Η Κώσταινα Λυκούραινα (με τη μια κόρη της). Ήταν -η γιαγιά μου- παιδί υπερ- πολύτεκνης οικογένειας Αλεβίζου, από τη Χάστεμη (Λευκοχώρα). Την πάντρεψαν με τον Μαυροματαίο Κώστα Λυκούρα το 1902. Δεν είχε φοιτήσει σε σχολειό, κάτι σύνηθες βέβαια τότε για τα παιδιά και κυρίως για τα κορίτσια. Έμαθε απ’ το περιβάλλον της να κεντάει, να υφαίνει, να χειρίζεται επιδέξια τις βελόνες και το βελονάκι και να φέρνει βόλτα το νοικοκυριό με τις χοντροδουλειές ενός αγροτο-ποιμενικού σπιτιού.

Γυναίκα μετανάστη, που ανέμενε κάθε τόσο υπομονετικά τον γυρισμό του. Τα ιδανικά της

δεν ανέβαιναν σε ψηλότερα σκαλοπάτια. Πιθανώς να ήταν ικανοποιημένη – σε εποχή πολέμων και φτώχειας- που είχε την επάρκεια των βασικών και ζωτικών αγαθών.Με αυτό το

» σκεφτικό» ανάθρεψε και τις δυο κόρες της.’Ηθελε να γίνουν καλές νοικοκυρές και… άντε… ας πάνε και κάνα δυο χρόνια στο σχολειό του χωριού να μάθουν… συλλαβισμό και λίγους αριθμούς…ίσα – ίσα δηλ.για να γράφουν τα συγχωροχάρτια για την εκκλησιά και να μη τις

«γελάει» ο μπακάλης στο ζύγι και στα ρέστα! Ε, ας μάθαιναν και λίγη μοδιστρική…για να ράβουν μόνο τα δικά τους – πού έτοιμα τότε!- και να μην παίρνουν το ύφασμα «παραμάσκαλα» και να τραβάνε συνέχεια για τη μοδίστρα!