Λύκειο Μεσσήνης, Αλειφέρης, 1967

Ο Λυκειάρχης μας κ. Αλιφέρης 1967
Τον θυμάμαι πολύ καλά πήγαινα στη δευτέρα Γυμνασίου και μάλιστα τα μεγάλα παιδιά του είχαν βγάλει και παρατσούκλι
Με αφορμή τις εξαιρετικές φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στην ομάδα από τα μαθητικά χρόνια, θα μου επιτρέψουν οι φίλοι κάποια προσωπικά βιώματα. Ο Αλειφέρης ήταν εξαιρετικά ιδιόρρυθμη περίπτωση εκπαιδευτικού και ανθρώπου, τον έζησα και ως μαθητής και ως γείτονας. Ως μαθητές τον έζησαν πολλοί και έχουν πάμπολλα να θυμούνται σοβαρά και ευτράπελα. Ως αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς και υπερβολικής ακόμη και για την εποχή αυστηρότητας. Ως γείτονας στη Δαγρέ όμως θυμάμαι έναν φοβισμένο άνθρωπό και ικανότατο ζωγράφο. Με είχε «χρεώσει» να του αγοράζω από την πλατεία κάθε μεσημέρι τον «Ελεύθερο Τύπο» την εποχή της χούντας. Πήγαινε στην πλατεία, του αγόραζα την εφημερίδα και όταν γύριζα να του την δώσω δεν άνοιγε την πόρτα. Μια σιδερένια πόρτα με πυκνά σχέδια και κρύσταλλο. Μου είχε πει να χτυπάω και να ρίχνω από κάτω και την εφημερίδα και τα ρέστα. Ερχόταν και τα έπαιρνε, φοβόταν απλώς να ανοίξει την πόρτα. Ολο το απόγευμα ήταν δίπλα στο παράθυρο και ζωγράφιζε. Και τον παρακολουθούσα πως μέρα με την ημέρα ολοκλήρωνε τα έργα του. Οταν σκέφτομαι τις εικόνες από το σχολείο και την πόλη με τη “φήμη” του Αλειφέρη και πολύ περισσότερες ιστορίες που ακούγονταν και δεν μπορέσαμε ποτέ να διαπιστώσουμε, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ήταν ένας άνθρωπος “παρεξηγημένος” από τους μαθητές αλλά και με δική του ευθύνη. Η αυστηρότητα μου μοιάζει τώρα ως “άμυνα”. Ενδεχομένως σε ένα σύστημα που θα έπρεπε να δώσει εξετάσεις, για λόγους ευνόητους. Είχε οικογένεια αλλά δεν την είχαμε δει ποτέ στη γειτονιά. Η ζωγραφική του έβγαζε μια ευαισθησία, δούλευε ανάλογα με το φως που χρειαζόταν, όμως πολλές φορές διακρινόταν ως σκιά πίσω από τη λευκή κουρτίνα του παραθύρου.
Η γειτονιά ήταν πολύ κοντά στο σχολείο και γιαυτό την προτιμούσαν οι “ξενομερίτες” εκπαιδευτικοί. Θυμάμαι ότι το σπίτι ήταν στο κάθετο στενό και γωνία με τη Δαγρέ και ακριβώς απέναντι σε ένα σπίτι που έμοιαζε ημιτελές με εμφανή τούβλα, έμενε ο Ανδριόπουλος (που εμφανίζεται σε άλλη φωτογραφία), τον πρόλαβα τον τελευταίο χρόνο. Στο σπίτι που πήγαμε εμείς έμενε ο φιλόλογος ο Παναγιωτόπουλος, φανατικός πολέμιος της δημοτικής γλώσσας. Λίγο πιο κάτω στου μπάρμπα Γιάννη του Μπελεχρή στον όροφο επί της Κορδιγκτώνος έμενε η Βουτσή (θυμάμαι μόνο το επώνυμο του συζύγου, γεωπόνου και καλού φίλου του πατέρα μου). Και κάποιοι φίλοι συμπατριώτες θα θυμούνται και άλλους περί το Γυμνάσιο. Μπορεί για πολλούς από τους νεότερους να μην έχουν όλα αυτά αξία. Είναι όμως μια ψηφίδα στην ιστορία της πόλης που “κοσμεί” τα παιδικά μας χρόνια…
Ηλία πολύ ενδιαφέρουσα η άλλη πλευρά της προσωπικότητας – όπως την περιγράφεις – του Αλειφέρη! Και τώρα που μας γύρισες μισό αιώνα πίσω, θυμήθηκα ότι εκείνο το καλοκαίρι που είχαμε τελειώσει το Δημοτικό και θα πηγαίναμε στο Γυμνάσιο είχα διαβάσει τους »Αθλιους» του Ουγκώ. Την πρώτη μέρα λοιπόν , που πήγαμε στο σχολείο και βγήκε ο Αλειφέρης στην πρωινή συγκέντρωση για τη προσευχή, μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση η αυστηρότητα του και η ιδιορρυθμία του , που είπα αμέσως στον εαυτό μου : Nάτος , αυτός είναι ο Ιαβέρης. Το μόνο που μου χάλαγε την εικόνα ήταν οτι δεν είχε φαβορίτες. Εκείνη, την πρώτη ημέρα που πήγαμε στο Γυμνάσιο μου άστραψε και δυό χαστούκια, μπορώ να πώ με αριστοτεχνικό τρόπο. Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί; Υποθέτω γιατί ανέβαινα δυο – δυο τα σκαλιά. Είδες τι ωραία πράγματα μας θύμησες!

