To 2013 το “Εθνος” σε ειδική έκδοση για τη Μεσσηνία είχε δημοσιεύσει ένα κείμενο της Κικής Δημουλά με τίτλο “Αθεόφοβη η νοσταλγία”. Είχα τη χαρά και την τιμή στο κείμενός της να κάνει αναφορά στο πρόσωπό μου και στην “αποκάλυψη” των προγόνων της. Εγραφε λοιπόν εκείνο το κείμενο:

“Παππού δεν γνώρισα παρά μόνο από κάτι ασαφώς μεγαλομανείς αναφορές της μάνας μου γι’ αυτόν και τους προπαπούδες μου. Απέδιδε μάλιστα στο επίθετο Καλαμαριώτης, ερμηνεία καλαμαράδων-γραφιάδων. Αυτό θέλησα να το πιστεύω, για να αποδίδω σε ακαταπολέμητη κληρονομικότητα το ότι μου άρεσε να κρατώ κι εγώ χαρτί και καλαμάρι…

Κατέρρευσε όμως η ισχύς του κυττάρου, όταν διάβασα το βιβλίο “Σελίδες από την ιστορία της Μεσσήνης μέχρι το 1900” που συνέγραψε ο Ηλίας Μπιτσάνης, δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης της εφημερίδας Ελευθερία που εκδίδεται στην Καλαμάτα και είχε την ευγένεια να μου το προσφέρει.

Το επίθετο Καλαμαριώτης μέσα σ’ αυτές τις σελίδες εμφανίζεται τόσο συχνά και τόσο ένδοξα που δύσκολα μπορώ να το συσχετίσω με το γένος της μάνας μου γιατί μου είναι αδύνατον να φανταστώ πως μια τέτοια ένδοξη και μακρά εξουσία μπορεί από γενιά σε γενιά να υποβαθμίζεται σε παρακμή της, όσο κι αν ακμάζουν τα ίχνη της, στη μορφή και το ήθος των απογόνων. Αλλά επειδή με συμφέρει, επιμένω να διεκδικώ μια κληρονομικότητα, με το σκεπτικό ότι «οι προύχοντες», αυτοί που έφεραν το επίθετο Καλαμαριώτης, μοιραία θα ήταν και καλαμαράδες…”.