Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΤΑΒΡΕΧΤΗΡΑ !!!!!

Καλοκαιρινα απογευματα…. Ο κυρ Γιωργος, ο παγωτατζης απο το συνοικισμο ειχε περασει και το παιδομανι της γειτονιας, κεντρικου δρομου Μουλαβασιλη και στενων, καμια δεκαπενταρια κεφαλια, μετα την απολαυση του παγωτου, τρεχαμε πανω κατω στο δρομο παιζοντας κυνηγητο, δεν τσακωνω σιδερο, αμπαριζα, μπαλα τα αγορια με καμια πετρα, το στεφανι, καραβανα, κ.λ.π.

Ωσπου σπο το τερμα του δρομου, απο το σπιτι της μαμμης της Χρυσως, εκανε την εμφανιση της η κοκκινη καταβρεχτηρα του Δημου, σταζοντας νερα, γιατι μολις ειχε καταβρεξει τον παραλληλο δρομο απο το δικο μας.

Αυτοματως σταματουσαμε τα παιχνιδια και τρεχαμε με σπρωξιματα και αγκωνιες, να παρουμε την καλυτερη θεση πισω απο το ογκωδες οχημα, κρατωντας σηκωμενα τα φορεματακια και τα κοντα παντελονακια, αλαλαζοντας σαν κανιβαλοι και βγαζοντας αναρθρες κραυγες.

Το οχημα προχωρουσε λιγο κι εμεις πλατσουριζαμε σημειωτον στη λασπη, που εφτιαχνε το χωμα με το λιγο νερο που ετρεχε, ωσπου σταματουσε και εκανε ενα θορυβο γκρρρρρρρρρρ σα θηριο που ετοιμαζεται να επιτεθει…..

Τοτε φωναζαμε: Αμολα μπαρμπαααααααα !!!!!!

Ο οδηγος ξεκιναγε ανοιγοντας παραλληκα λιγο τη βανα, ωσπου μια μικρη βενταλια νερου αρχιζε να εμφανιζεται απο τον κρουνο κι εμεις απο κοντα φωναζοντας υστερικα:

Ολοοοοοοο !!!!! Ολοοοοοοοο !!!!!!!

Ο οδηγος, σπαζοντας πλακα, αυξανε ταχυτητα και παραλληλα ανοιγε με μιας ολη την πιεση του νερου και η βενταλια, σαν ουρα παγωνιου, υψωνοταν, πλαταινε και μακραινε, κανοντας μας μουσκιδι, λουτσα, αλτσιδι, ολα αυτα μαζι κατα τις τοτε εκφρασεις, μεχρι τα εσωρουχα !!!!!

Μετα το πρωτο λουτσισμα, που το περιμεναμε, αλλα ,παντα μας ξαφνιαζε, σκουζαμε ολα Α α α α α !!!!!! Ου ου ου ου ΙΙΙΙ και καναμε οπισθοχωρηση, τοσο οσο να μας χτυπαει το νερο μεχρι τα γονατα. Ουρλιαζοντας παντα, σαν ινδιανοι Σιου ριγμενοι στη μαχη, χοροπηδαγαμε ολα χαρουμενα πισω απο την κοκκινη καταβρεχτηρα χτυπωντας τα ποδια στη λασπη που ετρεχε αφθονη στον κατηφορο….Στη συνεχεια φωναζαμε: Αμολα και τα μουστακιααααα !!!! Τοτε ο οδηγος κατι παταγε και μπροστα απο το βυτιο αριστερα και δεξια πεταγονταν δυο λοξες μισες βενταλιες νερου, που στη θεα τους αποτρελλαινομασταν !!! Ζητωωωωωω ουρλιαζαμε, λες και αυτο αποτελουσε την ολοκληρωση καποιου κατορθωματος εκ μερους του οδηγου, και δος του τσαλαπατημα !!!!! Οταν η καταβρεχτηρα εφθανε λιγο μετα του Κουτρουμπουχου, αυξανε την ταχυτητα ο οδηγος τραβωντας τον ανηφορο και εμεις σταζοντας καναμε …οπισθοχωρηση στιβοντας τα φορεματα και τα μπατζακια, μη μας δουν οι μαννες μας και φαμε της χρονιας μας !!!

