Ηλίας Μπιτσάνης Ηταν μια παράσταση που έστησε η φιλόλογος Ντίνα Βαβαλέα, περνούσε συχνά πριν λίγα ακόμη χρόνια από τα γραφεία της «Ελευθερίας» που εργαζόμουν για να τακτοποιήσει τη συνδρομή της και ποτέ δεν παρέλειπε να ανέβει στον όροφο για να μιλήσουμε. Το επιβλητικό σκηνικό είχε σχεδιάσει ο σύζυγός της, γνωστός ζωγράφος της Καλαμάτας, Γιάννης Μανωλακάκης. Την υλοποίηση είχαμε αναλάβει υπό τις οδηγίες του, μερικοί της πέμπτης τάξης που πηγαίναμε τα απογεύματα. Στις 24 Μαρτίου δουλεύαμε εντατικά με την επίβλεψη του κ. Γιάννη για να τελειώσει το σκηνικό αλλά έπαιζε και ο Παναθηναϊκός με την Εβερτον στον επαναληπτικό αγώνα, στο δρόμο για το Γουέμπλει. Είχαμε βάλει ένα τρανζίστορ, η ώρα περνούσε, το 0-0 κρατούσε και ο Παναθηναϊκός περνούσε. Οταν σφύριξε τη λήξη ο διαιτητής ήμουν σκαρφαλωμένος σε μια σκάλα και κάρφωνα ένα στεφάνι που είχε το σκηνικό στο κέντρο. Εφυγε το σκεπάρνι αλλά ευτυχώς δεν πέτυχε κανέναν γιατί απλώς αυτοί που κρατούσαν τη σκάλα με άφησαν… στον αέρα για να πανηγυρίσουν αλλά και πάλι ευτυχώς η σκάλα έμεινε στη θέση της και δεν βρέθηκα ξάπλα στο δάπεδο. Στις παραστάσεις έγιναν σκηνικά, σε μια περίπτωση το εκκλησάκι (νομίζω πως είναι αυτό αριστερά στη φωτογραφία), δεν ανέβηκε εγκαίρως και άρχισε να αναδύεται όταν κάποια από τις γυναίκες είχε γονατίσει και προσευχόταν. Θεωρήθηκε ως… θαύμα συμβατό με το έργο. Οπως και κάποιες αγκαλιές πολύ… φυσικές όταν ο χειριστής μπέρδεψε τα σχοινία της κουίντας και οι… βυσσινί κουρτίνες αρνιόνταν να… κλείσουν κάτω από τα ζωηρά χειροκροτήματα των εκατοντάδων παρισταμένων που θεώρησαν τη σκηνή μέρος της σκηνοθεσίας…
Ηλίας Μπιτσάνης Ορισμένοι της πέμπτης είχαμε «χρεωθεί» τα σκηνικά από την φιλόλογο Ντίνα Βαβαλέα που είχε την πρωτοβουλία και την ευθύνη της παράστασης. Τα σκηνικά όπως φαίνεται και στο πρόγραμμα τα είχε αναλάβει ο σύζυγός της και πολύ γνωστός ζωγράφος Γιάννης Μανωλακάκης (ζωγράφιζε και η ίδια εξαιρετικά, εξαιρετική κυρία, ερχόταν μέχρι τα τελευταία χρόνια στην «Ελευθερία» και ανέβαινε να μου πει καλημέρα, να μάθει νέα και να μου πει τα δικά της). Ηταν 24 Μαρτίου όταν φτιάχναμε τις τελευταίες «πινελιές» και την ώρα που… καρφώναμε έπαιζε για την πρόκριση ο Παναθηναϊκός με την Εβερτον σε εκείνη την τρελή κούρσα προς το Γουέμπλει. Στο 90′ ήμουν σκαρφαλωμένος με τη σκάλα στη μετώπη του σκηνικού για να καρφώσω ένα δάφνινο στεφάνι με μια ζωγραφιά στο κέντρο. Με το σφύριγμα της λήξης κόντεψα να τσακιστώ και να ανοίξω το κεφάλι των αποκάτω καθώς αυτοί παράτησαν τη σκάλα και εγώ το… σκεπάρνι για να πανηγυρίσουμε (άλλα οπαδικά ήθη τότε). Την επομένη στη θέση μας και κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια πρέπει να προσευχηθεί σε ένα εκκλησάκι. Το οποίο δεν υπήρχε εξ αρχής αλλά έπρεπε να τοποθετηθεί στην αλλαγή… πράξης που έκλεινε η αυλαία και τακτοποιούνταν τα πράγματα. Συνεπής αυτή στο ρόλο της, βλέπει δεν βλέπει εκκλησάκι πάει και αρχίζει να σταυροκοπιέται, εμείς έρπειν πίσω από το σκηνικό και το ζωγραφισμένο σε κόντρα πλακέ εκκλησάκι ως εκ θαύματος αρχίζει να αναδύεται. Τη… γλυτώσαμε αλλά την ξαναπάθαμε. Με το τέλος της παράστασης ο επιφορτισμένος με την αυλαία (βαριά μπορντώ κουρτίνα που πήγαινε πέρα δώθε με τροχαλίες, μιλάμε για σκηνικό όχι αστεία), μπέρδεψε τα σκοινιά και οι θεατές είδαν και τη… συνέχεια του τέλους με ένα ξεγερεμένο φιλί… εκτός προγράμματος (μετά από τόσα χρόνια τα λέμε όλα Κώστα) των πρωταγωνιστών το οποίο καταχειροκρότησαν καθώς το θεώρησαν ως εκ του φυσικού και κατά συνέπεια… ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Χρόνια πολλά για την ημέρα και σε εορτάζουσες/εορτάζοντες…