Γυμνάσιο Μεσσήνης, από τα σχέδια στην κατασκευή
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η «ανίχνευση» του παρελθόντος που ζήσαμε χωρίς… να το γνωρίζουμε. Ημουν πιτσιρικάς στις πρώτες τάξεις του δημοτικού στο 3ο Μεσσήνης, όταν μετακόμισε το Γυμνάσιο από την πλατεία στο καινούργιο δημόσιο πλέον κτήριο. Ρήμαξε το παλιό και μπαίναμε μέσα από τα ανοιχτά πορτοπαράθυρα περιεργαζόμενοι το χώρο. Πεταμένα βιβλία, εποπτικά όργανα μισοκατεστραμμένα, σπασμένα θρανία και κάποια στιγμή το βάλαμε στα πόδια όταν ανοίξαμε μια πόρτα και πέσαμε πάνω σε ένα… σκελετό που υπήρχε για τις ανάγκες κάποιου ανθρωπολογικού μαθήματος.
Το καινούργιο κτήριο ήταν μια ιστορία ολόκληρη που ξεκίνησε το 1938 όταν προκηρύχθηκε από την Κοινότητα δημοπρασία για την αγορά ακινήτου για κτήριο και γήπεδο. Οπως φαίνεται δεν καρποφόρησε και εντοπίστηκε ένα κτήμα στις παρυφές της πόλης από τη δυτική της πλευρά, που ανήκε στο Στέλιο Παναγόπουλο. Η έκταση ήταν περίπου 13 στρέμματα και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Το βόρειο τμήμα ήταν χαμηλότερο και συνόρευε με αγροτικό δρόμο που υπήρχε μέχρι τα χρόνια μας, ένα τμήμα του ήταν αμπέλι. Αρκετά μέτρα ψηλότερα ήταν το μεγαλύτερο μέρος, πολυγωνικό με τις μεγάλες πλευρές σχεδόν παράλληλες. Μια σούδα έφτανε μέχρι τον επαρχιακό δρόμο προς Αριστομένη (τη σημερινή Σταδίου). Ανατολικά και δυτικά συνόρευε με κτήματα, νότια όμως βρίσκονταν τρία σπίτια. Μέσα υπήρχαν αχλαδιές, ελιές, συκιές, πορτοκαλιές και λεμονιές (φωτογραφία 1). Μεσολάβησαν η κατοχή, ο πόλεμος και ο εμφύλιος, η υπόθεση πάγωσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έγιναν δύο μελέτες από τον αρχιτέκτονα Σ. Λέγγερη, το 1951 η πρώτη και το 1953 η δεύτερη. Μεσολάβησε το 1952 μια προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων για την έναρξη της κατασκευής με εράνους μεταξύ των Νησιωτών και συναυλία της Φιλαρμονικής με πρωτοβουλία των Νησιωτών της Καλαμάτας και την ίδια χρονιά προκηρύχθηκε η κατασκευή του σκελετού του πρώτου ορόφου του κτηρίου. Σταδιακά κατασκευάστηκε ολόκληρο με βάση τα αρχιτεκτονικά σχέδια, ένα εντυπωσιακό κτήριο για την εποχή του όχι μόνον σε όγκο αλλά και αρχιτεκτονική αντίληψη και εκμετάλλευση του χώρου, καθώς αναπτύχθηκε και στα δύο επίπεδα (φωτογραφία 2). Οταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή έγινε προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα παραλληλόγραμμο προκειμένου να χρησιμοποιηθεί και ως γήπεδο (κάτι που έγινε για ένα διάστημα τότε, αλλά και αργότερα). Αυτό έγινε δυνατόν το 1963, όμως μόνον μεταξύ ανατολικής και δυτικής πλευράς που δεν υπήρχαν κτήρια (φωτογραφία 3). Αυτός είναι και ο χώρος στον οποίο περάσαμε 6 από τα πιο ωραία χρόνια της μαθητικής μας ζωής, κάνοντας μάθημα σε μικρές και μεγάλες αίθουσες των δύο ορόφων στο πάνω επίπεδο. Στο ισόγειο οι αίθουσες ήταν διαμορφωμένες με τρόπο που άνοιγαν και σχηματιζόταν ένας μεγάλος χώρος για εκδηλώσεις, υπήρχαν χώροι για εργαστήρια που τα πρόλαβα εξοπλισμένα και λειτουργούντα από τον αγαπημένο δάσκαλο φυσικής Γιάννη Κίτσο. Και στη δυτική πλευρά υπήρχε το κυλικείο, το δούλευε ο (και επιστάτης) κυρ-Θόδωρος («Αβέρωφ» στο παρατσούκλι από το ομώνυμο εστιατόριο που λειτουργούσε παλαιότερα) που πέθανε ενωρίς και το ανέλαβε η κυρά Βιβή η γυναίκα του. Στο υπόγειο (ισόγειο από τη βόρεια πλευρά) υπήρχε μια μεγάλη κλειστή αίθουσα με όργανα γυμναστικής, ενώ στο χαμηλότερο επίπεδο είχαν κατασκευαστεί σε δύο σημεία τουαλέτες για τις ανάγκες μαθητών και μαθητριών. Κατεβαίναμε και με εσωτερική σκάλα, αλλά και με δύο σκάλες στον αύλειο χώρο από τη δυτική και ανατολική πλευρά. Λίγες φωτογραφίες πολλές ιστορίες…
[Με πολλές ευχαριστίες από το φίλο ερευνητή της τοπικής ιστορίας από το Ψηφιακό Ινστιτούτο Πολιτισμού Μεσσηνίας που εντόπισε το αρχείο στα κεντρικά αρχεία των Γενικών Αρχείων του Κράτους και είχε την καλοσύνη να μου το στείλει]
Charalampos Vasiladiotis
Όταν πήγα γυμνάσιο, αν και λειτουργούσε το καινούριο, πήγα μια χρονιά στο παλιό. Ισως να ολοκληρώνονταν σταδιακά. Τα θρανία του παλιού ήταν φρίκη 5-6 παιδιά στο καθένα.
