200 χρόνια σήμερα από την κατάληψη της Καλαμάτας με όλα τα στοιχεία που καταγράφονται σε προηγούμενες αναρτήσεις. Τα 150 τα γιόρτασα… φουστανελοφόρος και σημαιοφόρος. Μαζί με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες από το Γυμνάσιο Μεσσήνης. Η φουστανέλα από το οικογενειακό σεντούκι του Πέτρου Αλεξόπουλου αν δεν με απατά η μνήμη, είχα… κοψομεσιαστεί από το βάρος της. Ισως και τα άλλα στοιχεία της στολής, φέρμελη και σελάχι. Εκτός από το τσαρούχι, αυτό ήταν από την αποθήκη του δήμου και το κακό είναι ότι μόλις στην Καλαμάτα φάνηκε η… προκαδούρα που άρχισε να κοπανάει τη φτέρνα. Πιάσαμε τα σκαλιά του Αγιονικόλα για την αναμνηστική φωτογραφία παραταχθήκαμε στην Αναγνωσταρά και με το σύνθημα… γιούργια για την πλατεία 23ης Μαρτίου. Κουτσός, ξεκουτσός πιλάλαγα μπροστά και από πίσω όλη η μεγάλη όμορφη μαθητική παρέα. Την καταλάβαμε την πόλη και μετά… κούτσα-κούτσα για το τρένο με τη σημαία επ’ ώμου. Στην αναμονή ένα μιλφέιγ στου Μπεσσή και μετά ο χαβαλές της διαδρομής επιστροφής. Πριν 50 ακριβώς χρόνια…