πολλά χρόνια στη Μεσσήνη. Τελείωσε το Σχολαρχείο και διορίστηκε υπάλληλος στο Δήμο Καλαμάτας. Δεν έμεινε όμως για πολύ καθώς αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχικό βίο. Το 1931 έγινε μοναχός στη Μονή Βουλκάνου και το 1933 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον τότε Μητροπολίτη Μεσσηνίας Μελέτιο. Υπήρξε εφημέριος στην ενορία Αγίου Δημητρίου Μοσχοχωρίου (1952-1959) και στην ενορία Αγίου Γεωργίου Μυρτοποταμιάς (προσωρινά από το 1964). Υπηρέτησε ως υπαξιωματικός στην Μικρά Ασία και στον πόλεμο του ’40 υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας.

Για 50 χρόνια εργάσθηκε στη Μεσσήνη ως ιεροκήρυκας, εξομολογητής

και κατηχητής με επίκεντρο το μετόχι της Μονής Βουλκάνου στην Πανηγυρίστρα όπου και διέμενε. Παράλληλα είχε ιδρύσει την ΓΕΧΑ για την οποία εξασφάλισε στέγη με την συνδρομή εύπορων κατοίκων, σε ιδιόκτητο κτήριο κοντά στη λαχαναγορά.

Είχε ιδιαίτερη προσφορά προς τις ορθόδοξες ιεραποστολές της Αφρικής και της Ασίας, καθώς είχε προσωπική φιλία με τον ιεραπόστολο της Αφρικής Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο. Λόγω της δράσης του αυτής είχε ανακηρυχθεί μεγάλος ευεργέτης και επίτιμο μέλος του ιεραποστολικού συλλόγου Πατρών «Ο Πρωτόκλητος».

Οι ιδιαίτεροι δεσμοί του με τους θρησκευόμενους της Μεσσήνης καταδείχθηκαν όταν ο τότε Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Δασκαλάκης θέλησε να τον μεταθέσει στη Μονή Βουλκάνου ως ηγούμενο. Οπως μαρτυρείται, το γεγονός αυτό προκάλεσε την έντονη αντίθεση της δημοτικής αρχής και των φορέων γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα να παραμείνει στην πόλη.

Ανέλαβε πνευματικός του Ησυχαστηρίου «Ο Προφήτης Ιωήλ» Καλαμάτας από το 1966 όταν εκοιμήθη ο κτήτορας του Ησυχαστηρίου αρχιμανδρίτης Ιωήλ Γιαννακόπουλος -με τον οποίο συνδεόταν φιλικά για πολλά χρόνια- και παρέμεινε μέχρι το 1978.

Σε ηλικία 86 χρονών λόγω της κατάστασης της υγείας του αποφάσισε να πάει στο Γηροκομείο της οργάνωσης «Σωτήρ» που βρισκόταν στο Πολύδροσο Αττικής. Κατά την αναχώρησή του στις 20 Ιουνίου 1984, στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών τελέσθηκε αρχιερατική λειτουργία χοροστατούντος του τότε Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου Θέμελη.

Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1988, η εξόδιος ακολουθία εψάλη στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε και ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής Βουλκάνου.

Από το βιβλίο του Ηλία Μπιτσάνη «Το Νησί (Μεσσήνη) στο χώρο και το χρόνο»

https://eleftheriaonline.gr/local/politismos/history/item/55852-odonymika-messinis-meros-12o

2. TAΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ, 13 Δεκεμβρίου, 2013,
ΜΑΘΗΤΗΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ’50

«…Το κατηχητικό.
Τα απογεύματα μέσα στην εκκλησία γινόταν κατηχητικό που ήταν υποχρεωτικό. Οι απουσίες στέλνονταν ανελλιπώς στον καθηγητή θεολόγο κι αυτός τις συνεκτιμούσε στον βαθμό προόδου των θρησκευτικών. Εμείς, γυμνασιόπαιδα τότε, καθισμένα σε ξύλινους πάγκους εντός των Τριών Ιεραρχών, με το μπλοκάκι στο γόνατο και το μολύβι στο χέρι γράφαμε Δίδαγμα και Ρητό. Κατηχητής ήταν ένας άγαμος κληρικός, ο πατήρ Θεοδόσιος Λαμπρόπουλος από την Χρυσοκελλαριά Πυλίας. Το ήθος του άμεμπτο. Η έκφρασή του είχε τη σκληρότητα του διαμαντιού που στην κλίμακα Mohs πιάνει κορυφή, δηλαδή 10…»

TAΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