Οί πολύ ωραίες αναρτήσεις του Ηλία Μπιτσάνη, του Αντώνη Μαλαπάνη και άλλων φίλων σχετικά με το Θέρο αναζωπύρωσαν τις αναμνήσεις μου. Εκτός από τα βιώματα της παιδικής ηλικίας θυμήθηκα και τον αείμνηστο φίλο Τάκη Βαλαβάνη . Όχι μόνο για τις υπέροχες φωτογραφίες που μας κληροδότησε και τις εξαιρετικές αφηγήσεις του ,σχετικά με το Θέρο και τις αλωνιστικές μηχανές, που περιέχονται στα βιβλία του, αλλά και για κάτι ακόμη που ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό.

Ο Τάκης πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, δηλαδή προς το τέλος της ζωής του, αγόρασε μια παλιά εγκαταλειμμένη αλωνιστική μηχανή η οποία φυσικά ήταν εκτός λειτουργίας. Η μηχανή ήταν σαν αυτή με την οποία δούλευε επαγγελματικά στη δεκαετία του ΄50 με τον αδελφό του Κώστα και άλλους Νησιώτες συνεργάτες τους. Η μηχανή αυτή όπως μας εξηγούσε αλώνιζε σιτάρια αλλά και ρύζια, αρκεί να της άλλαζες κάποια εξαρτήματα.

Αυτή λοιπόν την παλιά μηχανη την επισκεύασε – ήταν και μηχανικός – την έβαψε με καλαίσθητο και εντυπωσιακό τρόπο και αποφάσισε να την δωρίσει στο Δήμο Μεσσήνης με σκοπό να εκτεθεί σε δημόσιο χώρο και να θυμίζει περασμένες εποχές και καλλιέργειες. Παρά τις προσπάθειες τους και τις διαβεβαιώσεις ,αυτό δεν έγινε ποτέ. Τώρα ποιός ξέρει σε τι κατάσταση θα βρίσκεται ορφανή και αποξεχασμένη.