Στη φωτογραφία μας κάτω αριστερά: Αντώνης Πατρινός, Γιάννης Θωμόπουλος, Παναγιώτης Θωμόπουλος, γιαγιά Θωμοπούλου και εμπρός της η εγγονή της Πηνελόπη, γιαγιά Καπούκενα (Μιντζέλο), η εγγονή της Σούλα, Θωμόπουλος Γιώργος (Καθηγητής).

Επίσης εικονίζονται οι: Αλεβίζου ή Μουλούκενα, Παναγιώτης Θωμόπουλος, Γιάννης Καμπούκος (Γεωπόνος) και ο αδελφός του Γιώργος, Χαράλαμπος Κακαβός (ο νονός), Κοσμάς Νιόνιος, Μαρία Θωμοπούλου (μητέρα), Στέλλα Κομμά και πίσω το κεφάλι της Αθανασίας Κομμά, κυρα-Κοντήλω (μαγείρισσα του Παιδικού Σταθμού, κρατάει τον Αντώνη), Αντώνης Τσιτομενέας (τσαγκάρης), Αριστείδης Θωμόπουλος (κρατάει τον Δαμιανό), Νίκος Θωμόπουλος (Αστυνομικός, κρατάει τον Λάκη (Γλύπτης), Λούλα Θωμοπούλου (Δασκάλα).

Οι ασπρόμαυρες παλιές φωτογραφίες είναι ανεκτίμητοι θησαυροί και αποτελούν αρχειακά τεκμήρια.  Στο τεύχος μας αυτό σας έχουμε μία φωτογραφία του έτους 1953 όπου εικονίζονται οι παριστάμενοι στη βάφτιση των μικρών δίδυμων αδελφών Μιχάλη και Αντώνη, παιδιά της Μαρίας και του Παναγιώτη Θωμόπουλου.  Φυσικά δεν θα δούμε πουθενά μπαλόνια, τούλια, μπομπονιέρες, στολισμούς, εκκεντρικά ρούχα, μαρτυρικά (φωτίκια), όπως και στα σίγουρα δεν μοιράστηκαν  στους παρισταμένους προσκλητήρια. Άνθρωποι απλοί, άνθρωποι του μόχθου, ήρωες του τόπου τους μιας άλλης εποχής.

Η βάφτιση, μυστήριο για την εκκλησία και η γιορτή της ονοματοδοσίας  μεγάλη για την οικογένεια και την κοινωνία. Ένα τιμητικό έθιμο προς τον πρόγονο του νεογέννητου. Η κουμπαριά στηνόταν με δυο απλές κουβέντες.
-Θα μου βαφτίσεις το παιδί;
-Το όνομα δικό μου.
Ήταν η φράση που κάποιες φορές ακολουθούσε από τον υποψήφιο ανάδοχο.
Αν δεν ήταν το πρώτο παιδί που σύμφωνα με τις συνήθειες έπρεπε να πάρει το όνομα του παππού ή της γιαγιάς από την πλευρά του πατέρα, τότε δίνονταν τα χέρια και η συμφωνία έκλεινε μαζί με την ημερομηνία του μυστηρίου.

Το όνομα του νεογέννητου το αποφάσιζαν ο νονός και ο πατέρας, η μητέρα μάλιστα δεν μετείχε του μυστηρίου, παρέμενε στο σπίτι και όταν ακουγόταν από τον νονό το όνομα έτρεχαν τα παιδιά να της φέρουν  τα συχαρίκια. Ο  αγγελιοφόρος που έφθανε πρώτος για την ανακοίνωση του χαρμόσυνου γεγονότος  έπαιρνε από τα χέρια της χρηματική αμοιβή ( τον μπουλαμά), ο δε νονός με το τέλος του τελετουργικού σκόρπιζε στον αέρα στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας νομίσματα από τις γεμάτες χούφτες του και τα συγκεντρωμένα παιδιά έπεφταν να τα πιάσουν. Όπως με πληροφόρησαν, οι μεγαλύτεροι είχαν εφεύρει το άνοιγμα της ομπρέλας προκειμένου να συλλέξουν περισσότερα νομίσματα.
Κρατώντας τις εικόνες τους φωτίζουμε το παρόν!

Παρασκευή (Βιβή) Σκούρτη-Τσεφαλά