Οι προσπάθειες αστικού εκσυγχρονισμού της πόλης περιλαμβάναν και τον ηλεκτροφωτισμό πλατειών και δρόμων. Οι ενέργειες είχαν ξεκινήσει λίγα χρόνια ενωρίτερα αλλά δεν είχαν καρποφορήσεικαι διαβάζουμε τον Απρίλιο του 1910 για τις συζητήσεις του δημάρχου Δ. Φεσσά με τους αδελφούς Τουφεξή: “Ευρισκόμεθα εις την ευχάριστον θέσιν, να αναγγείλωμεν από τον στηλών του “Θάρρος”, το οποίον πάντοτε υπερμάχησε των τοπικών μας ζητημάτων, ότι οριστικώς λύεται το ζήτημα του ηλεκτροφωτισμού της ημετέρας πόλεως.
Προχθές Τρίτην σηνήλθεν κατά πρόσκλησιν του Δημάρχου κ. Φεσσά το δημοτικόν μας συμβούλιον. Ο κ. Δήμαρχος υπέβαλε προς το συμβούλιον τας προτάσεις των αδελφών κ. κ. Τουφεξή, οίτινες αναλαμβάνουν τον ηλεκτροφωτισμόν της πόλεώς μας υπό τους εξής όρους εν γενικωτάταις γραμμές:
Να προβούν τις την εγκατάστασιν εργοστασίου παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος και να εγκαταστήσουν προς φωτισμόν των οδών και πλατειών της πόλεως 120 φανούς εντάσεως φωτιστικής 16 κηρίων, πέντε δε λαμπτήρας τάσεως 500 κηρίων.
Ο Δήμος θα είναι υποχρεωμένος να καταβάλη εις την εταιρείαν ετησίως δραχ. 12 1/2 χιλιάδας. Διάρκεια του προνομίου ωρίσθη πεντηκονταετία.
Ο κ. Φεσσάς ανέπτυξεν προς το δημοτικόν σώμα ότι κατ’ αρχήν ευρίσκει συμφέροντας τους όρους των αναδόχων του ηλεκτροφωτισμού και παρεκάλεσεν όπως επιτρέψωσι σε αυτόν να προέλθη εις λεπτομερεστέρας συμφωνίας προς καταρτισμόν της συμβάσεως.
Το δημοτικόν συμβούλιον συνεφώνησε μετά του κ. Δημάρχου και εξουσιοδότησε αυτόν να καταρτίση την σχετικήν σύμβασιν υποβάλλων αυτήν ταχέως”.
Ο Δήμαρχος έφερε τη σύμβαση για συζήτηση και μεταξύ των άλλων αναφέρεται σε αυτή ότι για την εγκατάσταση του εργοστασίου θα παραχωρηθεί έκταση ενός στρέμματος, στη σημερινή νοτιοανατολική γωνία του πάρκου: “Προσκλήσει του Προέδρου συνήλθε το Δημοτικόν συμβούλιον εις συνεδρίασιν. Κατ’ αυτήν ο Δήμαρχος κ. Φεσσάς υπέβαλε την καταρτισθείσαν σύμβασιν περί ηλεκτροφωτισμού της πόλεως μετά των αδελφών αναδόχων Ντουφεξή.
Κατά την σύμβασιν ταύτην οι αδελφοί Ντουφεξή αναλαμβάνον τον ηλεκτροφωτισμόν της πόλεως αντί 12.500 δραχμών ετησίως, υποχρεουμένου του δήμου να παράσχη γήπεδον εξ 1000 τουλάχιστον τετραγωνικών μέτρων προς ανέγερσιν του εργοστασίου της παραγωγής του ηλεκτρικού ρεύματος.
Το παραχωρηθησόμενον γήπεδον πρέπει να εκλεγεί μεταξύ των όπισθεν των δημοτικών εργαστηρίων παρά τη άνω πλατεία χώρω και εν αποτυχία εις οιονδήποτε άλλο μέρος υποδειχθησόμενον υπό της εταιρείας υπό χιλιοδράχμω μόνον αποζημιώσεως του δήμου.
Το συμβούλιον ενέκρινε μετά συζήτησιν την σύμβασιν και εξουσιοδότησε τον Δήμαρχον να προβή εις τας περαιτέρω ενεργείας προς έγκρισιν αυτής”.
