Στα 1958 μετακινηθήκαμε πιο πέρα από το σπίτι στη Χαρ. Τρικούπη, στα 100 μέτρα. Γωνία Καπετάν Κρόμπα και Μητροπολίτου Χρυσοστόμου, «στου Γαλανόπουλου» όπως έμεινε να λέμε. Για την ακρίβεια στης αδερφής του κυρίου Παναγιώτη. Δάσκαλος, φίλος του πατέρα μου, μεγαλόσωμος και βλοσυρός, τελικά φιλικός και με χιούμορ. Φώναζε τον πατέρα μου «Σκλημαίο», παρατσούκλι άνευ προελεύσεως και ετύμου, μάλλον είχε σχέση με το αδύνατον του παραστατικού. Η κυρία Κική, δασκάλα και αυτή, ευγενική και πάντα περιποιημένη. Κάπου εκεί συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με τον Αντρέα και τη Βενετία (Βενίζ στα παιδικά μας χρόνια), αλλά η μνήμη εκείνης της εποχής είναι αρκετά θολή. Το πρώτο «τσιμεντένιο» σπίτι και με συγκάτοικο. Ενα δάσκαλο που έμενε στο δωμάτιο της νοτιοδυτικής γωνίας, δίπλα στο διάδρομο εκεί που τελείωναν λίγα σκαλάκια στην είσοδο της Μητροπολίτου Χρυσοστόμου. Δίπλα από αυτό το δωμάτιο και προς το βορρά το σαλόνι, ακριβώς απέναντι η κρεβατοκάμαρα με το σιδερένιο κρεβάτι των γωνιών, κάπου ανάμεσα σε σαλόνι και κρεβατοκάμαρα πρέπει να βολευόμασταν και οι μικροί. Στα 4 εγώ, στα δύο η αδερφή μου. Μια μικρή κουζίνα, ένα αίθριο και δίπλα η τουαλέτα. Εκεί κατέληγε και ο μεγάλος διάδρομος της εισόδου από την Καπετάν Κρόμπα που διέθετε ντουλάπια και τον χρησιμοποιούσαμε ενίοτε και ως τραπεζαρία. Ξύλινη και «δουλεμένη» καλλιτεχνικά η πόρτα της Μητροπολίτου Χρυσοστόμου (ως κύρια είσοδος), σιδερένια με σχέδια και χοντρό κρύσταλλο η πόρτα της Καπετάν Κρόμπα. Σε εκείνη την ηλικία δεν μπορούσε κανένας παρά να έχει περιορισμένες εμπειρίες, 4-5 χρονών δεν σε αφήνουν εύκολα να τριγυρνάς στους δρόμους. Από εκείνη την εποχή θυμάμαι τους πιο κοντινούς γείτονες, σπίτια και περιστατικά που χαράσσονται ανεξίτηλα. Κολλητά στην ανατολική πλευρά οι Δουλουγέρηδες, ο Παναγιώτης και ο Αντώνης. Πιο καλά θυμάμαι τον μικρό, τον Αντώνη, που μυριζόταν το πρωινό και φώναζε στην κυρά Αφροδίτη «μάνα χυλού». Είχε πάντα το,,,. μερτικό του, μια υπερυψωμένη μάντρα μας χώριζε, λίγο καλαμπόκι βρασμένο με πετιμέζι από πάνω δεν ήταν… κόστος. Σε αυτή την οικογένεια άκουσα πρώτη φορά το όνομα Κάρολος, μάλλον ήταν ο θείος των παιδιών. Και πέρασαν πολλά χρόνια για να μάθω την εξήγηση από τον αείμνηστο καλό φίλο και σύντροφο Γιάννη Πριστούρη: Τα προπολεμικά χρόνια τα γραφεία της Ενωσης ήταν στην Καπετάν Κρόμπα, δίπλα στο Τζωρτζέικο. Διευθυντής ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος, ένας λαμπρός αριστερός αγροτιστής. Και οι υπάλληλοι της ιδίας… πολιτικής συνομοταξίας. Ο πιτσιρικάς που γύριζε στη γειτονιά έγινε η μασκώτ της Ενωσης και τον βάφτισαν οι υπάλληλοι που φρόντιζαν να του εξασφαλίζουν και τον.. επιούσιο. Και ως… προπολεμικοί μαρξιστές του έδωσαν το όνομα του Κάρολου (Μαρξ). Λογική εξήγηση μου μοιάζει, μπορεί να είναι και… θρύλος. Στη βόρεια πλευρά κολλητά, ο μπάρμπα Θανάσης Πετρουλάκης, με την γλυκιά κυρία Κούλα και το νεογέννητο Κώστα. Και εδώ… αλωνιστικές. Μόνο που δεν ήταν στην αυλή αλλά στο ψηλό ισόγειο του σπιτιού με τη μεγάλη σκάλα. Σκεφθείτε πως μας έμοιαζε τούτο το σπίτι με τα θηρία στο ισόγειο και κατοικία στον όροφο, θεόρατο φάνταζε εκείνη την εποχή. Δυτικά απέναντι από το δρόμο το σπίτι του μπάρμπα Τάση του Λεκαδίτη. Ενα ισόγειο