Πρώτη δωδεκαετία

Πάντα ήθελα να έχω μια δικιά μου γειτονιά, όπως όλοι οι άνθρωποι γύρω μου, αλλά για μένα ήταν όλα διαφορετικά. Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1956 και το σπίτι μας ήταν στο κέντρο της πόλης – του Νησιού- Κουμουνδούρου 9, απέναντι από το πάρκο. Η γειτονιά μου, λοιπόν, ήταν το κέντρο του Νησιού και μάλιστα με επίκεντρο το μαγαζί των γονιών μου, επί της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου σήμερα, εκεί ακριβώς που είναι το φαρμακείο του Πουλόπουλου. Εγώ από το πρωί ως το βράδυ βρισκόμουν με τους γονείς μου στο μαγαζί, άρα η σημερινή Ηρώων Πολυτεχνείου, τότε Ελευθερίας νομίζω, ήταν η δική μου γειτονιά και για τους ανθρώπους της θέλω να σας πω. Αν κάποιος/α μπορεί να συμπληρώσει τις αναμνήσεις μου θα το χαρώ πολύ.

Το πρώτο μαγαζί, αμέσως μετά την μικρή Πλατεία, ήταν το φαρμακείο του Σταυρόπουλου (υπάρχει και σήμερα από την εγγονή του) και δίπλα το βενζινάδικο του Πολυδούρη. Θυμάμαι τις κόρες του – κούκλες- να παρελαύνουν ντυμένες αμαλίες και να τις καμαρώνει όλο το Νησί. Ο δρόμος (28^ης Οκτωβρίου, Όθωνος παλιά) και στη γωνία- αρχικά το μανάβικο του Τριαντάφυλλου Καυκά- λίγο αργότερα το πρακτορείο εφημερίδων και περιοδικών Τσούρνου (αρχικά ήταν στην μικρή πλατεία, εκεί που σήμερα είναι το φωτογραφείο του Φανού). Αργότερα φοιτήτρια από κει αγόραζα Ριζοσπάστη αλλά αν και θείος μου ο άνδρας της Τσούρνου ποτέ δεν με μαρτύρησε. Στη συνέχεια το μανάβικο του Ηλία του Οικονομόπουλου και κολλητά το παντοπωλείο του Πουλάκη και η είσοδος στο σαγματοποιείο του Πουλάκη. Στη συνέχεια το σιδηρουργείο του κ. Οδυσσέα του Στεφάνου (εκεί που σήμερα είναι ο γιός του Ν. Στεφάνου) και μετά το φαρμακείο του κ. Γιάννη Καρακώστα. Το μαγαζί αυτό μαζί με το διπλανό του, το μαγαζί ξηρών καρπών του μπαμπά μου είναι το σημερινό φαρμακείο Πουλόπουλου. Ο κ. Γιάννης ήταν ένα συμπαθέστατο γεροντάκι που μάταια περίμενε να επιστρέψει ο γιός του φαρμακοποιός από την Ιταλία. Είχαν και μία κόρη την Ελένη παντρεμένη στη Θεσσαλονίκη. Η κ. Ρόη, η γυναίκα του, ήταν μια πολύ καλή και συμπαθητική κυρία και με πρόσεχαν σαν εγγονάκι τους. Όταν έκλεισε το φαρμακείο, αρχές δεκαετίας του 1960, εκεί άνοιξε ο κ. Γιώργος ο Κωστόπουλος (θείος της Φρίντας Λιάππα) καφενείο. Θυμάμαι τους 4 γιούς του, τον Μίμη, ιδίως τον Γρηγόρη (μετέπειτα μαθηματικό), τον Θανάση και τον μικρότερο τον Αλέκο που στα τραπεζάκια καθόμαστε μαζί (δυστυχώς έφυγαν όλοι πολύ νωρίς).

