Η δραματικότερη μέρα της Κατοχής για το Νησί (Μεσσήνη) ξημέρωνε στις 6 Ιουνίου 1944, όταν Γερμανοί και ταγματασφαλίτες εκτελούν 7 πατριώτες και έναν ιταλό αντιφασίστα στην πλατεία της. Ένα γεγονός που αρνείται πεισματικά να «αναγνωρίσει» η πόλη, όπως αυτή εκφράζεται από την εκάστοτε δημοτική αρχή. Πολλά τα προσχήματα, περισσότερες οι «δικαιολογίες», στο βάθος ανιστόρητοι «συμψηφισμοί» με το λιντσάρισμα των ταγματασφαλιτών μετά τη μάχη του Μελιγαλά. Τα γεγονότα: Αντάρτες του ΕΛΑΣ διεισδύουν στην πόλη και στις 5 Ιουνίου εκτελούν τον ταγματασφαλίτη Γεώργιο Χαρίτο. Οι ταγματασφαλίτες εξαπολύουν πρόγκρομ, πυρπολούν σπίτια στην Πλάτωνος και την περιοχή του Αγίου Δημητρίου, λεηλάτούν άλλα σπίτια, προχωρούν σε μαζικές συλλήψεις μελών και στελεχών του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ και άλλων που υποπτεύονταν πως έχουν σχέση με τι αντιστασιακές οργανώσεις. Στο σπίτι του φιλόλογου Βλαχάκη που πυρπολούν και συλλαμβάνουν, συλλάμβάνουν και τον Ιταλό αντιφασίστα Μάριο που κρυβόταν εκεί. Χρησιμοποιούν για φυλακή το κτήριο του Β’ Δημοτικού Σχολείου (απέναντι από το Γερμανικό Διοικητήριο) όπου μεταφέρουν αυτούς που συνέλαβαν και αμέσως άρχισε ένα παζάρι με τις ζωές των ανθρώπων που είχαν συλλάβει. Ζητούν και παίρνουν λύτρα, κάποιοι καταφέρνουν να σώσουν τα παιδιά τους πληρώνοντας αδρά σε λίρες και προϊόντα. Μπορεί οι Γερμανοί να διαπίστωναν ότι τα μέτρα “εξιλασμού”, οι εκτελέσεις δηλαδή, έφερναν αντίθετα αποτελέσματα, οι ταγματασφαλίτες όμως είχαν τη δική τους “γραμμή” με ανακοίνωση του αρχηγού τους στην Πελοπόννησο Παπαδόγκονα τα τέλη Απριλίου: “Εν περιπτώσει καθ’ ήν κομμουνιστική οργάνωσις προβαίνει εις δολοφονίας αξιωματικών ή υπαξιωματικών των υπ’ εμέ ταγμάτων ή συγγενών αυτών, δι’ έκαστον δολοφονούμενον θα εκτελούνται δέκα εκ των κρατουμένων κομμουνιστών, κατά προτίμησιν των μόλις αναμεμιγμένων και επικινδύνων”. Ετσι τα ξημερώματα της 6ης Ιουνίου, 7 πατριώτες και ο Ιταλός αντιφασίστας στήθηκαν στην πλατεία απέναντι από το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας και εκτελέσθηκαν από Γερμανούς και ταγματασφαλίτες. Από τα πυρά των κατακτητών και των συνεργατών τους έπεσαν νεκροί οι: Κώστας Βλαχάκης, καθηγητής φιλόλογος. Γιώργος Ζέππος, 30 χρονών, αγρότης. Γιώργος Καντιάνης, ξυλέμπορος 38 χρονών. Ντίνος Πλεμμένος 43 χρονών, σαγματοποιός. Παναγιώτης Νικ. Κούτης 64 χρονών, κρεοπώλης. Αντώνης Σπ. Προζυμάς 43 χρονών, ψαράς. Σπύρος Αντ. Προζυμάς 15 χρονών, ψαράς. Και ο Ιταλός Mario Giobetti Ottavio, σύμφωνα με την έρευνα του Δ. Μπουσούνη.