Ζεστη εκανε δοξα τω Θεω, τα ρουχα στεγνωναν, τα ποδια τα ξεπλεναμε στη βρυση της γειτονιας εξω απο της γιαγιας μου το σπιτι και συνεχιζαμε τα παιχνιδια μας τρεχοντας πανω κατω σαν τρελλα, με φωνες και ουρλιαχτα, σαν να μας εσφαζαν…

Ο ηλιος επεφτε σιγα-σιγα αρχιζαν να «σκαριζουν» οι γιαγιαδες της γειτονιας, ολες με μαυρα ρουχα και τσεμπερια και να καθονται στο μονιμο στεκι τους στα δυο σκαλακια της κυρα Παναγιωτουλας και σε σκαμνακια ξυλινα, που εφερναν απο τα σπιτια τους και τα ελεγαν παρεουλα. Σταματουσαν την κουβεντα να επιθεωρησουν απο πανω εως κατω καθε διερχομενο,- απο το συνοικισμο συνηθως- και μετα συνεχιζαν…… Ακολουθουσαν και καποιες μαμαδες με τους συζυγους, εξω απο το σπιτι της γιαγιας μου και στη συνεχεια μετακομιζαν απεναντι στην ταρατσουλα του παππου Αησιλαου οταν εβγαινε εξω ο παππους με τη γιαγια Ευθυμια και το κουβεντολοϊ αρχιζε στη δροσια του δρομου, την ωρα που το χωμα μοσχοβολουσε υπεροχα, ετσι που ποτε δεν το ξαναμυρισα !!!! Τα χελιδονια στριγγλιζοντας εκαναν χαμηλες και ψηλες πτησεις κατα μηκος του δρομου, γιατι αρχιζαν να εμφανιζονται τα κουνουπια, ισα με μια μυγα το ενα και γινοταν χαμος !!!! Που και που περνουσε κανενα ταξι, μεριαζαμε ολα στις ακρες του δρομου και ξανα στη μεση, ωσπου εμφανιζοταν και ο γιαουρτας με το ποδηλατο του, που ειχε ενα ντουλαπακι στο πλαϊ με το εμπορευμα….

Η μαμα μου φωναζε σε μενα και τον αδελφο μου: «Σταματηστε καλε τις πιλαλες !!!! Τωρα μοναχα να δω οτι εχετε ιδρωσει κι αλλοιμονο σας !!!!!»

«Εεεεεεε !!!! Παψτε μωρε μας πηρατε τα αφτια, μας πονανε τα κεφαλια μας, αστε πιο κατουουουου !!!!» φωναζαν οι γριες.

Χαμπαρι εμεις ,τις κοροϊδευαμε κρυφα και γελουσαμε, πηγαινοντας οπου μας πηγαινε το παιχνιδι, αλλα σε λιγο αποκαμωμενα μαζευομασταν σε «πηγαδακια», πειραζομασταν, σπρωχνομασταν και λεγαμε τα δικα μας, αν δηλαδη ο πατερας του ενος νικαει τον πατερα του αλλου και αλλα τετοια σοβαρα, λεγαμε και στο Βασιλη να κατεβει το στενο μας τρεχοντας τραβωντας τα αφτια του κι εκεινος το εκανε σχεδον παντα, με μια αστεια φατσα, παρασερνοντας ως κατω ολα τα χαλικια και τη σκονη του στενου !!!! Βαζαμε τα γελια, επεφτε καμια καρπαζια μεταξυ των αγοριων, παιζανε και μπουνιες τα μικροτερα και οι μεγαλοι τα χωριζαν. Το βραδυ επεφτε για τα καλα κι εμεις εκει !!!!

Οι μακρυτερα ευρισκομενες μανναδες, που δεν εβλεπαν τα παιδια τους χαμενα τοσες ωρες στο παιχνιδι, σαν τις κλωσσες εβγαιναν για …..παιδομαζωμα….»Νικοοο, Αννιωωω, ελατε σπιτι τωρα ντεεεε !!!!Εσενα μωρη Τουλα μεγαλυτερη θα στα βγαλω τα μαλλια…τωρα θα δεις εσυ !!!!! Παρε τα μικρα και ελα μεσα γρηγορα !!!!» φωναζε η κυρα Τασια απο τα καρνασεϊκα.

«Οχι ακομη ρε μανναααααα !!!!!» Η στανταρ απαντηση της Τουλας…(Η Τουλα σε 2-3 χρονια εγινε κομμωτρια….τυχαιο ;;;)

«Πανο, μπεμπα, μαζευτειτε πια, δε χορτασατε παιχνιδι ;;;;» ρωταγε η κυρα Γιαννουλα.

Σιγα μη μαζωνονταν…. Η κυρα Παναγουλα ομως, λιγο πανω απο του Φωτοπουλου τη βρυση, με τα χερια στη μεση εβαζε μια στεντορια φωνη : «Λιακοοοο, Μητσοοοο, Βασωωω !!!!»