Η απόφαση όμως προσβλήθηκε από άλλο Νησιώτη που θεωρεί πως είναι ασύμφορη για το δήμο: “Καθ’ ας ελάβομεν πληροφορίας, εκ μέρους του εκ Μεσσήνης κ. Γρηγοριάδου υπεβλήθη μακρόν υπόμνημα προς τον κ. Νομάρχην εν σχέσει προς την σύμβασιν του ηλεκτροφωτισμού της πόλεως Νησίου.
Ο κ. Γρηγοριάδηςδια του υπομνήματός του υποδεικνύει προς την Διοικητικήν Αρχήν ότι η σύμβασις του ηλεκτροφωτισμού της πόλεως, ως εψηφίσθη υπό του Δημοτικού Συμβουλίου είναι ασύμφορος δια τον δήμον, διότι εκτός του ότι η προς τον εργολάβον η ετήσια αμοιβή εν συγκρίσει προς την προηγουμένην αυτού σύμβασιν μετά του δημάρχου Καρατζά είναι υπέρογκος, εξ άλλου και ο φωτισμός εν συγκρίσει προς την απειρίαν του αριθμού των οδών της πόλεως θα είναι ανεπαρκέστατος, πολύ δε ταχέως ο δήμος θ’ αναγκασθή να αυξήση τους αριθμούς των λαμπτήρων και να υποβληθή εις δαπάνας δυσαναλόγους προς τας προσόδους του δήμου”.
Και ενώ αναμένεται η εξέλιξη (που αργεί να έρθει), η πόλη ζει στο σκοτάδι τις νύχτες καθώς το δημοτικό συμβούλιο έκοψε τη σχετική πίστωση για το φωτισμό που γινόταν μάλλον με λάμπες πετρελαίου το άναμμα των οποίων αναλάμβαναν με αμοιβή εργολάβοι, όπως διαβάζουμε τον Ιούνιο του 1910: “Εν τω προϋπολογισμώ του τρέχοντος έτους του Δήμου μας κατά την συζήτησιν αυτού η αναγραφείσα πίστωσις υπό του Δημάρχου δια φωτισμόν της πόλεως απηλείφθη υπό του συμβουλίου, ούτω δε η πόλις πλέει εις το σκότος. Εκτός 15 φανών οι οποίοι ευρίσκονται εντός της αγοράς, ουδείς άλλος ανάπτεται, ο κ. Δήμαρχος μάλιστα δια να εξασφαλίση από ενδεχομένης φθοράς τους εις τας συνοικίες τοποθετημένους φανούς τους αφήρεσε.
Μα είναι κατάστις αύτη! Μια πόλις ολόκληρος η οποία απεφασίσθη να ηλεκτροφωτισθή, να εγκαταλειφθή τόσον αστόργως και να παριστά όψιν φρικαλέαν κατά τας ασελήνους νύκτας;
Φανταζόμεθα τι θα γίνεται τον χειμώνα οπότε και η κατάστασις των οδών εις χείρονα της σημερινής θα ευρίσκονται και πως θα κατορθωθή να μεταβαίνωμεν στα σπήτια μας.
Ας ληφθή λοιπόν μέτρον παρά των αρμοδίων αν όχι για την εποχήν ταύτην, τουλάχιστον δια τας μεγάλας και σκοτεινάς εκείνας νύκτας του χειμώνος,διότι είνε άδικον, επαναλαμβάνομεν, μια πόλις ως η Μεσσήνη να καταδικάζεται τόσον αστόργως και άνευ αποχρώντος λόγου.
Ημείς δια τούτο διερμηνεύοντες κοινήν της πόλεως διαμαρτυρίαν επικαλούμεθα την πρόνοιαν των αρμοδίων προς διόρθωσιν του ατόπου, αν δεν θέλωσι βεβαίως ούτι να ίδωσιν την πόλιν εξανισταμένην κατά παντός υπαιτίου της ελλείψεως του φωτισμού”.
ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΙΣΜΟ
Η προσπάθεια δεν καρποφόρησε και το Μάιο του 1911 πληροφορούμαστε πως υπάρχουν αντιθέσεις ανάμεσα στους Νησιώτες: “Η εν τη Βουλή συζήτησις δια την δημοτικήν σύμβασιν προς ηλεκτροφωτισμόν της πόλεώς μας επαναφέρει το ενδιαφέρον της δημόσιας γνώμης επί της σπουδαίας αυτής υποθέσεως. Το Νησί με τον αρκετά ογκώδη δημοτικόν προϋπολογισμόν του και την πλουτοπαραγωγικήν δύναμιν του τόπου διατρέχει τα τελευταία έτη περίοδον διαρκούς και προϊούσης παρακμής. Κυριωτάτη αφορμή της καταστάσεως αυτής είναι η αθλιότης της πόλεώς μας ως τοιαύτης.