Εκτός της ζωγραφικής ήταν και βαθύς γνώστης κλασσικής μουσικής.Θυμάμαι Κυριακή πρωί με ηχεία στη κάτω πλατεία και αυτός στο γραφείο της Περιηγητικής να παρουσιάζει Μπετόβεν μουσικά μέρη και διακόπτοντας να σχολιάζει κάτι πρωτόγνωρο για το Νησί. Επαιζε αρμόνιο και είχε οργανώσει τη χορωδία στο Γυμνάσιο που συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις

Ηλίας Μπιτσάνης
Dimitris Dimitropoulos
τώρα που το έγραψες θυμάμαι να ακούγεται κλασική μουσική από το σπίτι του

Dimitris Dimitropoulos

και εγώ θυμάμαι την μουσική εκδήλωση για τον Μπετόβεν Ήταν η αιτία να αγαπήσω την κλασική μουσική και τον Μπετόβεν

Ήμουνα μέλος της χορωδίας και όταν πήγα Θεσσαλονίκη για να τελειώσω την τρίτη Λυκείου μου έδωσε συστατική επιστολή για να με δεχθεί το εκεί Εθνικό Ωδείο.
Έφυγε πριν από 10 περίπου χρόνια.Εμενε στη Λ.Κατσώνη και είχε πάθει εγκεφαλικό. Έβγαινε να περπατήσει και τον κρατούσε από το χέρι πάντα ό γιός του.Καμμιά σχέση με τον άνθρωπο που θυμόμαστε όλοι μας
Το «φόβος και τρόμος» είναι το συναίσθημα που καταλάμβανε τους πάντες στο συναπάντημα μαζί του. Το «Λύκος» δεν βγήκε τυχαία στο στόμα ολων των μαθητών.
Οι 150 ναι 150 αποβολές γιατί παρακολούθησαν ταινία στην χειμερινή Τιτάνια είναι από τα χαρακτηριστικότερα που θυμάμαι, αν και δεν ήμουν μέσα σε αυτούς!!!!
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΑ ΠΕΙΡΑΧΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Δ/ΝΤΗ, ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ, ΕΝΩ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΑΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΛΕΓΑΜΕ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ. ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΡΧΟΤΑΝ ΚΑΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΝΑ ΠΡΕΜΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ !!!! ΩΣΤΟΣΟ ΜΕ ΤΟ ΑΕΤΙΣΙΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΠΙΑΝΕ ΠΟΥ ΓΕΛΑΓΕ, ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕ ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ: «ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΣΕΙΡΑ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ Τ΄ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΛΑ ΕΠΑΝΩ !!!! ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ, ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ…ΜΑΓΟΥΛΟ !!! ΕΙΧΑΜΕ ΜΠΕΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ ΓΙΑ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΑΧΑΡΝΩΝ.
Μας έκανε ηθική στην τρίτη λυκείου..
Καθόμαστε παναγίες απο την προηγούμενη μέρα γιατί δεν ήξερες απο που θα σου ‘ρθει η αποβολή.
Χαρακτηριστικά θυμάμαι απο τον εξώστη να αποβάλει μαθητή..
-Ναι ναι εσύ ο μεσαίος τρίτη γραμμή μάλιστα εσύ, δεν μου αρέσει η φάτσα σου..
Ηλία δεν είχαμε εικόνα αυτής της πλευράς του Αλιφέρη ! Αυτό που θυμάμαι ήταν ένας κρύος ιδρώτας να περνάει από όλο το σώμα μας όταν εβγαινε στο μπαλκόνι του γραφείου του να μας μίλησει !
Το σχολικό έτος 1965-66 πρωτοηλθε στο Νησί ως Λυκειάρχης ο Θεόδωρος Αλειφερης. Στο πρόγραμμα που ανάρτησα σήμερα για τη μαθητική παράσταση για την Εθνική Εορτή της 25ης Μαρτίου στις 25/3/1966, υπάρχει και αναφορά μαθητικής χορωδίας που οργάνωσε και διηύθυνε ο ίδιος ο Αλειφερης παίζοντας μάλιστα και αρμόνιο!

Εκπλήσσομαι πραγματικά από αυτήν την …άλλη άποψη για τον Αλιφέρη Ηλία!!! Και δεν έχω λόγο να μην την δεχτώ όπως πολύ ωραία την παρουσιάζεις!!! Αλλά ότι ήταν ο φόβος και ο τρόμος για τους μαθητές δεν αμφισβητείται! Είχα γράψει σε παλιότερη ανάρτησή σου για τις ατελείωτες συνελεύσεις που γινόντουσαν με αφορμή το «ομαδικό σκασιαρχείο» της τάξης του μεγαλύτερου αδερφού μου του αείμνηστου Χριστόφορου!!! Ήθελε να τιμωρήσει παραδειγματικά τους «αρχηγούς της εξέγερσης»!!! Χούντα μέσα στην χούντα ήταν στην συνείδησή μας!!!! Χαίρομαι που ακούω τώρα για την άλλη του πλευρά, την ευαίσθητη που λες!!! Οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος!!! Όλοι μας γινόμαστε καμιά φορά θηρία!!!

