Φέρνει κάτι από «1900», για την ακρίβεια τον πίνακα που έγινε βασικό μοτίβο στην ταινία του Μπερτολούτσι. Στην Εμίλια – Ρομάνια με τον κάμπο και τα ρύζια. Εδώ όμως είναι στο Νησιώτικο κάμπο, στα ρύζια το 1922. Αμέτρητοι αγροτεοεργάτες στη δούλεψη του (εκ Μελιγαλά) Δ. Παπαδόπουλου ο οποίος είχε νοικιάσει κάπου 500 στρέμματα για να τα καλλιεργήσει με ρύζι. Η σοδειά του 1920 δεν είχε πάει καλά, οι εισοδηματίες-παραγωγοί δεν κατάφεραν να πουλήσουν το ρύζι και το 1921 από το άλμα στα 1.500 ήρθε η κατακρήμνιση στα 100 στρέμματα. Την επόμενη χρονιά οι νομογεωπόνοι και ο ειδικός ορυζοκαλλιεργητής έπεισαν τον εύπορο Παπαδόπουλο να επενδύσει στην καλλιέργεια. Ο ίδιος έφερε σπόρο από την Ιταλία, η καλλιέργεια απέδωσε και το ρύζι άρχισε να γίνεται και πάλι ελκυστικό. Αργότερα έστησε εργοστάσιο κάπου στο Νέο Κόσμο που λειτουργούσε και τη δεκαετία του 1930. Μετ΄τον πόλεμο αγόρασαν τα μηχανήματα ο Τάκης και ο Σταύρος Γαλανάκης για να εξοπλίσουν το εργοστάσιο επεξεργασίας ρυζιού που στεγάστηκε στο κτήριο Πετρούλια, αυτό με το φουγάρο στην είσοδο της πόλης…

Ηλίας Μπιτσάνης