Δρόμοι ρυπαροί και κακόμορφοι, πλατείαι άδενδροι και απειρόκαλοι, φωτισμός με το προϊστορικόν σύστημα των φανών του πετρελαίου, το οποίον εκρέει διαρκώς εις τα θυλάκια των εργολάβων. Η τελευταία αύτη έλλειψις είναι η σοβαρωτέρα και δια τούτο γενικώς επεκροτήθη η πρωτοβουλία του Δημάρχου κ. Φεσσά προς σύναψιν συμβάσεως δια τον ηλεκτροφωτισμόν της πόλεως. Η Μεσσήνη δεν έχει λόγους να είναι ενθουσιασμένη από την δράσιν του ήδη δημάρχου της, εν τούτοις είναι σύμφωνος μετ’ αυτού εις την ανάγκην του ταχύτερου φωτισμού της πόλεως και επικροτεί τα;ς προσπάθειάς του, δια την αντικατάστασιν των απαίσιων φαναριών του πετρελαίου.
Ατυχώς η προσπάθεια προς ηλεκτροφωτισμόν της πόλεώς μας εύρε τους αντιδρώντας. Αλλοι παρετήρησαν ότι ο Δήμος παρέχει αντισταθμίσματα ανώτερα των προσφερομένων υπό της Εταιρείας, έτεροι ότι τα οικονομικά του είναι ανεπαρκή όπως βαστάσωσι την νέαν δαπάνην, τρίτοι ότι ο ηλεκτροφωτισμός έπρεπε να γίνη αργότερον δι’ ευνοήτους λόγους, και ουδείς όπως ανομολογήση, ότι δια πάσης θυσίας είναι ανάγκη να φωτισθή με ηλεκτρικόν το Νησί, τιθεμένου τέρματος εις την σημερινήν βάρβαρον κατάστασιν.
Η υπόθεσις επήρε τον δρόμον των προσωπικών αντεγκλήσεων και ανταγωνισμών, από τους οποίους βεβαίως ο τόπος δεν έχει να ωφεληθή τίποτε.
Η θέλησις των Νησιωτών εις το ζήτημα του ηλεκτροφωτισμού είνε μια και σταθερά: Να φωτισθή η πόλς με θυσίαν έστω υλικήν, είναι προτιμότερον, παρά να διατηρήται η βαρβαρωτάτη κατάστασις των πετρελαιοφανάρων.
Με την γνώμην ταύτην θα συμφωνήσουν επί τέλους οι ένεκα διαφόρων λόγων διαφωνούντες και θα αναγνωρίσωσιν ότι ουχί προς το καλόν του τόπου αντενεργούν. Το ευχόμεθα και το ελπίζομεν”.
Ο ΤΟΥΦΕΞΗΣ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ
Τον Ιούνιο του 1912 ο Τουφεξής επανέρχεται και διαθέτοντας εγκατάσταση ασετυλίνης, ζητεί άδεια για εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού: “Ο επιχειρηματίας κ. Τουφεξής έχων εν τη γειτόνι Μεσσήνη εγκατάστασιν ασετυλίνης εζήτησε παρά του υπουργείου άδειαν ιδρύσεως εργοστασίου ηλεκτροφωτισμού. Ο κ. Τουφεξής θα παρέχει φωτισμόν εις τος ιδιώτας και τον δήμον επί διακανονιζομένη τιμή. Το υπουργείον διέταξε τον νομομηχανικόν κ. Παπασωτηρίου να επιθεωρήση τον χώρον εν ω θα ανεγερθή εργοστάσιον καοι να υποβάλη έκθεσιν περί της εν γένει καταλληλότητος αυτού”.
Ενα μήνα αργότερα μαθαίνουμε ότι σταμάτησε και ο φωτισμός με τα… πρωτόγονα μέσα γιατί… είχε φεγγάρι: “Ο Δήμαρχος Παμίσου απαντών εις διαταγήν της Νομαρχίας επί της διακοπής του φωτισμού πληροφορεί αυτήν, ότι όντως διεκόπη ούτος αφ’ενός μεν λόγω της σελήνης εξ άλλου δε ένεκεν της κακής καταστάσεως των φανών, των οποίων οι πλείστοι εισί κατεστραμμένοι”.