Μετά και το σχόλιο του παν. Κόλλια με αναφορά στον αδερφό του και φίλο μου,τον αειμνηστο χριστόφορο, και το ομαδικό σκασιαρχείο στην τρίτη λυκείου πρακτικό τμήμα θυμήθηκα την ιστορία..
Επειδή έληγε μάλλον το δίμηνο ή τρίμηνο και χημεία δεν είχαμε γράψει διαγώνισμα ο καθηγητής η γιάννης ο κίτσος μας είχε πει ότι την επομένη της 25ης μαρτίου θα γράψουμε διαγώνισμα.
Εμείς επαναστατήσαμε φωνάζαμε οτι πρέπει μετά την παρέλαση να πάμε εκδρομή ..
Την επομένη της παρέλασης 26 μαρτίου παρότι πάντα πήγαινα νωρίς το πρωί στο σημείο συνάντησης με τους φίλους ( στην ελιά ΒΔ του προαύλιου) εκείνο το πρωί άργησα και φτάνοντας δεν βρήκα κανέναν.
Περίεργο για 8 το πρωί.
Κοιτάζω πουθενά κανένας.
Ρωτάω κάποιο από τα λίγα κορίτσια του τμήματος και μαθαίνω (σχεδόν την ωρα που χτύπησε ο κώδων) οτι το σκάσανε όλοι και φύγανε προς το νεκροταφείο..
Μετά την προσευχή σημαία και τα λοιπά μπάινουμε στην τάξη 5 ή 6.
Μπαίνει ο κίτσος μέσα με τις κόλλες στα χέρια κλείνω εγώ την πόρτα.
Μην κλείνεις σταύρο μου λέει να ερθουν και οι άλλοι.
Δεν είναι άλλοι του λέμε..
Γιατί δεν είναι τι έγινε που είναι κουβέντα εμείς
Φεύγει πάει στο λυκειάρχη έρχεται ο αλειφέρης αναστατωμένος ερωτήσεις σε μας
Δεν ξέρω δεν ξέρω.. δεν τους είδα.
Γράφουμε διαγώνισμα αδιάβαστοι όλοι 4.
Στο διάλειμμα συμβούλιο καθηγητών στέλνουν τον επιστάτη να βρει τους σκασιάρχες..
Εκ των υστέρων μου είπαν ότι είδαν κάποιο με ποδήλατο να πηγαίνει προς το νεκροταφείο και νόμισαν οτι είναι ο επιστάτης και κόντεψαν να φτάσουν στη Μάδαινα..
Καλούν εμένα και 4 κορίτσια στο γραφείο και δεν προλαβαίνω να μπω καλά καλά μέσα τρώω ένα χαστούκι από τον Στρατή, το θυμάμαι ακόμα, γιατί ρε μου λέει κάνατε σκασιαρχείο ..
Βάζει τα γέλια ο Κίτσος με τον Καρακα’ι’δό και του λένε ρε συ αυτός δεν έφυγε είναι ο μόνος που υπάρχει τι τον χτυπάς .
(Συγνώμη πάντως δεν είπε)
Την επομένη άρχισαν οι ανακρίσεις και τα συμβούλια και αποφασίστηκε αν θυμάμαι καλά 3 ή 4 ημέρες αποβολή κατά ομάδες των 5 μαθητων.
Ολα αυτά συνέβησαν καμμια 50ριά χρόνια πριν (πρόσφατα δηλαδή) για νά ‘χουμε και μεις να λέμε καμμιά ιστορία της νιότης μας η οποία όμως κατά μεγάλο ποσοστό μας στοίχισε στο να μην πάμε τριήμερη εκδρομή.
Δε βαριέστε ας είμαστε καλά να τα θυμόμαστε …
Την καλημέρα μου.

Ήταν λιγο φόβητρο ο Στρατής,ένα _ας πούμε _μπούλιν παιδαγωγικού χαρακτήρα
Ευσταθια Χριστια

Μωρ, τα ‘ριχνε κι αυτός τα χαστούκια, αμάν! Δεν έτυχε να έχω φάει, αλλά έτυχε να ‘δω και κοψοχολιαστηκα !

Κική Πατρίκη

ΤΟ ΜΑΛΛΊ ΠΟΥ ΤΡΆΒΑΓΕ… ΤΟ ΞΕΧΆΣΑΤΕ; ΤΟ ΕΊΧΕ ΚΆΝΕΙ ΣΕ ΜΈΝΑ ΣΤΟΝ ΠΊΝΑΚΑ ΓΙΑΤΊ ΈΚΑΝΑ ΛΆΘΟΣ ΜΊΑ ΆΣΚΗΣΗ..

Προβολή Σχολίων