ΔΗΜΑΡΧΟΣ Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΔΑΡΕΙΩΤΗΣ

Τον θανόντα μετά από μερικούς μήνες διαδέχεται ο Εμμανουήλ Δαρειώτης που διορίζεται δήμαρχος με Βασιλικό Διάταγμα της 22 Φεβρουαρίου 1852. Μετά το διορισμό του παραιτείται από βουλευτής όπως φαίνται από το σχετικό Μητρώο της Βουλής στο οποίο αναφέρεται ότι υπηρέτησε στις δύο πρώτες κοινοβουλευτικές περιόδους. Σαν Δήμαρχος και επικεφαλής ομάδας δημοτών φίλων του βοήθησε ενεργά στην αντιμετώπιση της αναταραχής που προκάλεσε τότε το κίνημα του καλόγερου Χριστόφορου (γνωστού ως “Παπουλάκη”) στη Μάνη και την Καλαμάτα. Με απόφαση του Οθωνα τον Αύγουστο του 1852 ο Εμμανουήλ Δαρειώτης τιμήθηκε με τη βασιλική ευαρέσκεια διότι “έδειξε ζήλον και αφοσίωσιν και κατέβαλε αποτελεσματικάς προσπαθείας κατά τα τελευταία εν Λακωνία συμβάντα” (ΓΑΚ Μεσσηνίας – Αρχείο Μίμη Φερέτου – Φάκελλος Εμμ. Δαρειώτη).

Τον Οκτώβριο του 1853 ο Εμμανουήλ Δαρειώτης εκλέγεται βουλευτής και διατηρεί το αξίωμα του Δημάρχου. Λίγους μήνες αργότερα όμως φεύγει και αυτός από τη ζωή: “Απέρχονται ο εις κατόπιν του άλλου οι αγωνισταί, απέρχονται εις την αιωνιότητα ο εις κατόπιν του άλλου οι αγαθοί πολίται, και η στέρησις αυτών άλγος μέγα προξενείς εις τους επιζώντας συγγενείς τε και φίλους. Τοιούτον άλγος επροξένησεν εις άπαντας τους κατοίκους της πόλεως ταύτης η στέρησις του προσφιλούς ημών συμπολίτου Εμμανουήλ Δαρειώτη, αποβιώσαντος την 26 του φθίνοντος μηνός. Γνωστής ούσης της οικογενείας των Δαρειωτών εις το Πανελλήνιον, και των προςς την πατρίδα υπηρεσιών των, αρκούμεθα μόνον να εκφράσωμεν την λύπην μας δια την στέρησιν τοιούτου αγαθού πολίτου και εις τον οποίον πολλά οφείλει η ιδιαιτέρα πατρίς μας, ως και προς τον προ τριών ετών αποβιώσαντα Παναγιώτην και τον επιζώντα Γεώργιον γερουσιαστήν δια τας προς αυτήν υπηρεσίας και αγαθάς διαθέσεις των. Ο μακαρίτης Εμμανουήλ Δαρειώτης υπήρξεν εις των οπλαρχηγών της επαρχίας Μεσσήνης. Και τοι αποκτήσας δικαιώματα εις την ευγνωμοσύνην τους έθνους δια τας προς την πατρίδα εκδουλεύσεις του, και θυσίας της οικογένειάς του, δεν δυσανασχέτησεν όμως ούτε δια τον απονεμηθέντα αυτώ κατά πρώτον βαθμόν του λοχαγού της Β΄ φάλαγγος, ούτε δια τον μη μετά ταύτα προβιβασμόν του.

Η προς αυτόν αγάπη των συμπολιτών και συνεπαρχιωτών του, ανέδειξε αυτόν δήμαρχον και βουλευτήν άνευ τινός αντιδράσεως, ως ανέδειξεν εις όλας τας περιόδους αλληλοδιαδόχως τον αποβιώσαντα Παναγιώτην και τον επιζώντα Γεώργιον, αδεφλούς του. Θρηνούμεον λοιπόν, και θρηνούμεν δικαίως την στέρησιν τοιούτου αγαθού συμπολίτου του οποίου τα αγαθά και γενναία αισθήματα δυσκλολως θέλουσιν εξαληφθή της μνήμης ημών.

