Σχολείου συνέχεια: Και πέρασαν τα χρόνια και φθάσαμε στην πέμπτη τάξη. Κάποιοι εγκατέλειψαν, άλλους βρήκαμε στο δρόμο μαζί με έναν καταπληκτικό δάσκαλο: Το Σταύρο Ξανθέα. Τον έβλεπα μέχρι πριν από λίγα χρόνια όταν ήμουν «ενεργός» επαγγελματικά, ερχόταν στην εφημερίδα και ανέβαινε να τα πούμε για λίγο. Εμενε στα Τσέρια και είχε γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο τα «Λαογραφικά της Εξω Μάνης». Πέθανε σχετικά πρόσφατα. Μετράω 37 μαθητές, σημάδι για την τάξη έχω τον Προκόπη (Μαρκόπουλο) που έφυγε στην πέμπτη και τον συνάντησα πάλι την πρώτη ημέρα, στο πρώτο έτος του Χημικού περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα του Αμφιθεάτρου. Πολλούς βλέπω ακόμη και το χαίρομαι κάθε φορά, Αλλους τόσους όμως έχω χάσει και κάποιοι έχουμε ξεχαστεί. Για τα κορίτσι δεν το συζητώ, τα θυμάμαι όλα φυσιογνωμικά, ονόματα ελάχιστα και ακόμη λιγότερα εκείνα που έμαθα την πορεία τους. Ο δάσκαλος -που μας έκανε μάθημα και στην έκτη – ήταν αυτός που μας έβαλε σε τάξη το μυαλό και την ορθολογική σκέψη. Αμέτρητες και περίπλοκες ασκήσεις μαθηματικών, επιμονή στον κανόνα «δεδομένα, ζητούμενα – σκέψη – λύση – απάντηση». Φαίνεται απλό αλλά μόνον δεδομένο δεν ήταν, ενώ σήμερα έχει σηκώσει… λευκή σημαία στην επίθεση του ανορθολογισμού και του ωφελιμισμού. Χωρίς να ξεχωρίζει τους μαθητές δημιουργούσε ένα κλίμα άμιλλας με λέξη κλειδί τη «σκέψη». Οταν το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι ο κυρ Σταύρος με έστειλε στο Χημικό (βοηθούντος του εξαιρετικού φυσικού Γιάννη Κίτσου μετά από 3 χρόνια και του φίλου μαθηματικού Γιώργου Κομπότη μετά από 6 χρόνια). Ναι, πέρα από το μαθηματικό ορθολογισμό, το 1965 και το 1966 έκανε πειραματική φυσική και χημεία στην τάξη. Εκεί είδα για πρώτη φορά δοκιμαστικό σωλήνα και σταγονόμετρο, πειράματα διάθλασης, ηλεκτρικές συνδεσμολογίες με μπαταρία, επίδειξη στατικού ηλεκτρισμού με ράβδους και πολλά άλλα που καλύπτει ή άχλη του χρόνου. Μας έπαιζε και μαντολίνο, μάθαιναν όλοι τότε στην Παιδαγωγική Ακαδημία, του θείου (και νονού) Χρήστου υπήρχε στην αποθήκη του πατρογονικού στο χωριό και έτσι ήξερα πως το έλεγαν. Και όταν πλάκωσαν οι σεισμοί της Μεγαλόπολης και το «σαράι» πήγαινε πέρα δώθε, με απόλυτη ψυχραιμία μας έβαζε κάτω από τα θρανία μέχρι να περάσει η ταραχή,με τους σοβάδες να πέφτουν βροχή. Αυστηρός, δίκαιος, δάσκαλος που μπορούσε να εμπνεύσει τους μαθητές του. Μια άλλη σχολή σε σχέση μα τους παλαιότερους, ακόμη και αυτούς που δεν ενστερνίζονταν την παιδαγωγική της λούρας, του κατακέφαλου, της καρπαζιάς, του σκαμπιλιού και γενικώς της ανεξέλγκτης χειροδικίας. Μικρό διάλειμμα για το μεσημεριανό στο σπίτι, επιστροφή στο σχολείο και το απόγευμα είχαμε πανηγύρι. Η κυρα Αγγγελική σε γεωγραφία και χειροτεχνία. Με την πρώτη δεν είχα κανένα πρόβλημα, πριν από το σχολείο ακόμη είχα κάνε περιήγηση στον κόσμο μέσα από τα ανάγλυφα πλαστικά που μοίραζε κάποιο από τα απορρυπαντικά. Αλλά με το κόντρα πλακέ, τα πριονάκια και τις λάμες ήταν μια ολόκληρη ιστορία. Πλην όμως την ώρα τη σκοτώναμε μέχρι να ψιλοσκοτεινιάσει και να σημάνει το κουδούνι τη λήξη της μέρας. Κάπως έτσι μάθαμε τον κόσμο…