Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ·
Τετοιες ημερες θυμαμαι πιο πολυ τη γιαγια μου, τη μαμα της μαμας μου, τη γιαγια Ελενη, μια πολυ βασανισμενη γυναικα, αφου μεσα στον πολεμο εμεινε χηρα με τρια μικρα παιδια, ενα αγορι και δυο κοριτσια και με κανεναν πορο…Απο τη βοηθεια της UNRRA, που εφτασε στη Μεσσηνη, η γιαγια μου και τα ορφανα της δεν πηραν απολυτως τιποτα !!!! Επρεπε να γινει καποια ενεργεια και η γιαγια δεν ηξερε; Οι αρχες δεν ηξεραν ποιοι εχουν τις μεγαλυτερες αναγκες ;;; Ας ειναι καλα εκει που ειναι οι κυριες και οι επιτηδειοι, που τα εκλεψαν !!!! Η γιαγιουλα ετρεχε καθε μερα στα μεροκαματα για να τα φερει βολτα, με ενα στομαχι χαλια, αφου ηταν φορες που ετρωγε μονο ενα πιατο ρυζι….
Η μονη βοηθεια στο σπιτι της ερχοταν σε ειδη απο το γαμπρο της και την αδελφη της Μαρκο Λαμπρινοπουλο και Μαργαριτα να αγιασουν τα χερακια τους !!! Παντα τους μνημονευω με ολους τους νεκρους μου μαζι !!!
Ο παππους ο Μαρκος ειχε καθε ειδους χτημα στο Αβραμιο. Αυτος της ειχε χαρισει της γιαγιας μου και ενα οικοπεδο στην αλλη ακρη απο το σπιτι τους οταν παντρευτηκε, οπου εφτιαξε το σπιτι της και αργοτερα κολλητα η μαμα μου το δικο μας γιατι ηταν μεγαλο το οικοπεδο. Τα δυο σπιτια τα χωριζε μια μαντρα με μια μικρη πορτουλα, απο την οποια κατεφευγαν στο σπιτι της γιαγιας μου οι γιοι τους Λαμπρος και Παναγιωτης, οταν εψαχναν οι γερμανοι να τους σκοτωσουν. Η γιαγια μου ειχε σκαμμενο ενα καταφυγιο κατω απο τις σανιδες του μπροστινου δωματιου που το ελεγαν «¨αμπρι «, το οποιο εσωσε ολους τους ανδρες της γειτονιας στην κατοχη. Τα γεννηματα, απο λαδι, καλαμποκι, συκα, φρουτα καθε ειδους κρασι,πετιμεζι και ο,τι μπορουσε να φανταστει κανεις απο το ευλογημενο Αβραμιο εφθαναν στις αποθηκες της γιαγιας Μαργαριτας και παντα στη γιαγια μου και τα ορφανα της δινονταν απλοχερα απο ολα !!! Αν χρειαζοταν λεφτα η γιαγια μου και δεν ειχε η αδελφη της εκεινη την ωρα, της εδινε αρκετο καλαμποκι, η σιταρι, το οποιο πουλαγε και αγοραζε στα παιδια καποια πραγματα. Πριν φυγει για μεροκαματο η γιαγια μου στα αγρια χαραματα περνουσε απο την αδελφη της, οι ανηψιες της Κρυσταλλω και Ελενη, ας ειναι στα αγια οι ψυχουλες τους, της ειχαν ετοιμο χυλο, τον ετρωγε και εφευγε. Οταν η γιαγια μου ηταν εγκυος στη μαμα μου, οι δυο αυτοι ανθρωποι εχασαν τη μεγαλη τους κορη τη Δημητρουλα, μια πανεμορφη δεκαοχταχρονη κοπελα, που την πηγε στην Αθηνα ο παππους για το αφτι της και την εφερε πισω νεκρη. Κανεις δεν εψαξε τι εφταιξε…Οταν βαφτισαν τη μαμα μου της εδωσαν το ονομα της, αλλα μη αντεχοντας να το ακουνε τη φωναζαν Τουλα. Ηταν η αδυναμια της γιαγιας Μαργαριτας και του παππου Μαρκου και αυτοι φροντισαν για το χτισιμο του σπιτιου μας, να γινει ψηλο και οχι ισογειο, «για να εχει το κοριτσι αερα», οπως ειπαν. Η γιαγια μου εσφιγγε τα δοντια για να αντεχει να τα βγαζει περα. Πριν το Πασχα η τα Χριστουγεννα, ελεγε στα παιδια: Τωρα παιδακια μου κονομησα το αλευρι, σιγα σιγα θα παρω και το λαδι και θα σας φτιαξω κουλουρακια..