Η μεγαλύτερη παράδοση στο έθιμο αυτό καταγράφεται στον Αγιάννη.

Το 1949 το περιγράφει αναλυτικά και… ξεκαρδιστικά ο Πότη Λουκάκος με δημοσίευμα στη «Σημαία» ανήμερα της γιορτής. Σε αυτό η κλοπή των κοτερικών θεωρείται στοιχείο του εθίμου. Μετά από λίγες ημέρες ακολουθεί άλλη ανταπόκριση στην ίδια εφημερίδα, μάλλον από άλλον ανταποκριτή που υπογράφει ως “Φώντας”, αναφέρεται στην τέλεση του εθίμου στους Τρεις Ιεράρχες, και σπεύδει να δηλώσει ότι τα πουλερικά που ψήνονται είναι προσφορές γειτόνων. Και εδώ διασώζονται ονόματα σχετικά με το έθιμο:

“Το απόγευμα της παραμονής, κατά το παλαιό έθιμο, στον αυλόγυρο της εκκλησίας οι ενορίτες φρόντισαν να γίνη η συνηθισμένη φωτιά. Είχαν σωρωθεί μεγάλα κομμάτια ξύλα σε σχήμα κώνου,πάντοτε υπό τις οδηγίες του ερασιτέχνου σε κάθε καλή κίνηση της εκκλησίας μας, επιτρόπου Μπαρμπαλέξη, αξίου διαδόχου του μακαρίτου Σπήλιου Ποτηροπούλου. Δεξί χέρι στη μεγαλοπρεπή εμφάνιση της φωτιάς και τον εξωτερικό στολισμό, είναι ο ευφυής ενορίτη και ρέκτης σ’ αυτές τις δουλειές κ. Γκουζούνης Γεώργιος (Βελέντζας). Ο Μπαρμπαλέξης δίδει το σύνθημα και ο Γιώργος βάζει φωτιά. Η λαμπάδα σαν γλώσσα πύρινη σιγά, σιγά γλύφει τα ξερά κλαδιά και οι φλόγες ένοιωθαν τη χαρά της μεγάλης γιορτής. Εφθαναν μεσούρανα, ήθελαν να φθάσουν στη δόξα των μεγάλων διδασκάλων της λατρείας μας, να γίνουν αίνοι, προσευχές και θυμίαμα για το μεγάλο λυτρωτή μας που οι αστέρες της τρισηλίου θεότητος τον παραστέκουν ευλαβικά. Γύρω από τη φωτιά έγιναν χοροί από νιούς και νιές, καθένας έλεγε το τραγούδι του, οι άλλοι ακολουθούσαν και τους εύχονταν του χρόνου διπλοί και ευτυχισμένοι. Πρόχειρη ψησταριά γύρω, γύρω από κότες και κοτόπουλα, δωρεές από τους γειτόνους, σκόρπιζαν την ευχάριστη κνίσσα τους, έδιναν μεγαλύτερο τόνο στη διασκέδαση”….