Γυμνάσιο Μεσσήνης, 1955
Πολλά ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ συνέβαιναν στη δεκαετία του ’50. Τότε το Γυμνάσιο Μεσσήνης λειτουργούσε στο κτίριο της πλατείας το οποίο κατεδαφίστηκε γύρω στα 1960 και έγινε εκεί το κτίριο του ΟΤΕ.
Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, προϊόντος του χρόνου, οι μαθητές αυξάνονται προοδευτικά και παρόλο που κάθονται τρεί- τρείς σε εκείνα τα βαριά ξύλινα θρανία και οι αίθουσες γεμίζουν με διπλάσιο αριθμός μαθητών ανά τάξη σε σχέση με το σημερινό και «αξιοποιούνται» και όλοι οι χώροι ,πάλι υπάρχει πρόβλημα. Έτσι για να καλυφτούν οι ανάγκες σε αίθουσες, λειτουργεί και το παράρτημα. Οι σχέσεις μαθητών και καθηγητών είναι περισσότερο ανταγωνιστικές – πολλές φορές τεταμένες- και λιγότερο σχέσεις αλληλοσεβασμού και συνεργασίας όπως πρέπει να είναι οι σχέσεις δάσκαλου-μαθητή. Πέρα από τη νοοτροπία της εποχής, είναι και οι ανώμαλες καταστάσεις που έχουν προηγηθεί και τα πράγματα πολλές φορές φτάνουν στα άκρα. Οι καθηγητές βέβαια έχουν την εξουσία και την ασκούν. Πρέπει να επιβάλουν την τάξη. Γιατί η τάξη είναι η προϋπόθεση της αποδοτικής λειτουργίας ενός σχολείου.
Οι μαθητές το μόνο όπλο αντίδρασης που διαθέτουν είναι το χιούμορ. Οι πλάκες και οι καζούρες που κάνουν στους καθηγητές τους είναι καθημερινό φαινόμενο. Κάποιοι μαθητές πρωτοστατούν και έχουν τη αποδοχή των συμμαθητών τους . Αν βέβαια τύχει κάποιος απ’ αυτούς να έχει ρολόι η ποδήλατο – σύμβολα μαγκιάς – τότε η αναγνωρισιμότητα του αυξάνεται και η δημοτικότητα του φτάνει στα ύψη. Όμως κάποιες φορές τα πράγματα ξεφεύγουν και οι πλάκες έχουν απρόσμενες εξελίξεις και οδυνηρά αποτελέσματα. Ένα τέτοιο περιστατικό περιγράφει εξαιρετικά, με έμμετρο τρόπο, ο φίλος από τη Βελίκα – μαθητής του Γυμνασίου Μεσσήνης τότε – ο Νίκος ο Πασσαράς , πρώην εκφωνητής της ΕΡΤ και σήμερα συνταξιούχος, στο βιβλίο του «Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» Ιδού το ποίημα:
ΟΞΩ ΑΠ’ ΑΔΙΚΟ
Στο παλιό μας το σχολείο που κάποτε ήταν σχολαρχείο στις αποθήκες τις παλιές θρανία βάλανε για μαθητές και στοιβάζονται εκεί σαν αρνάκια στο παχνί
Τώρα χτύπησε κουδούνι για να ακούσουν τα παιδιά του Φουσάνη την δουλειά, να τους ειδοποιήσει ότι το μάθημα θ’ αρχίσει.
Σε ενός θρανίου τις δυό άκρες κάθονται διαόλου φάτσες ποδήλατα έχουν και ρολόι και είναι από το Καρτερόλι
Τον Ανδρέα έβαλαν στη μέση τα μπουμπούκια να προσέχει, γιατί είναι ήσυχος πολύ και ο πρώτος μαθητής.
Μπαίνει κι ο καθηγητής μάθημα κάνει ηθικής,
τονε λένε όλοι Στούκα και η Μπάκα και η Μπούκα.