δε θα σας αφησω να κοιτατε τα ξενα χερια !!!! Μετα τον πολεμο η μαμα μου εγινε μοδιστρα, η θεια μου και ο θειος μου πηγαιναν για μεροκαματα και η γιαγια ξεκουραστηκε λιγο. Μονο εβαζε στον κηπο φυντανια, συνηθως τοματας και τα πουλαγε, τα πιο πολλα τα Σαββατα, που περνουσαν οι χωριατες για ψωνια προς την αγορα και περνουσαν μπροστα απο την αυλη. Παντρεμενη πια η μαμα μου, οταν παντρευτηκε ο θειος μου, πηρε τη γιαγια μου και τη θεια μου την Κουλα στο σπιτι μας. Απο μωρα μεγαλωσαμε στα χερια τους, μετα η θεια μου εφυγε για την Αμερικη και η γιαγιουλα μου ρωτουσε: Μωρ Τουλα μου να εχει στην Αμερικη κουλουρια η Κουλα μας ;;; Ποιος ξερει για τι χωριο τη φανταζοταν την Αμερικη !!! Εμεις γελαγαμε. Στην τηλεοραση αργοτερα νομιζε πως εβλεπαν και ακουγαν οι παρουσιαστες και οταν ελεγαν «καλησπερα σας» , εκεινη απαντουσε: Καλησπερα !!!!
Σπρωχνομασταν με το Σταυρο η καναμε αστεια διπλα απο την τηλεοραση και μας ελεγε σιγανα: Μωρε ντοπη σας, σας κοιταει κι ο ανθρωπος, σταματηστε !!!! Αφου δε βλεπει ρε γιαγια, φωναζαμε εμεις. Πως δε βλεπει ; αφου τα ματια του ειναι ανοιχτα !!! Ηταν τοσο αθωα η καημενη.Το πρωτο Καλοκαιρι που κατεβασαμε κατω την τηλεοραση ειπε στη μαμα μου: Για να δουμε μωρ θυγατερα, θα το παρουν χαμπαρι οτι φεραμε κατω την τηλεοραση και θα ρθουν; Ειναι απειρες οι ιστοριες με τη γιαγια μου, μια αμιλητη και υπομονετικη γυναικα, το «δεν μπορω» δεν εβγαινε απο το στομα της !!! Οταν το στομαχι της τη βασανιζε ελεγε στη μαμα μου: Δεν ειναι τιποτα παιδακι μου, θα μου περασει το σκασμενο, μη στεναχωριεσαι και στενοχωρηθει και ο Παναης !!! Τον πατερα μου τον λατρευε και εκεινος την αγαπουσε πιο πολυ απο τη μαννα του, που λεει ο λογος, αφου οταν γυριζε το μεσημερι απο τη δουλεια του δε ρωτουσε αν φαγαμε εμεις, αλλα αν εφαγε η γιαγια !!!! Ηταν ξημερωματα Μεγαλης Πεμπτης, 7 Απριλη 1976, οταν εφυγε απο τη ζωη…Η μαμα μου με τη γυναικα του θειου μου την παραστεκαν σε ενα δωματιο μικρο. Οταν βγηκε η ψυχουλα της, απο το φωτιστικο που ηταν απο πανω της ακουστηκε ενας φοβερος κροτος μας ειπε η μαμα μου. Ηταν η συσσωρευμενη ενεργεια, που βγηκε απο την αγαθη της
ψυχη !!! Την αλλη μερα, Μ. Παρασκευη, το φερετρο της ηταν διπλα απο τον Επιταφιο !!! Το 1979 την ξεθαψαμε καθαρη σαν το μελισσοκερι το αγνο και το σιδερενιο κουτι που βαλαμε τα οστα της ειχε το νουμερο 1979 !!! Συμπτωση ;;;
Γιαγιουλα, να εισαι στα δεξια του Θεου και να μας προστατευεις απο κει πανω, γιατι μας αγαπησες και σε αγαπησαμε πολυ !!! Καλη ανταμωση, καλη ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!!!

Vasiliki Kalogeropoulou