Πολλοί από εκείνους που συνελήφθησαν στην εκκαθαριστική επιχείρηση των ταγματασφαλιτών μεταφέρθηκαν σε φυλακές στην Καλαμάτα. Κάποιοι από αυτούς εκτελέστηκαν μαζί με πολλούς άλλους, στις 16 Ιουνίου 1944 στις όχθες του Νέδοντα, σε αντίποινα για την εκτέλεση του ταγματασφαλίτη αξιωματικού Γεωργανά. Στον κατάλογο των εκτελεσμένων περιλαμβάνονται οι εξής Νησιώτες: Γεώργιος Μουγγός 24 χρονών, μεσίτης. Γεώργιος Παυλόπουλος 23 χρονών, γεωργός. Ηλίας Τσάμης 24 χρονών καραγωγέας. Θανάσης Τσαγκάρης 25 χρονών, σερβιτόρος, Γεώργιος Χαριτόπουλος 17 χρονών.
Αντί για μνημόσυνο, ένα κείμενο του Κώστα Γαρίδη στην εφημερίδα «Αγώνας της αλληλεγγύης» (Οργανο της Νομαρχιακής Επιτροπής της Εθνικής Αλληλεγγύης Μεσσηνίας – φύλλο 27ης Νοεμβρίου 1944) για το Γιώργη Καντιάνη, στέλεχος της Εθνικής Αλληλεγγύης: «Τον Ιούνιο του περασμένου καλοκαιριού ένα πρωί με το γλυκοχάραγμα η Μεσσήνη ξύπνησε από λίγες ριπές πολυβόλων. Την ίδια στιγμή στην πλατεία της κωμόπολης έπεφταν χτυπημένα από τα προδοτικά βόλια του ταγματαλήτικου αποσπάσματος του Κόδρου εφτά ελληνικά κορμιά. Εφτά κορμιά πατριωτών που το μόνο τους κρίμα ήταν η αγάπη τους στην Ελλάδα μας.
Μεταξύ των εφτά πατριωτών ήταν και ο αγωνιστής του λαού, ο Γιώργης Καντιάνης Γραμματέας της Τομεακής Επιτροπής της Εθνικής Αλληλεγγύης Παμίσου. Ένα από τα διαλεχτά στελέχη της Επαρχίας Μεσσήνης ο Γιώργος Καντιάνης από το Δεκέμβρη του 1943 που ανάλαβε σαν Γραμματέας Παμίσου έκαμε στον Τομέα του θαύματα.
Όταν το Μάρτη του 1944 το Νησί καταλήφθηκε ολοκληρωτικά από τις ορδές των Ούνων και οι προδότες παράδιναν στους πατριώτες στα εκτελεστικά αποσπάσματα ο Γιώργης έμεινε στο Νησί κυνηγημένος πάντα για να τρέχει από γειτονιά σε γειτονιά, από σπίτι σε σπίτι και να δίνει χέρι βοήθειας στις απαρφανισμένες οικογένειες.
Κατώρθωσε ν’ αναπτύξει το καλλίτερο αλληλεγγυήτικο κίνημα στον τομέα του και ιδιαίτερα στο Νησί, μ’ όλο που βρισκόταν καθημερινά σε μίαν αφάνταστη τρομοκρατία από τους Γερμανούς και τους προδότες.
Τον θυμόμαστε τώρα καθώς σηκωνόταν για να δώσει απολογισμό της δουλειάς στις συσκέψεις της Επαρχιακής Μεσσήνης. Γελαστός πάντα, με την πεποίθηση ζωγραφισμέμνη στο πρόσωπό του για τη νίκη μας που τόσο πολύ πάλαιψε γι’ αυτήν και που δεν έζησε να τη χαρή.
Ο Γιώργης Καντιάνης, το μαρτυρικότερο θύμα του Αλληλεγγυήτικου κόσμου της Μεσσήνης μένει φωτεινό σύμβολο στο δρόμο που τραβάμε εμείς τώρα που νοιώθουμε σαν χρέος τιμής στα θύμησή του να συνεχίζουμε με την ίδια πίστη, τον ίδιο ηρωισμό και με την ίδια αυτοθυσία τον αγώνα μας για την δίκαιη απαίτηση των θυμάτων να ζήσουν και για την ανοικοδόμηση της χώρας μας».
Τιμή στους ανθρώπους που τίμησαν την πατρίδα τους και έδωσαν τη ζωή τους, ντροπή για την άρνηση της μνήμης των εκτελέσεων…