Ημέρα που είναι και με τις βαθμολογίες των πανελληνίων, να θυμηθούμε και κάτι… μαθητικά. Αν όλα λοιπόν πάνε κατά τον προγραμματισμό, κάποια στιγμή τον Αύγουστο στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Μεσσήνης θα συναντηθούμε κάποιοι εκ των «αρχαίων» μαθητών για μια παρουσίαση βιβλίου με… διαδημοτικό ακροατήριο.

Παλαιό σχολείο και αυτό, ξεκίνησε ως «πλήρης δημοτική σχολή θηλέων Μεσσήνης» μάλλον το 1895 όπως είναι και το πρώτο μαθητολόγιο που διασώζεται. Το συμπέρασμα προκύπτει από το γεγονός ότι οι 181 μαθήτριες φοιτούσαν στην πρώτη τάξη.

Εγινε «Γ’ μικτόν τετρατάξιον δημοτικόν σχολείον Μεσσήνης» την περίοδο 1929-1930 και κατά πως φαίνεται στεγάστηκε εξ αρχής στο κτίριο που φοιτήσαμε και εμείς. Ένα… χαράπατο που εκτεινόταν από την Κοδριγκτώνος μέχρι την Αριστομένους. Με παραρτήματα στην αποθήκη του αρχοντικού της Μιχαλόπλαινας δυτικά από το (θερινό) «Τιτάνια» και σε ένα πλίθινο σπίτι στην Αριστομένους κάπου απέναντι από του Δημητρόπουλου.

Αρχές της δεκαετίας του 1960 (προσωπικά το θυμάμαι τη σχολική χρονιά 1961-1962), είχαν αποφασίσει να μας φτιάξουν νέο σχολείο στο δημοτικό οικόπεδο νότια του «Τιτάνια» εκεί που είναι σήμερα ένα μικρό πάρκινγκ (και παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί ως αθλητικός χώρος). Εσκαψαν, γέμισαν τα ορύγματα νερό, κοντέψαμε να πνιγούμε όσοι πήγαμε… άκρη-άκρη για να δούμε τα σκάμματα. Ευτυχώς με ενέργειες του τότε δημάρχου Δημ. Κούτσικα έγινε κατορθωτό να αγοραστεί άλλο οικόπεδο ακριβώς νότια από το γυμνάσιο, εκεί που βρίσκεται σήμερα το σχολείο. Αργησε πολλά χρόνια ακόμη για να κατασκευαστεί και η μετακόμιση έγινε μετά πολλά χρόνια από την αποφοίτησή μας.

Στο χαράπατο η δική μου «σειρά» δοκιμάστηκε από τους σεισμούς της Μεγαλόπολης, βουτιές κάτω από τα θρανία, το κτίριο πήγαινε και ερχόταν βομβαρδίζοντας με σοφάδες αλλά… το μάθημα, μάθημα, νομίζω ότι δεν σταματήσαμε ούτε μια μέρα. Αν όλα πάνε κατά τον προγραμματισμό, θα τα πούμε τον Αύγουστο στο προαύλιο με τις μικρές κερκίδες.