Τούτος είναι για Δαφνί πως διδάσκει ηθική; Ρίχνει χαστούκια και σκαμπίλια χωρίς διάκριση καμία.
Μύγα στο μάθημα αν πετάξει θα ρωτήσει για να μάθει ποιος τη μύγα έχει πετάξει.
Αλλοίμονο αν πείς «δεν ξέρω» κείνος θα σου πεί «εγώ σε ξέρω, τι κουμάσι είσαι σύ» και θ’ αρχίσει να βαρεί.
Επειδή όμως τον ξέρουν την καζούρα αποφεύγουν και στην αίθουσα επικρατεί μια νεκρική σιγή.
Ξαφνικά μες τη σιγή λέει του Στούκα η φωνή δυνατά με λέξεις δύο: «νάρθει κείνο το θρανίο, να ‘ρθει να εξεταστεί και το μάθημα να πεί.
Ο Γκόνος και ο Αγγουράς ανταλλάσουνε ματιά, τον Αντρέα αγνοούν με το θρανίο προχωρούν.
Κοντά στην έδρα το αφήνουν και στο Στούκα τούτο δείχνουν: «κύριε καθηγητά φέραμε εδώ κοντά το θρανίο που ζητάς».
Ποιος είδε το Θεό , το Στούκα εννοώ και δεν φοβήθηκε αυτόν. Με μιάς απάνω τους χυμάει σαν θηρίο τους ορμάει ζωντανούς θέλει να τους φάει.
Γυμνασμένοι όμως αυτοί ξεγλιστράνε δω και κεί, γίνεται πανζουρλισμός ένας κλεφτοπόλεμος.
Πάει ο Γκόνος να κρυφτεί ο Αγγουράς τον βοηθεί. Κάνει ο Στούκας μια βουτιά πέφτει τη μύτη του κτυπά.
Απ’ τη μύτη βγάζει αίμα και προκύπτει άλλο θέμα, τρέχουν τα άλλα τα παιδιά τη βοήθειά τους ζητά.
Όλο το σχολείο βράζει και ανάκριση κάποιος κάνει, καλεί όλο το θρανίο ν’ απολογηθεί στο «σχολειοδικείο»
Ο Γκόνος και ο Αγγουράς τελευταίοι στη σειρά, πρώτος όρθιος ο Αντρέας μπρος στον Γυμνασιάρχη το Ρέγγο το «Συνταγματάρχη»
Κύριε εγώ ήμουνα στη μέση και δεν έχω καμιά σχέση, του τραβάει ένα σκαμπίλι , του ‘ρθε ο ουρανός σφοντύλι.
Προσπαθεί να κρατηθεί κάτω να μην σωριαστεί, πιάνεται από ένα πανί και κρεμιέται από κεί.
Τούτο είναι η γραβάτα του Ρέγγου από την Καλαμάτα, και του γίνεται θηλειά και του σφίγγει τα λαιμά απότομα πάει να τραβηχτεί , παρ’ ολίγο να πνιγεί.
Οι δύο πρωταγωνιστές σαν αθώες περιστερές, όρθιοι σαν καλές κυρίες και αθώες δεσποινίδες.
Συγκαλείται ο Άρειος Πάγος του σχολείου το «κονκλάβιο» τον Αντρέα ο Ρέγγος δείχνει τούτος πήγε να με πνίξει.
Απόφαση βγαίνει παμψηφεί δια παντός να αποβληθεί, στο χωριό του για να πάει πρόβατα για να φυλάει.
Ο καημένος ο Αντρίκος τον Στούκα πλήρωσε αδίκως, του καταστρέψαν τη ζωή κάποιοι δάσκαλοι τρελοί.
Με τα χέρια ροζιασμένα τα μάγουλα αυλακωμένα, παλεύει χρόνια με τη Γή τα παιδάκια του να ζεί , κι όποιος τονε χαιρετάει όξω απ’ άδικο του απαντάει.