Στο καινούριο υπήρχε πολιτισμός και υποδομή μακράν από τα άλλα σχολεία.
Τα όργανα εργαστηρίων, που αναφέρεις, ήλθαν στις μέρες μου αλλά ο υπεύθυνος καθηγητής δεν τα έβγαλε από τα κουτιά. Χαίρομαι που χρησιμοποιήθηκαν έστω και αργότερα.
Είμαστε τυχεροί που φοιτήσαμε σε αυτό το σχολείο με το τεράστιο, συγκρινόμενο με σημερινά, προαύλειο.
Είχαμε, επίσης, την τύχη να συνταξιοδοτηθούν οι παλιοί καθηγητές και από την τρίτη γυμνασίου ήλθαν νέοι εξαιρετικοί, μοντέρνοι και άλλαξε το σκηνικό. «Μάθαμε γράμματα». Κάποιοι καθηγητές μας, παρά τις δεκαετίες, είναι εν ζωή και χαιρόμαστε να τους συναντούμε.
Σταυρούλα Σαραντοπούλου
Ο κυρ Θόδωρος ήταν ο Ηλιόπουλος; ο πατέρας του Γιώργου και του μικρότερου που είναι γιατρός; και μένουν στην γείτονια μου. Ηλία αναφέρεις ότι το οικόπεδο ανήκε σε κάποιο Στέλιο Παναγοπουλου. Στην ευρύτερη οικογένεια μου υπήρχε συγγενής με αυτό το όνομα και ήταν πατέρας του Στέλιου Παναγοπουλου του Τραπεζίτη.
Dimitris Ploumidis
Ο κυρ Θόδωρος πριν γίνει επιστάτης είχε εστιατόριο που το έλεγαν Αβέρωφ και αυτο ηταν το παρατσούκλι του στο σχολείο
Ηλίας Μπιτσάνης
Ναι Δημήτρη, το γράφω, έχω και ένα τεκμήριο σχετικά με το εστιατόριο, θα το ανεβάσω κάποια στιγμή…
Καλησπέρα κύριε Ηλία. Πότε ολοκληρώθηκε και άρχισε να λειτουργεί το Γυμνάσιο; Το 1978 που πήγα στην Α’ τάξη στο ισόγειο ήταν το Γυμνάσιο και στον όροφο το Λύκειο. Η Α’ τάξη είχε 6 τμήματα. Τα δύο από αυτά λειτουργούσαν στο απέναντι κτήριο του 3ου Δημοτικού και το ένα στο υπόγειο του Γυμνασίου. Στο βόρειο προαύλιο παίζαμε μπάλα στα διαλείμματα.
Ηλίας Μπιτσάνης
Η μεταφορά όπως γράφει πιο πάνω και ο Μπάμπης, έγινε σταδιακά. Δεν έχω ολοκληρώσει την έρευνα των τεκμηρίων, αρχές της δεκαετίας του 1960 πρέπει να ολοκληρώθηκε η μεταφορά από το κτήριο που κατεδαφίστηκε και έγινε στη συνέχεια αυτό του ΟΤΕ. Το 3ο τότε λειτουργούσε σε ένα χαράπατο που έπιανε από Αριστομένους μέχρι Κορδιγκτώνος. Αρχές της δεκαετίας του 1960 άνοιξαν θεμέλια για να κατασκευαστεί το 3ο Δημοτικό στο χώρο δυτικά της πλατείας που χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ. Αλλάξαν όμως τα σχέδια, αγοράστηκε το οικόπεδο νότια του γυμνασίου και έγινε εκεί το 3ο Δημοτικό
Προβολή Σχολίων