Πρακτική κατεύθυνση και η φυσική στην πρώτη γραμμή. Οι πρώτες εμπειρίες από το δημοτικό με δάσκαλο τον Ξανθέα, στις πρώτες γυμνασιακές τάξεις ο… φασίολος (φυσιογνωσία) και κάποια στιγμή ανακαλύπτω το εργαστήριο φυσικής. Εμενα σε απόσταση αναπνοής από το τεράστιο για την εποχή κτήριο με τη μεγάλη αυλή και η πρόσβαση ήταν ελεύθερη, χώρος παιχνιδιού όταν τελειώναμε το σχολείο. Εκεί λοιπόν κάποια στιγμή είδα το φυσικό Γιάννη Κίτσο να ετοιμάζει την επίδειξη σε μαθητές αρκετά μεγάλων τάξεων, ηλεκτρικές συνδεσμολογίες πρέπει να ήταν. Εντυπωσιάστηκα, δεν ενοχλήθηκε, κάθησα και στο μάθημα. Εξαιρετικά ευγενικός και ήρεμος για καθηγητής εκείνη την εποχή, σιγά-σιγά γνωριστήκαμε, έγινα… πελάτης, βοηθούσα στην τακτοποίηση και καμιά φορά πεταγόμουν. Η καλύτερή μου, δεν είχαμε να κάνουμε και τίποτε καλύτερο τότε. Και ο ελεύθερος χρόνος άπειρος, δεν μας κυνηγούσαν γλώσσες, φροντιστήρια και παράλληλες γνώσεις. Λιγοστά τα παιδιά στη γειτονιά του γουρνοπάζαρου, στο τέλος… βαριόμασταν ο ένας τον άλλον. Αρχισα λοιπόν να αγοράζω καλώδια και μπαταρίες, μονωτικές ταινίες, λαμπάκια και πάνω σε κόντρα πλακέ να κάνω συνδεσμολογίες, Εν σειρά, παράλληλες, όπως έβλεπα να τις εξηγεί ο Γιάννης Κίτσος στους μεγαλύτερους μαθητές. Το καλοκαίρι πριν την τετάρτη τάξη, ανακάλυψα στο χωριό το ογκώδες βιβλίο του Μάζη στη βιβλιοθήκη του ξάδερφου μαθηματικού Τάσου Λαμπρόπουλου. Το πήρα λοιπόν και άρχισα να διαβάζω για τα μετρικά συστήματα, τις μετατροπές, τις δυνάμεις, την ταχύτητα, την επιτάχυνση. Οταν είχα απορία ρωτούσα τον Τάσο, στο άνοιγμα των σχολείων η εξοικείωση ήταν πλήρης. Και με το ξεκίνημα της τετάρτης έχουμε τη μεγάλη τύχη να μας αναλάβει ο Κίτσος. Εξαιρετικό μάθημα, απλότητα στη μεταφορά της γνώσης, ένα κλίμα εντελώς διαφορετικό στην τάξη σε σύγκριση με τον… κανόνα της εποχής, μια «ήρεμη δύναμη», ένας καθηγητής “φίλος” με τους μαθητές τον οποίο σέβονταν απεριόριστα. Δεν χρειάζονταν περισσότερα για να γίνει η φυσική “έρωτας” όταν ο καθηγητής έδινε να καταλάβει ο καθένας με απλό και μεθοδικό τρόπο τις φυσικές έννοιες. Και εφοδίαζε τους μαθητές με τον τρόπο που θα πρέπει να σκέπτονται. Κάποιοι που είχαμε πάρει φόρα το πήγαμε και παραπέρα, γίναμε συνδρομητές στο “Φυσικό Κόσμο” της Ενωσης Ελλήνων Φυσικών, γράφαμε και στέλναμε κείμενα για τη φυσική, το διάστημα, φιλοσοφούντες με ελάχιστες; γνώσεις. Και το περιοδικό είχε αλληλογραφία, έγραφε ότι πήρε το κείμενο, καμιά φορά διατύπωνε παρατηρήσεις και σκέψεις σε 2-3 αράδες για να ενθαρρύνει την ενασχόληση. Στεναχωρήθηκα πολύ όταν έφυγε στην πέμπτη τάξη για άλλο σχολείο, ήταν η “επαφή” με τη φυσική. Τις πρώτες ημέρες ήρθε ο Γιάννης Παπαδόπουλος, πρέπει να είχε διοριστεί τότε για πρώτη φορά, μας ξεκίνησε θερμότητα με κάτι… ολοκληρώματα (τα οποία μόλις προλάβαμε όταν τελειώσαμε το γυμνάσιο), από “εκπαίδευση” έπιανα την ουσία και μπορούσα να διαχειριστώ το μάθημα αλλά η διαφορά ήταν πολύ μεγάλη, η διδακτική εμπειρία από τον Γιάννη Κίτσο ήταν μοναδική. Γρήγορα όμως αλλάξαμε και πάλι για να μας αναλάβει μια επίσης νέα καθηγήτρια, η Παπαδόγιαννη. Πολύ καλή κυρία και θρησκευόμενη, το μάθημα κύλαγε χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά και χωρίς προβλήματα. Για να επανέλθει στην έκτη τάξη ο Γιάννης Παπαδόπουλος με τον οποίο ολοκληρώσαμε χωρίς προβλήματα τη διδακτέα ύλη. Εδώ και πολλά χρόνια τον βλέπω συχνά και τα λέμε φιλικά, έκανε μάθημα στην Καλαμάτα, ενώ πολλές φορές στο δρόμο συναντώ και την Παπαδόγιαννη. Πάντα έχει έναν καλό λόγο να πει για όλους, ρωτάει να μάθει τι κάνουν οι παλιοί της μαθητές. Σε μια από τις δύο συναντήσεις των συμμαθητών πριν από χρόνια στη Μπούκα, είχε έρθει φέρνοντας μαζί της και το βιβλιαράκι με τις βαθμολογίες που έβαζε σε προφορικά και γραπτά, έχοντας τα ονόματα και τις επιδόσεις όλων. Κάναμε μεγάλα γέλια όταν άρχισε να ξεψαχνίζει τον κατάλογο και να μας λέει τις παρατηρήσεις που έκανε. Σε εκείνη τη συνάντηση είχε έρθει και ο Γιάννης Κίτσος, είχα να τον δω ολόκληρες δεκαετίες, η χαρά ήταν μεγάλη. Τώρα βλεπόμαστε στο fb, κάποιες φορές παρεμβαίνει στα γραπτά σχολιάζοντας και παρατηρώντας. Και χαίρομαι κάθε φορά ανεξαρτήτως σχολιασμού και γιατί η γνώμη του έχει πάντα αξία αλλά και γιατί το κάνει με τον τρόπο που μας δίδαξε. Είναι από τους καθηγητές που με αγάπη και εκτίμηση θυμούνται όσοι “πέρασαν από τα χέρια του”….