ιωαννης παρασκευοπουλος
Ακριβώς. Δίπλα. Πρεπη. Να. Ήταν. Και. Ο θερινός σινεμας τιτάνια. Τον πρόλαβα. Σαν. Όνειρο. Στην πολυκατοικία. Του Κοσμά. Αν δεν κάνω λάθος. Δάσκαλε
Σταθης Κατσουλης
ιωαννης παρασκευοπουλος Καλημέρα Γιάννη! Μιά χαρά τα λες! Ο κινηματογράφος νομίζω οτι φαίνεται και στη φωτογραφία.
ιωαννης παρασκευοπουλος
Σταθης Κατσουλης σαν όνειρο τον πρόλαβα έπαιζαν. Και Καραγκιόζη εκεί. Καλή. Συνέχεια Δάσκαλε !!
Ηλίας Μπιτσάνης
Σταθης Κατσουλης ναι Στάθη, φαίνεται ολόκληρος δυτικά από το Γυμνάσιο και πίσω του το κτήριο Δασκαρόλη που στέγαζε το ταμείο…
ιωαννης παρασκευοπουλος
Ηλίας Μπιτσάνης τον θερινό τιτάνια. Ποιος. Τον. Είχε τότε ?
Ηλίας Μπιτσάνης
ιωαννης παρασκευοπουλος εγώ θυμήθηκα το Δουβόγιαννη
ιωαννης παρασκευοπουλος
Ηλίας Μπιτσάνης ευχαριστώ. Καλημέρα.
Σταθης Κατσουλης
ιωαννης παρασκευοπουλος Τότε δεν ξέρω στα χρόνια τα δικά μας νομίζω ότι τον είχε ο Δουβόγιαννης που είχε και το Χειμερινό και μου φαίνεται οτι και αυτον τον έλεγε Τιτάνια.
ιωαννης παρασκευοπουλος
Σταθης Κατσουλης τον χειμερινό. Ούτε καν τον θυμάμαι. Σε ευχαριστώ. Δάσκαλε.
Σταθης Κατσουλης
ιωαννης παρασκευοπουλος Ο χειμερινός ήταν σε μια αποθήκη που είχε διαμορφωθεί κατάλληλα και έμπαινες απο τον πεζόδρομο που είναι σήμερα δίπλα στην ALFA BANK.
Schnauzer Kyriakos Danikas
Πρόλαβα και το πρώην Γυμνάσιο, και τώρα ΟΤΕ, και τον Κιν/φο ΤΙΤΑΝΙΑ. Νομίζω υπήρχε και ένα ποδηλατάδικο. Όλο έπεφτα (5-6 ετών νομίζω) γιατί είχε χώμα.
Σταθης Κατσουλης
Καλημέρα Κυριάκο! Ναί ήταν και ένα η δύο ποδηλατάδικα που νοίκιαζαν ποδήλατα.
Schnauzer Kyriakos Danikas
Σταθης Κατσουλης Επίσης τότε πήγαινα νομίζω πρώτη δημοτικού. Το θέατρο ήταν στου Αντωνάκου, και μέναμε στο σπίτι του Δημήτρη Μιχαλοπούλου του ονομαζόμενου «Καρνάβαλου». Αν θυμάμαι ήταν διόροφο. Στην αυλή ήταν μία μεγάλη μουριά. Ανεβαίναμε με τον γιό του Σπύρο. Σαν να ήταν χθές. Πότε πέρασαν 40 χρόνια; Παρακαλώ δεν άκουσα…..
Σταθης Κατσουλης
Ο Σπύρο συνεχίζει ακόμη την παράδοση του πατέρα του. Την Καθαρά Δευτέρα εκφωνεί το λόγο του Καρνάβαλου.