Η εκφορά του νεκρού εγένετο μεθ’ όλης της δυνατής παρατάξεως παρευρεθέντων εις αυτήν όλων των πολιτών και του πλείστου μέρους των επαρχιωτών ημών. Προσεφέραμεν αυτώ, τον τελευταίον εγκάρδιον ασπασμόν, απηγγείλαντες του Αρχιεπισκόπου λόγον κατάλληλον, όστις συνεκίνησεν όλους τους παρευρεθέντας εις την κηδείαν. Γαίαν έχοις ελαφράν, μακαρίτα Εμμανουήλ Δαρειώτα.

Εν Νησίω την 29 Απριλίου 1854” (“Εβδομάς” 12/5/1854).

ΔΗΜΑΡΧΟΣ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΡΕΙΩΤΗΣ

Τον Εμμανουήλ Δαρειώτη διαδέχεται ο αδελφός του Γεώργιος, ο οποίος είχε διοριστεί “ισόβιος” (όπως και οι άλλοι) γερουσιαστής από τον Οθωνα το 1844. Οπως φαίνεται όμως ο Γεώργιος μόνο τον τίτλο είχε καθώς καταγγέλεται ότι μέχρι το 1859 δεν είχε επισκεφθεί το Νησί ούτε… για βόλτα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα καθώς το δήμο διοικούσαν ο δημαρχιακός πάρεδρος και δύο γραμματείς. Η πληροφορία περιλαμβάνεται σε καταγγελία Νησιώτη που δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκή εφημερίδα και αφορούσε το πολιτικό χάος που επικρατούσε με τις δημαρχιακές εκλογές που αναβάλλονταν για να γίνουν βουλευτικές οι οποίες γίνονται σε κλίμα πόλωσης και τις σημαδεύουν δολοφονίες που φαίνεται ότι έχουν πολιτικά ελατήρια: “Λυπηραί σκηναί έλαβον χώραν εν Νησίω, τη πρωτευούση της παρακειμένης επαρχίας Μεσσηνίας, κατά τας βουλευτικάς εκλογάς. Ο ατυχής ούτος τόπος, ενώ στερείται κυβερνητικών αρχών, στερείται και Δημάρχου, διότι ως γνωστόν δήμαρχος είναι ο μηδέποτε επισκεφθείς τον τόπον όχι ως δήμαρχος αλλ’ ουδέ ως εντόπιος, ο Γερουσιαστής Γ. Δαρειώτης, διευθυνόντων την δημοτικήν αρχήν δύο γραμματέων μετά του δημαρχιακού παρέδρου επί 5 έτη. Προ πολλού λοιπόν καταστάντος οριστικού του δημαιρεσιακού καταλόγου, η περιγραφείσα δημοτική αρχή ανέβαλεν επί διαφόροις λόγοις την δημαιρεσίαν, και τοι επανειλημμένως διαταχθείσα παρά της Νομαρχίας. Τέλος πάντων ηναγκάσθη να προκηρύξη την κατά την 14 Σεπτεμβρίου έναρξιν της δημοτικής εκλογής, αναβληθείσης όμως πάλιν ίνα προηγηθή η βουλευτική, Αύτη λοιπόν ήρξατο την 15 Σεπτεμβρίου, άνευ μεν αντιπολιτεύσεως αλλ’ η αντίθετο ςμερίς απέσχε της εκλογής, και επί οκτώ όλας ημέρας, μόλις 229 εψηφοφόρησαν εκ των 1500 περίπου ψηφοφόρων του Δήμου. Ενεκα δε των σφοδρών ενεργειών εκ μέρους των δημαρχιακών προς ψηφοφορίαν, εκ μέρους δε των αντιθέτων προς αποχήν, συνέβησαν αλλαπάλληλαι συγκρούσεις και ξυλοκοπήματα. Κα την πρωΐαν της 20 λήγοντος μηνός ώρα 7 π. μ. φονεύεται εις αστυνομικός κλητήρ δια πυροβόλου παρ’ αγνώστου χειρός. Την δε 7 μ. μ. Της αυτής ημέρας φονεύεται εις τον αυτόν τόπον επ’ αυτοφώρω έτερος εμποροκτηματίας και μάλλον φορολογούμενος, ο Θεόδωρος Γρύλλος, χρησιμότατος πολίτης, ανήκων εις την αντιπολίτευσιν, και ο φονεύς, άνθρωπος τις Καραγιαννόγαμβρος επόνομαζόμενος μετερχόμενος προ τινός τον αγροφύλακα, συλλαμβάνεται ευθύς υπό των παρευρεθέντων αντιμοιράρχων κ. κ. Σταυριανού και Καλλέργη κρατών έτι το εκκενωθέν κατά του Γρύλλου πιστόλιον. Τοιαύτοι εισίν οι συμβάσαι θλιβεραί σκηναί, των οποίων τα επακόλουθα Κύριος οίδεν, αν εγκαίρως και σκοπίμως δεν προληφθώσιν. Αι ανακρίσεις ήρξαντο ευθύς και εξακολουθούσιν. Πάντες δε ελπίζουσιν, ότι μια έμπειρος και αμερόληπτος ανάκρισις είναι αδύνατον να μην ανακαλύψη τους οπλίσαντας τας χείρας των δολοφόνων, οίτινες είναι πλέον των αυτουργών αξιόποινοι. Εις τούτο δε θέλει συντελέσει κατά πολύ ο Εισαγγελεύς κ. Κασιμάτης, όστις περιμένεται εκ Πατρών, όπου είχε μεταβή επ΄αδεία. Η ανακάλυψις και αυστηρή τιμωρία των προκαλεσάντων τους ανωτέρω φόνους θέλει ικανοποιήσει την κοινωνίαν, και θέλει συντελέσει τα μέγιστα εις τον σωφρονισμόν εκείνων, οίτινες επιμένουσι να περιβληθώσι την δημαρχιακήν ή βουλευτικήν τήβενον, έστω και αιματόφυρτον, και να αναβώσιν την έδραν του δημάρχου ή του βουλευτού, πατούντες επί των πτωμάτων των συμπολιτών των και μιαίνοντες ως αιμοσταγείς και μιαιφόνοι το υψηλόν αξίωμα της εθνικής αντιπροσωπείας ή της δημαρχίας” (“Αιών” 1/10/1959).