«Τι θελεις ρε μανναααα ;;;» απανταγε ο Λιακος, λες και δεν ηξερε. «Ελατε σπιτι, οπου να ‘ναι θα ‘ρθει και ο πατερας σααας !!!» Πριτς, η τρελλοτριαδα, δεν κουνιοταν !!!! Μετα η αλλη κυρα Τασια, που ειχε μια αδυνατη φωνουλα ισα που ακουγοταν, εμφανιζοταν απο το στενακι με τη μπροστοποδια παντα στη μεση της, και ελεγε παρακλητικα: «Φροσουλα, Νικολακη, ελατε σπιτι ντεεε !!!» Μη φυγετε τωρα Φροσω», ελεγα εγω στη φιλεναδα μου κρατωντας της το χερι. «Τσουουου» εκανε η Φροσω και η κυρα Τασια, αφου ειχε κανει το καθηκον της, γυριζε ησυχα στο σπιτι της. Αργοτερα ακουγοταν παλι η κυρα Παναγουλα : «Λιακοοο ερχεται ο πατεραααας !!!!» Το «θΑ ‘ΡΘΕΙ», που ελεγε νωριτερα δεν ηταν τιποτα !!!!

Εκεινο ομως το «ΕΡΧΕΤΑΙ», επεφτε σα χειροβομβιδα στο κεφαλι του Λιακου, που τραβουσε το Μητσο και τη Βασω, που ηταν συμμαθητρια μου και τρεχανε λες και τους ειχανε βαλει νεφτι να μπουν στο σπιτι πριν τον πατερα τους, γιατι ηξεραν οτι η μαννα τους το ελεγε αυτο οταν επιανε το …περισκοπιο της τον πατερα τους στο υψος της Μουλαβασιλη αμεσως μετα τους Τρεις Ιεραρχες !!!! Τον φοβοντανε πολυ !!!! Αυτο ηταν… Οταν εφευγαν καποια παιδια, αρχιζε η….φθορα του «τσουρμου», ημασταν και ψοφια ολα και το διαλυαμε. Η μαμα μου εχωνε το χερι της στην πλατη μας και αν διαπιστωνε οτι ημασταν ιδρωμενα μας εδινε και καμια στον πισινο στελνοντας μας να βαλουμε ζακετες συμπληρωνοντας παντα: ¨»Να μου πεις εσυ μικρη οτι σε ποναει ο λαιμος σου και θα δεις τις ενεσεις κακομοιρα μου !!!!!» Αυτο ηταν η χαριστικη βολη για μενα. Αραζαμε με τον αδελφο μου το Σταυρο στην ταρατσουλα του παππου και ακουγαμε ο,τι ελεγαν οι μεγαλοι, αλλοτε καταλαβαινοντας και αλλοτε οχι. Αργα πια μαζευομασταν ολοι στο σπιτι και ακολουθουσε καποιο προχειρο βραδυνο, ψωμι, ζυμωτο φυσικα, με λαδι, ντοματα ριγανη και μια κομματαρα φετα, κανα αβγο σπιτικο ματι και μετα καρπουζι και υπνος…. Ενας υπεροχος ξεγνοιαστος υπνος, που δε θα ξανακανουμε ποτε !!! Με το τρι τρι των τριζονιων, και το μακρινο κοασμα των βατραχων απο τον αρυακα, καμια φορα και με τραγουδια απο το σινεμα του Αντωνακου, ποτε χαρουμενα απο τη Βουγιουκλακη, ποτε λυπητερα απο τον Ξανθοπουλο και τη Βουρτση !!! Ενας υπνος με δροσερο αερακι, που κανενα ερκοντισιον δε θα συναγωνιστει ποτε, γεματος ονειρα με τρεχαλητα και παιχνιδια στο δρομο με την κοκκινη καταβρεχτηρα να μας καταβρεχει, που ομως δεν ηταν η καταβρεχτηρα, αλλα κατι αλλο ,που το μαρτυρουσε το αλλο πρωϊ το υγρο μας στρωμα !!!! Το καρπουζι και η κουραση βλεπετε…Χα χα χα !!!!

Χρονια χελιδονια που περασατε, να ξερατε ποση αρωματικη σκονη αναμνησεων αφησατε πισω σας, καταβρεγμενη και κατακαθισμενη στο μυαλο μας απο μια κοκκινη καταβρεχτηρα !!!!!!

( Στη μνημη της Αννιως και του Νικολακη ).