τα ελαιοτριβεία που λειτουργούσαν προπολεμικά στο Νησί, ξεκινήσαμε τη συζήτηση με τη Βούλα για το ελαιοτριβείο του παππού της (και πολλών άλλων πρώτων εξαδέλφων της) Γιάννη Καραμπέτσου. Μου είπε ότι ήξερε πως το ελαιοτριβείο υπήρχε πριν από τον πόλεμο, της λέω δεν υπάρχει το όνομα το 1939 όταν ο Πότης Λουκάκος κατέγραψε τα ελαιοτριβεία και άρχισα να της διαβάζω τα ονόματα που υπήρχαν στη σχετική ανάρτηση. Κάποια στιγμή διαβάζω “χήρας Κάββετα” και εκεί με σταματάει: “Αυτό είναι” μου λέει και σίγα – σιγά ξεδιπλώνεται η ιστορία. Η “χήρα Κάββετα” (ή “Καβετίνα” όπως την έλεγε η πεθερά μου) ήταν μια από τις αδελφές του παππού Γιάννη Καραμπέτσου. Παντρεύτηκε τον εύπορο έμπορο Κάββετα, ο οποίος εκτός των άλλων δραστηριοτήτων είχε και το ελαιοτριβείο. Το οποίο βρισκόταν στα στενά κοντά στην Αγία Αικατερίνη. Μεγάλος σε ηλικία την εποχή που παντρεύτηκε, δεν άφησε απογόνους και πέθανε κάπου τη δεκαετία του 1930. Λίγα χρόνια αργότερα πέθανε η “Καβετίνα” και το ελαιοτριβείο περιήλθε κληρονομικά στον παππού Γιάννη Καραμπέτσο που η Βούλα το θυμάται σε συνιδιοκτησία με τον Πλιό. Το ελαιοτριβείο το δούλευαν τα παιδιά του Βασίλης, Μιχάλης, Αλέκος και τα παιδιά του Πλιού μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μένοντας για αρκετά χρόνια στον Αγιάννη η Βούλα, θυμάται τα κάρα που κουβάλαγαν μέσα στα γεμάτα λάσπες στενά τις ελιές και ένα θηριώδες τρακτέρ που χειριζόταν ο Γιώργης Καραμπέτσος (συνωνυμία, ήταν αδελφός του Νικήτα). Στο μεταξύ το ελαιοτριβείο είχε εκσυγχρονιστεί στα μέτρα της εποχής αλλά “ασφυκτιούσε” στον πολεοδομικό ιστό, οι θείοι της Βούλας αποχώρησαν και το ελαιοτριβείο έμεινε στην ιδιοκτησία Πλιού συνεχίζοντας μέχρι σήμερα τη λειτουργία του σε άλλο σημείο…
Διορθώσεις και προσθήκες… δεκτές!
[Κάποτε τα πιεστήρια λειτουργούσαν χειροκίνητα και οι πέτρινοι σπαστήρες (λιθάρια) ήταν ιπποκίνητοι. Στη μεταβατική περίοδο όταν χαλούσαν οι μηχανές, επιστρατεύονταν άνθρωποι και ζώα να συνεχίσουν την παραγωγική διαδικασία… χειροκίνητα – Ο πίνακας “απαλλοτριωμένος” από το διαδίκτυο]
Εγώ Ηλία το λίτροβιο του Πλιου το θυμάμαι στον δρόμο που πάμε από τον Αι Γιάννη προς το σπίτι του θείου Σαραντοπουλου του Παναγιώτη το οικογενειακό σπίτι. Στρίβουμε αριστερά περπατάμε και πριν φτάσουμε στο δρόμο στου Μυλωνά το φούρνο στο δεξί χέρι.
Ηλίας Μπιτσάνης
Τέρμα Καστανιώτη προς Χιωτη.
Δίπλα στο σπίτι των αδελφών Κουρεμεμου
Απέναντι από το σπίτι του Σταυρού Ηλιοπουλου (κουρεα)
Στη γωνία στο οικόπεδο στιβαζανε τα σακια. Το ελαιοτριβείο ήταν πιο πάνω στα κόκκινα κεραμιδια
Ηλίας Μπιτσάνης
η γειτονισσα μας Γερασιμοπουλου που είχαν το ποδηλαταδικο στην πλατεία ήταν κόρη Πλιου. Αδερφή αυτών που είχαν το λίτρουβιο. Και τα ξέρω λίγο.
Το κτήριο του ελαιοτριβείου υπάρχει ακόμα όπως ηταν την δεκαετία του 70 επι της οδού Κατσαντώνη λίγο πριν την ένωση με την Χιώτη , η πίσω είσοδος του ελαιοτριβείου ηταν στο αδιέξοδο δρόμο που σχηματίζει τρίγωνο με την Κατσαντωνη και μέσα απο στενάκι οδηγούσε στην Αγ.Αικατερίνη …
Από το 1961 μέχρι το 1985 είχε περάσει στην ιδιοκτησία Κοκκίνη-Συταθουλόπουλου. Λειτουγούσε μέχρι το 1985, οπότε πουλήθηκαν τα μηχανήματα.
Ο τελευταίος από τους κοροβεση που είχαν το λίτρουβιο πρέπει να ήταν ο Άγγελος. Τον πρόλαβα εγώ έκανε παρέα με τα αδέρφια κυρία τον Παναη. Ήταν από το φαρμακείο του Κανελοπουλου μέσα σε κάτι στενά.
Σταυρούλα Σαραντοπούλου
ειναι ακόμη με μια σιδερένια πόρτα πίσω απι το σουπερ μαρκετ πετρόπουλου..
Ναι ο άγγελος ήταν ..
Και το κτήμα του κοροβέση ήταν συνέχεια με το χαβούζι χωρίς φράχτη..
Προβολή Σχολίων