Τουλάχιστον για μία δεκαετία από το 1956 έως 1967 περιμέναμε πως και πως να τελειώσουν τα σχολεία να φορτώσουμε τα πράγματα και να φύγουμε. Είχαμε όμως και καλή παρέα, το γιατρό τον Αλεβιζο με τα τρία αγόρια του, τον φαρμακοποιό σταυρόπουλο και τα τρία ξαδέρφια μου. Τον Χριστοπουλου εφοριακό φερτος στη Μεσσήνη με τα τέσσερα παιδιά του. Μπάνιο πρωί απόγευμα, καβούρια στην παραλια Βαρνάβα βραδινές βολτες μέχρι του Ρουσόπουλου στις καμπάνες πρωτόγνωρο για μας τότε. Και άλλα πολλά που έκαναν, 13παιδια πάνω στην τρελά τους. Ωραίες αναμνήσεις.