Το Μάρτιο του 1913 ο Τουφεξής με τον Αλμπάνη ζητούν άδεια να περάσουν γραμμές ηλεκτρικού ρεύματος από τους δρόμους αλλά το δημοτικό συμβούλιο απορρίπτει το αίτημα και ακολυθεί σύσκεψη από την οποία εκλέγεται… 60μελής επιτροπή παρακολούθησης του θέματος: “Το ζήτημα του ηλεκτροφωτισμού κρατεί την πόλιν εν αδιαπτώτω ενδιαφέροντι. Προχθές συνελθόν το δημοτικόν συμβούλιον δεν απεδέχθη την αίτησιν των κ. κ. Τουφεξή και Αλμπάνη περί χορηγήσεως αδείας διελεύσεως του ηλεκτρικού ρεύματος δια των δημοτικών οδών.
Το πράγμα όμως έλαβε ήδη γενικώτερον χαρακτήρα, σήμερον δε περί την 4ην μ. μ. ώραν συνήλθον εν τη αιθούση του Α’ Δημοτικού Σχολείου Αρρένων όπως συσκεφθούν επί του ζητήματος τούτου πλείστοι δημ΄ποται. Κατά την σύσκεψιν ταύτην μίλησαν εκ περιτροπής οι κ. κ. Π. Στυλιανόπουλος, Π. Κορκονικήτας, Φ. Βακαλόπουλος, Δ. Αλμπάνης, Ν. Νικητόπουλος και Κ. Τουφεξής αναπτύξαντες τας γνώμας των.
Μετ’ ανταλλαγήν διαφόρων γνωμών απεφασίσθη εν τέλει ο καταρτισμός εξικονταμελούς επιτροπής όπως παρακολουθή το ζήτημα και πράξη ό, τι δυνατόν προς περιφρούσηιν των συμφερόντων του δήμου”.
ΜΕ ΤΟΝ ΑΠΕΡΓΗ
Σε μια προσπάθεια ακόμη, τον Απρίλιο του 1914 γίνονται συζητήσεις ανάμεσα στο δήμο και το μηχανικό Απέρη, ο οποίος έχει την εκμετάλλευση της γραμμής του τραμ στην Καλαμάτα, που διαθέτει δική του μονάδα παραγωγής ρεύματος: “Η γείτων Μεσσήνη έρχεται εις συνεννοήσεις με τον κ. Απέργην δια να ηλεκτροφωτισθή. Πρόοδος αυτή από τας μεταλυτέρας διότι το φως είναι ο πολιτισμός, και διότι θα δοθή η πρώτη ώθησις δι’ εκπολιτιστικώτερα έργα. Δια τους γείτονας Μεσσηνίους ευχόμεθα την ταχείαν πραγματοποίησιν του πόθου των τούτου”.
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Μετά από 11 χρόνια και αφού είχε μεσολαβήσει μακρά πολεμική περίοδος, το έργο του ηλεκτροφωτισμού κερδίζει η μετέπειτα Ηλεκτρική Εταιρεία όπως διαβάζουμε τον Αύγουστο του 1925: “Γενομένης την παρελθούσαν Κυριακήν της προαναγγελθείσης δημοπρασίας του ηλεκτροφωτισμού συνηγωνίσθησαν κατ’ αυτήν δύο των σοβαρωτέρων εταιρειών, ή του οίκου Drotthes μετά των κ. κ. Δημ. Μπιζίμη και Κ. Πετροπούλου αφ’ ενός και η του οίκου Πετσά.
Αι προσφοραί ήσαν συμφερώταται δια την Μεσσήνην, εν συγκρίσει προς άλλας προηγουμένας προτάσεις, αίτινες ήσαν υπεδιπλάσιοι των δοθεισών ήδη. Κατ’ αυτάς η μέν Κοινότης Μεσσήνης θα δίδη ετησίως δια 200 λαπμτήρας των 32 κηρίων και 6 ηλίους δρ. 60.000, ο ιδιωτικός φωτισμός εκανονίσθη προς 7,80 το χιλιόβατον και το δια την κίνησιν ρεύμα δρ. 3,85.