Την επόμενη χρονιά πεθαίνει και ο Γεώργιος Δαρειώτης, ο τελευταίος της οικογένειας και άτεκνος: “Ο γερουσιαστής κ. Γ. Δαρειώτης εκ Νησίου της Μεσσηνίας ορμώμενος και ο μόνος απολειπόμενος γόνος της Δαρειώτικης οικογενείας, της κατά τον ιερόν ημών αγώνα και μετά μεγάλας εκδουλεύσεις προς την πατρίδα προσενεγκούσης, ετελεύτησεν τον βίον εν Αθήναις, αφήσας μέγα κενόν και απαρηγότητον λύπην εις την ατυχή σύζυγόν του μείνασαν άτεκνον, τους συγγενείς και φίλους και εις άπασαν την επαρχίαν του Μεσσήνην, ήν ιδίως επροστάτευεν. Ο μακαρίτης Γ. Δαρειώτης και επί του ιερού ημών αγώνος υπηρέτησε την Πατρίδα στρατιωτικώς και πολιτικώς από της ανεξαρτησίας ημών μέχρι σήμερον, διακριθείς επί πατριωτισμώ, ανεξαρτησία και αγαθότητι.

Γαίαν έχεις ελαφράν αοίδημε Γ. Δαρειώτη! Αιωνία σου η μνήμη! Ο Θεός αναπαύσοι την ψυχήν σου εν κόλποις Αβραάμ και Ισαάκ” (“Πελοπόννησος” 10/9/1860)

[Στη φωτογραφία απόκομμα της εφημερίδας “Αιών” που αναφέρεται στα εκλογικά έκτροπα του 1859]