Γιορτή του Πέτρου και Παύλου σήμερα και αύριο όλων των Αποστόλων!

Μέρα η σημερινή με ιδιαίτερα γλυκό συναισθημάτων χρώμα, για όσους έχουν γιορτή ονομαστική ή συμπτωματικά γενεθλίων !

Πολλές οι ευχές μας για όλους τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!

Όμως πάντα το χρώμα των σημερινών συναισθημάτων θα περιλαμβάνει και βαθύτερες αποχρώσεις νοσταλγικής μνήμης, για όσους χάρηκαν σε παλιότερους

καιρούς, στην παιδική τους ηλικία, ονομαστική γιορτή στο πατρικό τους σπίτι.

Της δικής μου σκέψης η αναδρομή πάει στις 10ετίες του 1950 και 1960, πριν αρχίσει να ξεθωριάζει το βίωμα μιας ονομαστικής γιορτής στο σπίτι, με τις παλιές συνήθειες!

Δεν κάνω αναφορά στην κατά σύμπτωση γιορτινή επέτειο γενεθλίων, γιατί τότε πολλοί αγνοούσαμε όχι μόνο τη ξενόφερτη αυτή γιορτή, αλλά και την ακριβή ημερομηνία γεννήσεώς μας!

Η αφήγηση των στη συνέχεια σχετικών χαρούμενων εκδηλώσεων αναφέρεται στη γιορτή του πατέρα. Σπάνια γιορταζόταν κάποτε κι ο πρωτότοκος γιος. Όσο για τις γυναίκες της… σειράς όχι μόνο δεν γιόρταζαν, αλλά και το βαφτιστικό τους όνομα επικαλυπτόταν απ’ το όνομα του συζύγου. Πχ τη «μάνα» μου ελάχιστοι την προσφωνούσαν Παναγιώτα και το πλήθος την έλεγε Πετρού!

Οι ακόλουθες γραμμές καθρεφτίζουν την προετοιμασία και την διεξαγωγή μιας τέτοιας γιορτής σ’ ένα συνηθισμένο σπίτι τότε της Μεσσήνης, που δεν είχε αρχοντικές πολυτέλειες, μα ούτε και το στίγμα της υπερβολικής έλλειψης αγαθών .

Από προηγούμενες μέρες καταβαλλόταν φροντίδα για την καθαριότητα αυλής και σπιτιού , με διορθώματα, ασβεστώματα και

φρεσκαρίσματα των ρούχων της φιγούρας των δωματίων .

Ακολουθούσε η ετοιμασία των αμυγδαλωτών κουραμπιέδων και την παραμονή ε, κι ένα ταψί γαλακτομπούρικο! Σειρά έπαιρναν τα μπόλικα κεφτεδάκια κι

οι κρασάτοι μεζέδες. Αποβραδίς – ή

ανήμερα πολύ πρωί -, στρώνονταν τα κρεββάτια κι οι καναπέδες με τα κοφτά και τα δαντελένια ασπρόρουχα’ βρίσκαν τη θέση τους και τα λογής άλλα κεντητά και στηνόταν κι ένα μπουκέτο από τα άνθη της αυλής μπροστά από τον καθρέφτη του σερβάν.

Γινόταν κι ο εκκλησιασμός της οικογένειας στον αγιο-Δημήτρη με το » υπέρ υγείας» πρόσφορο κι ένα μπουκάλι «νάμα» και για τα καντήλια λίγο λάδι. Στην εκκλησία ανταλλάσσονταν ευχές και με τους άλλες οικογένειες, που γιόρταζαν Πέτρο ή Παύλο.Όλοι ήταν γνώριμοι του καθενός, μέλη της ίδιας ενορίας, και δεν ήταν δα και πολλοί, αφού τα ονόματα αυτά δεν έχουν τη συχνότητα τόσων άλλων ονομάτων στης Μεσσήνης την περιοχή.

Έφερνε έπειτα ο πατέρας και τις παραγγελίες των «κωκ», που είχαν γίνει στο εκάστοτε επιλεγμένο ζαχαροπλαστείο της πόλης μαζί με το λικέρ «ροδάκινο» ή «μπανάνα» .

Στη διάρκεια της ημέρας κατέφθαναν και μερικά «υπαλληλάκια» των ζαχαροπλαστείων με παστα – κρέμα «μπαστούνι » ή «τούρτα», που ήταν συνήθως ανταποδοτικά γλυκά από άλλες γιορτές συγγενών ή φίλων…

Οι επισκέψεις άρχιζαν συνήθως το απόγευμα.Τύχαινε όμως κάποτε με χαρά να μοιραστούμε και με στενούς συγγενείς το μεσημεριανό φαγητό.Πιο νωρίς έρχονταν να πουν τα «πολλαχρόνια !» συνήθως ασυνόδευτες από σύζυγο γειτόνισσες με την κομψή τους τσαντούλα και το καινούργιο τους φορεματάκι. Καμμιά φορά παρουσιάζονταν στην ολάνοιχτα καταδεχτική εξώπορτα μαζί με μια κόρη τους , σαν να δήλωναν την κοινωνικοποίηση της συνοδού κοπελιάς…

Το «τρατάρισμα» ακολουθούσε …

νομοτελειακή σειρά: Προοιμιακά προσφερόταν σοκολατάκι «ελίτσα» ή «μαργαρίτα» από τη «φοντανιέρα».(Η ευγένεια υπαγόρευε ένα!) Έπειτα προσφερόταν σε μικρούτσικα ρακοπότηρα το λικέρ πάνω στον καλυμμένο με κεντητό πετσετάκι δίσκο! Μετά από λίγο εμφανιζόταν από άλλο χώρο το κυρίως γλυκό ( κωκ ή πάστα συνήθως)

με τοποθετημένο το πιατέλο πάνω σε μικρό φιλοτεχνημένο πετσετάκι !

Και στη συνέχεια έκλεινε η προσφορά με ένα ποτήρι κρύο νερό!

Η μια επίσκεψη τέλειωνε συνήθως, όταν εμφανιζόταν η άλλη στην πόρτα του σαλονιού!

Προς το βράδυ έρχονταν με τις συζύγους και άντρες, οπότε, μετά τα γλυκά, τοποθετούνταν στο τραπέζι της σάλας – σταδιακά ! –

κι οι πιατέλες με τα κεφτεδάκια περασμένα στην οδοντογλυφίδα και μερικά άλλα μεζεδάκια και βέβαια μπόλικο κρασάκι σπιτικής παραγωγής.

Στο μεταξύ διάστημα έκαναν επέλαση και διάφορα της ενορίας παιδιά, που εύχονταν εκεί στην αυλή τα «χρόνια πολλά, θεια ! » περιμένοντας να γλυκαθούν με μερικούς της γιορτής κουραμπιέδες, που προνοήθηκαν κυρίως για χάρη τους!

Έκλεινε έτσι συνήθως η γιορτή στο πατρικό μου, με απλό τελετουργικό, με οικεία κουβεντούλα, χωρίςμουσικέςκαι χορευτικές εξάρσεις, που ίσως εμφανίζονταν αλλού !

Ως παιδί χαιρόμουν όλα αυτά, που έσπαζαν τη ρουτίνα! Χαιρόμουν που ερχόταν κόσμος στο σπίτι… Όμως αργά κουραζόμουν…και με

μισόκλειστα μάτια ανασήκωνα άτσαλα τη δαντελένια κουβέρτα , εκεί στην άκρη ενός κρεβατιού να πέσω κουρασμένη να κοιμηθώ…