Είναι ένα από τα κτήρια που στεγάστηκαν ορυζοεργοστάσια στο Νησί και εκεί λειτούργησε μεταπολεμικά το εργοστάσιο των αδελφών Τάκη και Σταύρου Γαλανάκη. Υπήρχε και το εργοστάσιο του αδελφού τους Σπύρου Γαλανάκη («Αστήρ») που λειτουργούσε πριν κλείσει κάπου στον προσφυγικό συνοικισμό της πόλης. Αρχικά προοριζόταν για εργοστάσιο οίνων και οινοπνευμάτων, κατασκευάστηκε κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα από τον Πετρούλια και γιαυτό διέθετε καμινάδα, το ορυζοεργοστάσιο δεν χρειαζόταν καμινάδα. Δεν λειτούργησε ποτέ ως τέτοιο και στην τοπική ιστορία έμεινε ως ορυζοεργοστάσιο Γαλανάκη. Τη μοναδική φωτογραφία που φαίνεται ολόκληρο το κτήριο διέσωσε ο Δημήτρης Βαλαβάνης στο βιβλίο του «Αλλες εποχές».