Ετσι για τη… λιγούρα, δικαιολογία η εορτάζουσα εγγονή.
Δίπλες σπιτικές, παραδοσιακό γλυκό πρωταγωνιστής σε μεγάλες γιορτές: Αρραβώνες, γάμοι, γεννήσεις, βαφτίσια, γεννέθλια. Με μια, εξαίρεση: Αν ήθελαν αγόρι και προέκυπτε κορίτσι δεν έφτιαχναν δίπλες “για να μην διπλώσει” το κακό. “Κορυφή” βεβαίως οι γάμοι καθώς οι ποσότητες ήταν μεγάλες καθώς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι δίπλα έφτανε “στην κοινότητα”. Ενώ δεν έλειπαν και τα “φιλέματα” για το σπίτι στους καλεσμένους. Πανηγύρι στηνόταν, γλέντι κανονικό, πήγαινε το τραγούδι σύννεφο, απόκοντα και οι ευχές. Λίγες οι μαστόρισσες πολλοί οι βοηθοί, η υφή του φύλλου έκρινε και την ποιότητα, έπρεπε να είναι “ψιλό” αλλά όσο τόσο ώστε να διπλώνει χωρίς να διαλύεται. Το άνοιγμα φυσικά με το χέρι, η μεγάλη παραγωγή ήθελε και μεγάλη ταχύτητα στις κινήσεις, δεν είχαν όλες οι γυναίκες αυτή τη δεξιότητα. Ανοιγμα του φύλλου, τηγάνισμα, δίπλωμα πριν “πάρουν”, στράγγιγμα από το λάδι, μέλωμα, καρύδι και κανέλλα, ντάνιασμα στους δίσκους. Προσκολυόμενα τα πιτσιρίκια περίμεναν τα… δοκιμαστικά, γιορτή διαρκείας. Καμιά φορά οι δίπλες γίνονταν με το φύλλο της χυλοπίτας που κρατούσαν λίγο στην άκρη όταν το έφτιαχναν, για να “γιορτάσουν” το τέλος της παραγωγής ζυμαρικών για τη χρονιά. Στο πέρασμα του χρόνου η χειροποίητη παραγωγή υποχώρησε, ελάχιστοι κρατάνε όλη τη διαδικασία, όλο και λιγότερες γυναίκες γνωρίζουν την τέχνη του φύλλου και μπαίνουν στη βάσανο της κοπής με το χέρι. Η ζύμη στις αναλογίες της δεν είναι δύσκολη, τα μικρά μυστικά και η πείρα της νοικοκυράς κάνουν τη διαφορά. Από εκεί και ύστερα αναλαμβάνει το… μηχανάκι να ανοίξει το φύλλο βήμα – βήμα μέχρι να έρθει στο επιθυμητό πάχος. Οταν υποχώρησε η χειροποίητη δίπλα, μπήκε σε ορισμένα ζαχαροπλαστεία αλλά για πολλά χρόνια έμεινε στο περιθώριο καθώς κέρδισαν έδαφος οι πάστες, οι τούρτες, τα διπλωτά, τα σοκολατάκια και κάθε είδους γλυκά της αστικής ζαχαροπλαστικής. Επανέκαμψαν σε ένα κλίμα γενικότερης επιστροφής στο “παραδοσιακό” χάρις στην εξαιρετική ποιότητα ορισμένων εργαστηρίων που έφθασαν να κάνουν και… εξαγωγές στην υπόλοιπη Ελλάδα. Εργαστήρια είτε εξειδικευμένα στις δίπλες με τον ανάλογο εξοπλισμό ή στο πλαίσιο άλλων δραστηριοτήτων (χυλοπίτες κλπ.) που εξελίχθηκαν αργότερα. Αλλά και μικροί οικοτεχνικοί παραγωγοί στην περίοδο που φούντωσε η κρίση και πολλοί αναζήτησαν λύσεις σε “ξεχασμένες” δραστηριότητες.
Εχοντας φίλους που εξασκούν το “άθλημα” με την πρέπουσα τεχνογνωσία και μηχανάκι για τα ζυμαρικά, δοκιμάσαμε και εκ του αποτελέσματος… τα καταφέραμε και σε υφή και σε γεύση, σε δυό-τρία τεμάχια ξέφυγε ολίγον το… χρώμα (το οποίον ως γνωστόν… δεν τρώγεται). Το ζήτημα είναι να κρατήσουμε το μέτρο στην… κατανάλωση.