Ήταν άνοιξη τού 1967 (πριν από τις 21 Απρίλη ή μετά’ δεν θυμάμαι) όταν αποφασίστηκε η Β’ Λυκείου ( κλασσικό και πρακτικό τμήμα) να κάνει ημιμερήσια εκδρομή στην Καλαμάτα! Φαίνεται κάπως κοινοτοπικός ο προορισμός, αλλά για τότε δεν ήταν.

Πολλά παιδιά μικρή ιδέα είχαν για τους πολιτιστικούς θησαυρούς τής Μεσσηνιακής πρωτεύουσας.

Έτσι, αφού επισκεφτήκαμε πινακοθήκη, μουσεία κλπ ανεβήκαμε στο «Κάστρο», όπου συναχτήκαμε και για τις αναμνηστικές φωτογραφίες.

Ως καθηγήτρια συνοδός ήταν η γυμναστρια μας Ισμήνη Κυριαζή, που μας ήρθε σχεδόν στην αρχή τής Α’ Γυμνασίου και μας ξεπροβοδισε κιόλας στην Γ’ Λυκείου. Έφερε νεανικό πνεύμα στο σχολείο, ήταν αερατη και προσεγγισιμη και έκανε νέα διοργάνωση ασκήσεων και ελεύθερη άθληση.

Ο καθηγητής συνοδός μας ηταν ο + Παναγιώτης Μουτζούρης, φιλόλογος. Νεοδιόριστος, ορεξάτος, σεμνός, διακριτικός, συνεπής, αλλά άτυχος’ «έφυγε» πολύ νέος… Μας δίδασκε αρχαία και νέα Ελληνικά. Θυμάμαι την προσπάθειά του στα μαθήματα εισαγωγής στη Δραματική Ποίηση, ενώ το μυαλό πολλών από μας φτερούγιζε έξω απ’ τα μεγάλα παράθυρα… Στα νέα Ελληνικά μας ανέλυε ποιήματα και μας υπαγόρευε τακτικά στοιχεία της ν. ε. Λογοτεχνίας.

Τα περισσότερα παιδιά » διαβάζαμε» χωρίς πρόγραμμα και μέθοδο, «τσατρα – πατρα «οι γνώσεις’-συχνά κι ανάμεσα από χειρωνακτικές εργασίες-έτσι, για να «βγάλουμε» την τάξη, χωρίς να καταλαβαίνουμε τη βαρύτητα της κάθε μεμονωμένης διδασκαλίας… Όμως νιώθαμε την αγωνία που επισύρουν η αδιαφορία και η αδιαβασιά ! Απλώς γελούσαμε εύκολα, όπως και

δακρυζαμε επίσης με το παραμικρό. Κυκλοφορούσαν στην άνοιξη της ζωής μας πλούσιοι οι χυμοί μέσα μας, όπως στα φυτά

στην ετήσια άνοιξη τους…

—Διάβασες; ρωτούσαν οι γονείς.

Ναι, διάβασα… απαντούσατε εμείς!

Να διαβάσεις! συνιστούσαν, άλλες φορές.

Ναι, θα διαβάσω… η δικιά μας απόκριση και πάντα καταφατική, αλλά συχνά χωρίς ανταπόκριση!

Γενικές και αόριστες οι νουθεσίες των γονέων μας’ πολλοί τους δεν κατείχαν σχεδόν τίποτα από «υψηλή» εκπαίδευση’ κατεχαν όμως καλά τον αγώνα τού » άοπλου» αγροτοεργάτη…