Η σύμβασις αύτη είναι κατά πολύ συμφερωτέρα της συμβάσεως Καλαμών, ιδία ως προς την τιμήν του ρεύματος δια την κίνησιν και τον ιδιωτικόν φωτισμόν”.
Μετά από λίγες ημέρες το δημοτικό συμβούλιο εγκρίνει τη σύμβαση: “Το Κοινοτικόν Συμβούλιον Μεσσήνης δια πράξεώς του ενέκρινε το πρακτικπόν της δημοπρασίας δια τον ηλεκτροφωτισμόν της πόλεως άτινα κατεκυρώθησαν επ’ ονόματι των κ. κ. Πετροπούλου και Δ. Μπιζίμη, αντιπροσώπων της εν Αθήναις εδρευούσης εταιρείας Δάριο-Ισραέλ και Σια”.
Τα πρώτα φώτα άναψαν τον Απρίλιο του 1927: “Από προχθές ήρχισεν η λειτουργία του ηλεκτροφωτισμού της πόλεώς μας συνεχιζομένης της εξαπλώσεως του δικτύου και τη συμπληρώσεως τούτου. Η πλατεία θέλει φωτισθή δι’ ηλίων μεγάλης εντάσεως”. Σύντομα όμως σταματά η παροχή ρεύματος καθώς έχουν προκύψει ασυμφωνίες ανάμεσα στην Κοινότητα και τους αναδόχους: “Από του Δεκεμβρίου 1925 υπεγράφη εν Μεσσήνη σύμβασις ηλεκτροφωτισμού της γείτονος μεταξύ Κοινότητος και του αναδόχου κ. Αγ. Μπιζίμη. Πλην μέχρι της σήμερον καίτοι διέρρευσε διάστημα χρόνου πλέον των 16 μηνών, καίτοι από μηνός περίπου παρεσχέθη τοιούτος φωτισμός , εν τούτοις η παράδοσις του έργου δεν συνετελέσθη, από τινων δε ημερών έπαυσε η παροχή τοιούτου η δε κοινή γνώμη εν τη γειτόνι δυσανασχετεί και αδημονεί”.
Τελικά το Δεκέμβριο του 1927 η πόλη ηλεκτροφωτίζεταi: “Ο ηλεκτροφωτισμός της πόλεώς μας εκ των σπουδαιοτέρων ζητημάτων όπερ απησχόλησε την πόλιν μας επί 15ετίαν, ελύθη πλέον. Η πόλις μας από διμήνου περίπου φωτίζεται επαρκώς και τακτικώτατα. Οι ανάδοχοι, εντόπιοι όντες, κατάβαλον και καταβάλλουν υπερανθρώπους προσπαυείας, όπως ανταποκριθώσιν εις τας ανάγκας και απαιτήσεις της πόλεως. Εκ παραλλήλου όμως και οι κάτοικοι σπεύδουσιν όπως τοποθετήσουν εις τα οικίας των και τα καταστήματα. Είναι βέβαιον ότι μέχρι τέλους Ιανουαρίου το πετρέλαιον και τα λοιπά είδη φωτισμού θα εκλείψουν”.
ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν τα πρώτα προβλήματα καθώς η Εταιρεία από το Μάρτιο του 1928 μέχρι τον Αύγουστο του 1929 ανεβάζει την τιμή του ρεύματος για το δήμο από 7 σε 9 δραχμές, αλλά ο Π. Κορκονικήτας που αναλαμβάνει Πρόεδρος της Κοινότητας το Σεπτέμβριο του 1929 αρνείται να πληρώσει την αύξηση γιατί τη θεωρεί παράνομη, κάτι το οποίο αποδέχεται και το Κοινοτικό Συμβούλιο. Σε απαντητική επιστολή στην Ηλεκτρική Εταιρεία αναφέρει μεταξύ άλλων τον Αύγουστο του 1831 καθώς η αντιδικία συνεχίζεται για καιρό“Εάν το Κοινοτικόν Συμβούλιον μηδενός συμβουλου διαφωνήσαντος, ηρνήθη την πληρωμήν με τιμήν ρεύματος 9 και όψι 7 το κιλοβάτ, θα ειπή ότι εστηρίζετο εις την σύμβασιν, ήτις λέγει ότι δια να αυξηθή η τιμή του ρεύματος θα εκδοθή μια απόφασις είτε του Κοινοτικού Συμβο0υλίου, είτε διαιτητικού δικαστηρίου. Υπάρχει τοιαύτη απόφασις; Προδσαγάγετε αυτήν εάν την έχετε.