Κική Πατρίκη
Στάθη, ανάστησες μια εποχή! Με γλαφυρό
τρόπο μας παρουσίασες το «πως » και το «γιατί» κι αφού γελάσαμε με το επεισόδιο τού
μαθητικού ποιήματος πονέσαμε για το αποτέλεσμα με τις μακρόχρονες επιπτώσεις…
και θυμηθήκαμε παρόμοια περιστατικά κι απ’ τη δεκαετία του ‘ 60… Ένα ασυγχώρητο λάθος
μιας ζωής τιμωρία…
Σταθης Κατσουλης
Κική Πατρίκη Έτσι είναι, τυχαία και πολλές φορές ασήμαντα γεγονότα της παιδικής ηλικίας μπορεί να καθορίσουν όλη τη ζωή.
Κική Πατρίκη
Σταθης Κατσουλης Έχει αλήθεια αυτός ο λόγος’
αρκεί να ψάξει κανείς στις αναμνήσεις του για να το διαπιστώσει αυτό!
Γωγώ Παράσχου
Φοιτησα στο παλιό γυμνάσιο για δύο χρόνια και ένα χρόνο στο νέο κτίριο.Τα τελευταία τρία χρόνια πήγα Αθήνα σε Γυμνάσιο θηλέων.Η διαφορα μεταξύ των δύο σχολείων ήταν μεγάλη.
Στο γυμνάσιο Μεσσήνης μπορεί τα αγόρια να έκαναν πλάκες στους καθηγητές αλλά επικρατούσε και υπερβολική αυστηρότητα εκ μέρους των εκπαιδευτικών.Η σφαλιάρα και οι αποβολες πήγαινε σύννεφο.Θυμαμαι ένα καθηγητή πανυψηλο που ( δεν αναφέρω τ’ ονομα του) που χτυπούσε και το κεφάλι γύριζε τα μπρος πίσω.αυτο γινότανε με τα αγόρια. Τα κορίτσια τα «χτυπούσε» με απαξιωτικά και προσβλητικα λόγια.
Στην Αθήνα στο θηλέων το κλίμα ήταν τελείως ‘διαφορετικό » και εγώ το κακόμοιρο χωριατακι τα είχα χαμένα.
Παρ’ολα αυτά τα χρόνια τα μαθητικά είναι τα πιο ξέγνοιαστα αλλά έπρεπε να περάσει καιρός για να το καταλάβουμε.
Συγγνώμη για την πολύ λόγια, με παρέσυραν οι θύμησες.
Σταθης Κατσουλης
Γωγώ Παράσχου Πολύ ωραία τα περιγράφεις Γωγώ!
Γωγώ Παράσχου
Σταθης Κατσουλης Ευχαριστώ Στάθη , καλό απόγευμα.
Κική Πατρίκη
Γωγώ Παράσχου Τα θεωρούμε » ξέγνοιαστα»,
γιατί αργότερα αναφανηκαν δυσεπίλυτα προβλήματα…
Γωγώ Παράσχου
Κική Πατρίκη Κυρίως τα παιδιά της γενιάς μου ( εγώ τελείωσα το Γυμνάσιο το 1963) τα προβλήματα μετά την αποφοίτηση μας ήταν πολύ μεγάλα.
Γιωργος Δημοπουλος
Άντε σήμερα να σταθείς στην τάξη με μεθόδους αυταρχικές ,πάντως στην Μεσσήνη οι διδάσκοντες σημερινοί συνάδελφοι έχουν πλήρως καταργήσει έμπρακτα τις αυταρχικές και άκαρπες προσπάθειες ολίγων στο πρόσφατο παρελθόν. Η επιβολή γίνεται με την προσωπικότητα και όχι με μεθόδους Στουκα,τον οποίο φάγαμε στη φοίτηση μας και εμείς στο 1ο Λύκειο Καλαμάτας .Θυμάμαι πολλές πλάκες που του έκαναν συμμαθητές μας.
Σταθης Κατσουλης
Γιωργος Δημοπουλος Έχει αλλάξει και η συμπεριφορά των μαθητών. Πολλά έχουν αλλάξει!
Panagiotis Katsipodas
Σ.Α.Μ.Η.Π.
Κική Πατρίκη
Panagiotis Katsipodas Ααα! Σεβαστή Αλητεία
κλπ
Προβολή Σχολίων