Κάποια στιγμή πριν 45 χρόνια ξεφυλλίζοντας τα «Επίκαιρα» το μάτι του πατέρα μου έπεσε σε μια φωτογραφία εγκαινίων έκθεσης ζωγραφικής. «Αυτός είναι ο Πασαλάρης» μου είπε, «ήμασταν στην ίδια σκηνή στη Μακρόνησο». Και μου εξήγησε πως ήταν γιατρός και αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» λίγο πριν τον κλείσουν. Τις φωτογραφίες της Μακρονήσου η γιαγιά (μητριά της μάνας μου) τις είχε καταχωνιάσει σε μια κρύπτη του υπογείου στο χωριό και σώθηκαν. Τις περιεργαζόμουν πολλές φορές και αναρωτιόμουν ποίοι να ήταν οι άλλοι μαζί με τον πατέρα μου. Θυμόταν μόνο τον Πασαλάρη, μένοντας στην ίδια σκηνή έκαναν στενή παρέα κάπου στα 1948-1949 και συνεχείς συζητήσεις. Αργότερα όταν ήδη είχα αρχίσει να εργάζομαι ως δημοσιογράφος έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του «Πως να γίνεις δημοσιογράφος», κάτι σαν «ευαγγέλιο» για τους νεαρούς της εποχής. Τα χρόνια πέρασαν, «έφυγε» νωρίς ο πατέρας που κάθε τόσο με παρότρυνε να τηλεφωνήσω στον Πασαλάρη. Τότε δεν έδινα σημασία, το δέος και το νεαρό της ηλικίας μετέθεταν το τηλεφώνημα. Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας πριν την αυγή του νέου αιώνα, ο πολύ καλός φίλος ιδιοκτήτης και διευθυντής της «Ελευθερίας» Ντίνος Πλεμμένος επέστρεψε από την πρωινή έξοδο με ένα ογκώδες βιβλίο του Πασαλάρη με τίτλο «Οι Βαρώνοι των Media». Μου το έδωσε και με παρακίνησε να το ξεφυλλίσω για να καταλάβω γιατί μου το δωρίζει. Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου έπεσα στη φωτογραφία της Μακρονήσου που έβλεπα από μικρός. Ο Ντίνος γνώριζε την ιστορία με τον πατέρα μου και όταν το είδε στου «Παπαχρήστου» το άνοιξε και γνώριζε αμέσως τον πατέρα μου. Δίστασα πάλι να τηλεφωνήσω, αλλά τελικά ως μια «υποχρέωση ζωής» το έκανα κάτι χρόνια αργότερα. Εψαξα, βρήκα το τηλέφωνο και τον πήρα στο σπίτι του. Συστήθηκα με το επώνυμο δηλώνοντας ότι είμαι δημοσιογράφος και πριν συνεχίσω με ρώτησε «ζει ο Βαγγέλης;». Μιλήσαμε για λίγο, με ρώτησε διάφορα πράγματα για τον πατέρα μου και τη δική μου δουλειά, μου ζήτησε να του στείλω κείμενα για να τα δει. Παρά την υπόσχεση δεν το έκανα μεταθέτοντας; για αργότερα την κίνηση. Μέχρι που χθες κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε ο Ντίνος και με ενημέρωσε ότι πέθανε ο σπουδαίος δημοσιογράφος. Ισως κάπου εκεί ψηλά συναντήσει το φίλο του μετά από 70 χρόνια. Και αγκαλιαστούν όπως τότε, αριστερά ο πατέρας μου και δεξιά από Πασαλάρης. «Μισή» η φωτογραφία από το βιβλίο, αυτή που είχαμε στο σπίτι κάπου είναι καταχωνιασμένη..

Ηλίας Μπιτσάνης