Και λέγει η σύμβασις ότι η τιμή του ρεύματος αυξάνεται, εάν η τιμή του ακαθάρτου πετρελαίου αυξηθή ή εάν η μεταλλική δραχμή υπερτιμηθή ή ένα αυξηθή η μέση τιμή των ημερομισθίων, τότε η Εταιρεία υποβάλλει τα δικαιολογητικά της προς το Κοινοτικόν Συμβούλιον και εάν τούτο εύρη τα δικαιολογητικά της εταιρείας εν τάξει, αυξάνει, εάν όχι διαφωνεί και τότε το ζήτημα τούτο λύεται δια διαιτησίας. Εγένετο τοιούτον; Φυσικά όχι”.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Τα προβλήματα των Νησιω τών με την Ηλεκτρική Εταιρεία μεγαλώνοιυν μετά τον πόλεμο λόγω των συνεχών αυξήσεων που επιβάλλει και τον Ιανουάριο του 1950 διαβάζουμε ότι: “Επιτροπή αποτελούμενη εκ του Προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Μεσσήνης κ. Β. Π. Λουκάκου, του αντιπροέδρου αυτής κ. Δ. Πλεμμένου και του Προέδρου του Εργατικού Κέντρου κ. Σιμ. Μποσίνη επεσκέφθη χθες τον Νομάρχην κ. Αρώνην και τον Διευθυντήν της Νομαρχίας και διεμαρτυρήθη δια τον εκ νέου αιφνιδιασμόν της Ηλεκτρικής Εταιρείας, η οποάι κατά τον διαρρεύσαντα μήνα ανεβίβασε την τιμήν του ηλεκτρικού ρεύματος εις τας 6.000 δραχ. κατά ωριαίον κιλοβάτ.
Επίσης η Επιτροπή ανέπτυξεν εις τον Νομάρχην και διευθυντήν ότι, κατά την γνώμη της παρανόμως η Εταιρεία εξακολουθεί να εισπράττει επί σειράν ετών τον ανύπαρκτον φόρον δανείου 15% επί της καταναλώσεως”.
Τα πράγματα όμως γίνονται πολύ χειρότερα στη συνέχεια και μια νέα αύξηση το Μάιο του 1954 προκαλεί μεγάλη κινητοποίηση και οι καταναλωτές απειλούν με διακοπή του ηλεκτρικού: “Η Μεσσήνη ετοιμάζεται να αποδυθή εις αγώνα σκληρόν κατά της τοπικής ηλεκτρικής εταιρείας, η οποία περί τα 37 έτη, απομυζά τους κατοίκους, παρέχουσα ηλεκτρικόν ρεύμα εις τιμήν αφαντάστως υψηλήν. Και ο αγών αυτός δεν φαίνεται να είναι από τους συνήθειες εις παρομοίας περιπτώσεις. Δεν θα περιορισθή εις τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας και υπομνήματα, εις παραστάσεις και άλλας παρεμφερείς εκδηλώσεις αι οποία δεν αποφέρουν τίποτε το θετικόν.
Η προχθεσινή σύσκεψις των κοινωνικών και παραγωγικών τάξεων, η οποία επραγματοποιήθη εις την αίθουσαν της Δημαρχίας υπό την προεδρείαν του προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών κ. Διαμαντάκου, απέδειξεν ότι οι Νησιώτες γνωρίζουν να προασπίζουν τα δίκαιά των και να τα διεκδικούν οσάκις καταπατούνται, με πρακτικά μέτρα που ούτε τους νόμους καταστρατηγούν, αλλά και που αποδεικνύονται αποτελεσματικά.
Από πολλών ημερών, ότε οι Νησιώτες εκλήθησαν να καταβάλουν δια τον παρελθόντα Απρίλιον τιμολόγιον ρεύματος – άκουσον, άκουσον – 12.000 δραχμές κατά κιλοβάτ, όλαι αι διοικήσεις των τοπικών οργανώσεων αντςλήφθησαν ότι πρόκειται περί μιας εκμεταλλευτικής επιθέσεως άνευ προηγουμένου. Και δεν αδράνησαν. Αμέσως συνέταξαν πρωτόκολλο τιμής, το περιέφεραν σε πολλά καταστήματα δια να υπογραφή και υπό των καταναλωτών ρεύματος. Και με το πρωτόκολλον τούτο αναλαμβάνουν όλοι οι καταναλωταί ρεύματος, την υποχρέωσιν ευθύς ως δοθή σύνθημα, να διακόψουν το φως επ’ αόριστον”.
