Ο Κώστας Λυκούρας -ο παππούς μου- όντας στη Νέα Υόρκη, την εποχή του Μεσοπολέμου, έστελνε και στα άλλα οικογενειακά μέλη, στο Μαυρομάτι, γράμματα και ευχητήριες καρτούλες. Οι καρτ-ποστάλ αυτές, με τις… προπολεμικές ομορφούλες, ήταν «σεμνές», αλλά έφερναν τον κοσμοπολίτικο «αέρα» της αμερικάνικης αστικής τάξης και μάλλον με αμφισβητούμενες εντυπώσεις θα γίνονταν απ’ τη γιαγιά μου αποδεκτές.

-Για τήρα, μωρέ, τι φοράνε ετούτες , τη φαντάζομαι,

κοιτάζοντάς τες,να έλεγε υπομειδιώντας…

Η γιαγιά δεν ήξερε καθόλου σχολικά γράμματα .Μεγάλωσε με την καθήλωση της παράδοσης, φορώντας ισόβια το τσεμπέρι. Οι δυο κόρες της έμαθαν ελάχιστα. Ο γιος, που προωθήθηκε κάπως περισσότερο στο σχολειό, αναλάμβανε το δυσκίνητο για τότε έργο να διεκπεραιώνει την οικογενειακή αλληλογραφία, έστω και με πολλά ορθογραφικά λάθη και άλλα συντακτικά σκοντάμματα.