Ο μπαμπάς μου –Γιώργος Μιχαλόπουλος- είχε ανοίξει εκεί το 1955 ένα μαγαζί ξηρών καρπών και πάρα πολλών άλλων πραγμάτων (χαρτικών, ειδών ψιλικατζίδικου κλπ) αλλά παράλληλα είχε φέρει και μια μηχανή για να μαντάρουν οι γυναίκες τις νάιλον κάλτσες τους. 1^η μανταρίστρα ήταν η Κάκια (μικρή αδελφή της κ. Ουρανίας της Μητσέα της μοδίστρας). Η Κάκια ξενιτεύτηκε στην Αμερική  και τη θέση της στο τραπεζάκι μανταρίσματος πήρε η δεσποινίδα Τούλα, που αργότερα παντρεύτηκε έναν από τους φίλους του μπαμπά μου. Στο πατάρι του μαγαζιού υπήρχε πλεκτήριο (όπου έπλεκε παραγγελίες η κ. Πότα) και παράλληλα ο πατέρας μου ασχολιόταν και με το χονδρεμπόριο νωπών προϊόντων. Αυτό το μαγαζί δεν είχε ωράριο, έκλεινε μόνο την νύχτα. Το μεσημέρι πολλές φορές μας θυμάμαι με την μαμά μου εκεί και το βραδάκι έρχονταν όλοι οι φίλοι του μπαμπά ιδίως το χειμώνα (ο νονός μου ο Μιλτ. Δουβόγιαννης, τα 4 αδέλφια Περιβολάρη, ο δάσκαλος ο Καλογερόπουλος, ο Γ. Νικολόπουλος, ο Χρήστος και Παναγιώτης Μαρκόπουλος, ο Παναγιώτης Γραμματικόπουλος). Εγώ μάλλον ήμουν το παιχνίδι της παρέας. Πάντως έως σήμερα έχω μια αδυναμία στα μαγαζιά ξηρών καρπών δεν ξέρω αν είναι οι αναμνήσεις ή η λιχουδιά μου και κουβαλάω και στη Χίο ένα σακουλάκι με διάφορα απομεινάρια αυτού του μαγαζιού (όπως κουτάλι που φοράμε τα παπούτσια μας κλπ)

Δίπλα μας ήταν το στιλβωτήριο του κ. Γ. Χαρλέπα και στη γωνία το ψιλικατζίδικο (από τα καλύτερα) του κ. Βασίλη και Ελένης Χρονοπούλου. Ο δρόμος Δημητρίου Κούτσικα μας χώριζε από το καφενείο – σταθμός ΚΤΕΛ. Στη συνέχεια το παντοπωλείο του Σπύρου Σοφιανού και η μεταφορική των γιών του κ. Χριστόδουλου Σοφιανού του Σπύρου και του Βασίλη. Αυτή η μεταφορική υπάρχει και σήμερα, στο Νησί τη λειτουργεί η μικρή κόρη του Βασίλη και στην Αθήνα ο Χριστόδουλος γιός του Σπύρου.Σε αυτό το μαγαζί μικρό παιδάκι πήγαινα καθημερινά για θελήματα του μπαμπά. Με αγαπούσαν όλοι. Όταν και σήμερα πηγαίνω να στείλω το λάδι μας βουρκώνω. Είχα ακούσει απίστευτες ιστορίες από τους φορτηγατζήδες για την διαδρομή Νησί- λαχαναγορά Ρέντη (άλλες καταλάβαινα, άλλες όχι).