Στη σύσκεψη μίλησαν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διαμαντάκος και ο αντιπρόεδρος Σταύρος Γεωργούλιας, ο πρόεδρος του συνεταιρισμού πατατοκαλλιεργητών Γ. Τσακανίκος και ο Παν. Ζαγκλακάς αντιπρόσωπος των υποδηματοποιών στην Ομοσπονδία Παν. Ζαγκλακάς.
Σε ψήφισμα που εκδόθηκε ζητείται μεταξύ των άλλων η μείωση των μισθών των εργαζόμενων στην Ηλεκτρική Εταιρεία: “Σύμπας καταναλωτικός κόσμος Μεσσήνης ηλεκτρικού ρεύματος, εν απογνώσει ευρισκόμενος λόγω της υπερβολικής τιμής ανελθούσης εις δραχμάς 11.500 περίπου κατά κιλοβάτ είναι αναγκασμένος να διακόψη τον ηλεκτροφωτισμόν των καταστημάτων και των οικιών εις ένδειξιν διαμαρτυρίας και αμύνης. Πρός μείωσιν αυτού, συν τοις άλλοις παρακαλεί διατάξητε μείωσιν πολυτελούς και αδρώς αμειβομένου αλλά μη εργαζομένου προσωπικού Εταιρείας. Τη συνεχή λειτουργίαν εργοστασίου προς αύξησιν καταναλώσεως ρεύματος Δήμου και ιδιωτών και παροχήν ηλεκτρικού ρεύματος εις νέους αιτούντας. Κατάργησιν παρατάσεως εκμεταλλεύσεως ηλεκτρικών εταιριών επί 17ετίαν. Ταχυτέραν παροχήν ρεύματος εκ του Λάδωνος με ενιαίαν τιμήν.
Εμπορικός Σύλλογος, Ομοσπονδία Επαγελματιών-Βιοτεχνών, Εργατικό Κέντρο, Συνεταιρισμός πατατοκαλλιεργητών”

Τον Ιούνιο του 1954 η απειλή πραγματοποιείται: “Οι κάτοικοι της Μεσσήνης επραγματοποίηασαν από προχθές βράδυ την απόφασίν των όπως διακόψουν το ηλεκτρικόν ρεύμα, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά της τοπικής ηλεκτρικής εταιρείας. Η γείτων πλέει ήδη εις το σκότος. Και είναι χαρακτηριστική η επιδειχθείσα κατανόησις και πειθαρχία του καταναλωτικού κοινού, το οποίον ήδη φωτίζει τας οικίας και τα καταστήματά του με κλασικές λυχνίες και λάμπες”
Μετά από αυτό ο Νομάρχης στέλνει ηλεκτρολόγο μηχανικό για να ελέγξει τα πράγματα, συγκροτείται επιτροπή που αποφαίνεται ότι η αύξηση του ρεύματος είναι αδικαιολόγητη: “Η υπό την προεδρίαν του Δημάρχου Μεσσήνης κ. Τσούση συγκροτηθείσα υπό του Νομάρχου επιτροπή εξ ειδικών, δια την μελέτην του όλου ζητήματος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος επεράτωσε τας εργασίας της. Η επιτροπή διεπίστωσεν ότι η αύξησις της τιμής του ρεύματος υπό της τοπικής Εταιρείας είναι αδικαιολόγητος.
Ούτω, κατόπιν και του ληφθέντος εγγράφου του υπουργείου Βιομηχανίας, εις το οποίον εις έντονον ύφος επικρίνεται η Εταιρεία και κρίνονται αδικαιολόγητοι αι αυξήσεις των αποδοχών του προσωπικού της και αι προς πραγματοποίησιν τούτων αυξήσεις της τιμής του ηλεκτρικού”.
Λίγες ημέρες αργότερα επέρχεται συμφωνία Δήμου και Ηλεκτρικής και σταματά το μποϋκοτάζ των καταναλωτών. Είναι και το τελευταίο σημαντικό γεγονός στην υπόθεση ηλεκτροφωτισμού από ιδιώτες καθώς στις αρχές της δεκαετίας του 1960 έγινε η ηλεκτροδότηση από τη ΔΕΗ.