Ηλίας Μπιτσάνης Ενα ιστορικό κτήριο του γενέθλιου τόπου που δεν υπάρχει πλέον, έχει κατεδαφιστεί εδώ και χρόνια. “Της Μιχαλόπλαινας” λέγαμε τότε που μας φιλοξενούσε σαν μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου. Στο ισόγειο που φαίνεται στη φωτογραφία ως αποθήκη με ρολά, ήταν η μεγάλη αίθουσα-παράρτημα του 3ου Δημοτικού Σχολείου. Για τρεις τάξεις ήταν το σχολείο μου (από τη δευτέρα μέχρι την τετάρτη), απολύτως προνομιακό σε σχέση με ο χαράπατο του κεντρικού σχολείου που βρισκόταν λίγο παραπάνω. Φυσικά τότε δεν ήταν αποθήκη με ρολά, ένα τεράστιο ισόγειο ήταν με παράθυρα και κεντρική είσοδο το μεσαίο άνοιγμα. Εκεί ξαμολάγαμε τα διαλείμματα κατά την πλατεία, ο χώρος νότια από το θερινό “Τιτάνια” ήταν το γήπεδο που ξεδίναμε. Μέχρι που το έσκαψαν για να κάνουν το νέο κτήριο του σχολείου αλλά ευτυχώς μετάνοιωσαν και το… ξανάχωσαν. Αφού πρώτα είχαμε κοντέψει να πνιγούμε στα ορύγματα που είχαν σκάψει για τη θεμελίωση και είχαν γεμίσει νερά. Τότε στο Νησία να ξεκίναγε η βροχή… ξέχναγε να σταματήσει. Από την πίσω πλευρά του κτηρίου υπήρχαν αντίστοιχα ανοίγματα που “έβλεπαν” σε μια μεγάλη αυλή. Εκεί κατέβαινε μια σκάλα του σπιτιού. Σε εγκατάλειψη εκείνα τα χρόνια, μισοερημωμένο το σπίτι, η αυλή ήταν γεμάτη τσικουνίδες. Και κατά πως φοράγαμε τα κοντοπαντέλονα μας την έπεφταν οι μεγάλοι και μας έκαναν τα πόδια κόκκινα από τη φαγούρα. Ασε που φάγαμε το ξύλο της αρκούδας από έναν ανεκδιήγητο δάσκαλο γιατί μας βρήκε έξω από την αίθουσα ένα απόγευμα (μην ξεχνάμε, πρωί-απόγευμα τότε σχολείο με μικρή μεσημεριανή διακοπή) καθώς προσπαθούσαμε να γλυτώσουμε από την επιδρομή με τσικουνίδες. Εισπράξαμε από 40 λουριές (με ξεφουρτσιεμένη κλάρα μουριάς) σε κάθε χέρι, ήρθαν και έγιναν τούμπανο οι παλάμες. Από δίπλα όπως φαίνεται αριστερά κάτω από το μπαλκόνι, ήταν το εργαστήρι του κυρ Μιχάλη, γείτονα αργότερα στην Δαγρέ. Εργατικός και πολυμήχανος επισκεύαζε και κατασκεύαζε αντικείμενα από ψεκαστήρες μέχρι ομπρέλες. Από πάνω δεν είχαμε ανέβει πότε, η μόνη σχέση μας με την κύρια είσοδο ήταν το… ρόπτρο. Κάτι βράδια που περνάγαμε από εκεί, του δίναμε και καταλάβαινε. Το βαράγαμε με όλη τη δύναμη 3-4 φορές και το βάζαμε στα πόδια. Που να καταλάβουμε τότε την αξία του κτηρίου, εδώ δεν την “κατάλαβαν” οι τοπικοί άρχοντες που δεν φρόντισαν να το κηρύξουν διατηρητέο την εποχή που η Καλαμάτα διέσωζε πολύ μεγάλο μέρος της κληρονομιάς που είχε απομείνει. Και σήμερα είναι “προίκα” της. Το μόνο που ακούγαμε τότε ήταν πως εκεί είχε μείνει κάποιος βασιλιάς. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική ιστορία ή “αστικός μύθος”. Ούτε αν φιλοξενήθηκε ο Οθωνας ή κάποιος άλλος από τη στιγμή που δεν έχει χρονολογηθεί το κτήριο, έστω και από φωτογραφίες με τα χαρακτηριστικά του. Το βέβαιο είναι ότι επρόκειτο ένα από τα ελάχιστα κτήρια με πέτρα με πλούσια εσωτερική διακόσμηση. Είχαμε ακούσει για οροφογραφίες (είναι ένας λόγο για τα ερωτηματικά στη χρονολόγηση), όπως τέτοιες διαθέτει και άλλο κτήριο της περιοχής που διασώζεται νομίζω. Και μια λεπτομέρεια της φωτογραφίας δείχνει την “καλλιτεχνική” πλευρά ενός τεθνεώτος πλέον σπουδαίου στοιχείου της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Στη νότια πλευρά του κτηρίου, δίπλα στο παράθυρο, διακρίνεται μια εσοχή, η οποία κάποτε φιλοξενούσε κάποιο γλυπτό όπως συνηθιζόταν σε κτήρια κατασκευασμένα κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα, ίσως και ενωρίτερα.