Όπως ανεβαίνουμε στο δρόμο, εκεί που τώρα είναι η Alfa Bank ήταν το σπίτι της κ. Αθηνάς Γκότση (αρχοντόσπιτο) και στη συνέχεια ένα σπίτι πολύ όμορφο με περιβόλι και κήπο όπου ως το 1957 ήταν το οδοντιατρείο και σπίτι (ενοικιαζόμενο ιδιοκτησίας Κουκουμά αρχικά και μετά Γκότση) του Γιάννη Μιχαλόπουλου αδελφού του παππού μου και στη συνέχεια οδοντιατρείο της Βάσως Τζαμουράνη. Στο ισόγειο αυτού του σπιτιού ήταν το κομμωτήριο Ξυραφά (περίφημο για την εποχή). Η κ. Μαρία Ξυραφά ήταν εξαδέλφη του μπαμπά μου. Δίπλα ακριβώς οι αποθήκες, το σπίτι και το περιβόλι του γέρο Σαράντου που αγοράζαμε ξύδι και εκεί ο κ. Σκαμπαρδέας έκανε και εμπόριο δερμάτων. Εγώ κάθε Μ. Σάββατο πήγαινα το δέρμα από το δικό μας κατσικάκι (δεν θέλω να το θυμάμαι) και στη συνέχεια τα Πετροπουλαίικα. Το σπίτι του Τάσου του Πετρόπουλου το είχε αγοράσει ο Γαλανόπουλος (μεγαλέμπορος), εκεί που σήμερα είναι τα κατεψυγμένα Βλαχάκη. Θυμάμαι τον κ. Γαλανόπουλο στα τελευταία του, αλλά και την σύζυγό του και τις κόρες του, ιδίως την μικρή την Μπουμπού.

Αυτή ήταν η δική μου μεγάλη γειτονιά με το περίπτερο του Βήτα (κ. Γ. Ρούτση ) απέναντι από το μαγαζί μας και την πιάτσα των ταξί. Σε αυτή την γειτονιά σπούδαζα επαγγέλματα και συμπεριφορές.(Είχα απορρίψει το επάγγελμα ταξιτζής και λεωφορειατζής από πολύ μικρή).

Όταν ήθελα να βρω παιδάκια πήγαινα στην πλατεία, στην Εθνική Τράπεζα, κατέβαιναν τα παιδάκια του διευθυντή ο Γιαννάκης ο Μόκαλης και η αδελφούλα του η Κατερίνα (δεν έχω ακούσει νέα τους από τότε) με την επιτήρηση της νταντάς τους, ερχόταν και η Πάτρα από το τυπογραφείο και παίζαμε αμπάριζα κυρίως.

Κάπως έτσι φτάσαμε κοντά στην δεκαετία του 1970. Γεννήθηκε η αδελφή μου η Ντιάνα, ο μπαμπάς έκλεισε το μαγαζί και έγινε μόνο χονδρέμπορος στην Κουμουνδούρου, εμένα έκλεισε η 1^η δωδεκαετία της ζωής μου και άρχισα το Γυμνάσιο- Λύκειο, Φυσική, Χημεία (Μάζης, Περιστεράκης, Αλεξόπουλος, Μανωλκίδης, Τογκάκια)- Πανεπιστήμιο. Άλλα ενδιαφέροντα, άλλοι κόσμοι ,άλλες αγωνίες. Όταν γύρισα το βλέμμα μου πίσω, όλη η πρώτη μου γειτονιά ήταν διαφορετική. Οι μικρές μικρές αλλαγές άλλαξαν όλο το τοπίο. Αρχικά νομίζεις ότι αλλάζεις μόνο εσύ και τα υπόλοιπα σε περιμένουν. Σήμερα όλα είναι διαφορετικά. Κάποιοι άλλοι/ες βιώνουν αυτή τη γειτονιά σήμερα. Έγραψα .όμως και την δική μου θύμηση για την δική μου γειτονιά και τον κόσμο της, σαν φόρο  τιμής για όλους και όλες αυτούς/ες που μεγαλώσαμε μαζί τους με αγάπη.

ΥΣ   Ευχαριστώ για τις επισημάνσεις και την βοήθεια στη μνήμη τους συμπατριώτες μας, Βασίλη Χριστόπουλο, Σταύρο Καλογερόπουλο, Χαράλαμπο Βασιλαδειώτη