με αποθήκη στη βόρεια πλευρά της μεγάλης αυλής. Μεγαλοαγρότης της εποχής ο μπάρμπα Τάσης, στην αυλή με τη ψηλή περίφραξη, τη μεγάλη ξύλινη πόρτα και το βαρύ μάνταλο χώραγε και το διπλόκαρο που είχε για να μεταφέρει τα προϊόντα του. Η θειά Τάσαινα (Βασίλω) μια συμπαθητική ηλικιωμένη γυναίκα και μαζί της πάντα η Αμαλία, η ανύπαντρη αδερφή του μπάρμπα Τάση. Ο γιός του Παναγιώτης τότε ήταν φίρμα τον Πάμισο, αλλά εγώ δεν ήξερα ούτε το… τόπι. Στη νότια πλευρά στη γωνία το κρασοπουλιό του μπάρμπα Γιάννη Ρωμανού (Ρουμανό τον λέγαμε χάριν… ευφωνίας). Βαρέλια, κρασί ξεροσφύρι, κανά στραγάλι, καμιά σαρδέλα, λούπινα στο χωνάκι τις αποκριές, τέλος πάντων ό, τι βρεθεί για τους πότες. Η φήμη λέει ότι κάποτε κάποιος ή κάποιοι θαμώνες πήραν χαμπάρι ότι είχε κέρματα στο κιούπι και το… απήγαγαν αποκομίζοντας μια περιουσία. Δεν είχαν παιδιά, ίσως αυτό ήταν που είχε στοιχίσει στην ψυχική υγεία τη γυναίκας του. Ενα βράδυ βγήκε στο μπαλκόνι που έβλεπε κατά το σπίτι που μέναμε, έβαλε τις φωνές, αναστατώθηκε ο τόπος, οι μικροί κοιτάγαμε από τα φυραδιαστά παράθυρα. Είχε τυλίξει μια κουβέρτα, έλεγε πως είναι το παιδί της, πέταξε την κουβέρτα και ζήτησε από τη μάνα μου να το… φροντίσει. Πολύ αργότερα έβλεπα το μπάρμπα Γιάννης στο χειμερινό σινεμά του «Σινε Παρκ». Εμπαινε την Κυριακή το μεσημέρι με το άνοιγμα και έβγαινε με το κλείσιμο. Δύο έργα από δύο φορές αλλά έβλεπε μέρος του πρώτου μέχρι να αποκοιμηθεί. Χουζούρευε και πήγαινε το ροχαλητό σύννεφο. Σήμα κατατεθέν της γειτονιάς η μεγάλη μουριά στη γωνία έξω από το σπίτι του μπάρμπα Τάση. Εκεί στηνόταν η ρούγα για πολλά χρόνια, εκεί δίπλα ανάβαμε τη φωτιά τις αποκριές μετά το βραδινό φαγητό της Κυριακής. Κάτω από τη μουριά η γειτονιά… χάζευε το πανηγύρι καθόσον αποτελούσε… παρατηρητήριο σε κόμβο. Αξιοθέατο της γειτονιάς το… καλντερίμι. Το σπίτι που μέναμε ήταν υπερυψωμένο σε σχέση με το δρόμο, φαίνεται από προηγούμενη αναφορά που καταγράφει ακόμη και εσωτερικά σκαλιά. Γιατί ήταν λίγο πιο πάνω από τη μέση του καλντεριμιού, στην πραγματικότητα δρόμος δεν υπήρχε, με τις βροχές σχηματίζονταν γράνες στη Μητροπολίτου Χρυσοστόμου και στην ανηφορική συνέχειά της, ένα ποτάμι που πλημμύριζε τα πάντα όταν έβρεχε. Και εκεί… νάσου οι πραματευτάδες. Οπως λέει το άσμα «κουβαρίστρες, μανταλάκια» και πάει λέγοντας. Αν δεν με απατά η παιδική μου μνήμη ήταν ο Μιχαλάκης και ο Γαβράς. Κινητό ψιλικατζίδικο τα καρότσια, την ανηφόρα από την πανηγυρίστρα τα έσερναν ανάμεσα στις λακκούβες του χωμάτινου δρόμου. Και οι πιτσιρικάδες καβάλαγαν στο παραπέτο που είχε από πίσω το καρότσι και τους έκαναν τη ζωή δύσκολη. Παιδιά, αμέτρητα παιδιά στο δρόμο από την κορφή της Ζαΐμη μέχρι την πανηγυρίστρα την εποχή εκείνη, κατά κανόνα μεγαλύτερα (έως και… πολύ μεγαλύτερα), γέμιζε ο δρόμος όταν έβγαιναν να παίξουν. Εσωτερική εικόνα, μια παιδική ασθένεια, οστρακιά λέει η μάνα μου πως ήταν, δεν είμαι σίγουρος. Θυμάμαι τα «σπιθούρια» αλλά κυρίως το γεγονός ότι όλα τα τζάμια είχαν καλυφθεί με μπλε κόλλες από εκείνες που ντύναμε τα τετράδια για να μην μπαίνει φως. Γιατί λέει στην έκθεση στο φως μπορούσες να στραβωθείς. Μείναμε εκεί μέχρι το 1960, όταν πέθανε η ιδιοκτήτρια και το σπίτι αγοράστηκε από τον κύριο Παναγιώτη για να στεγαστεί η οικογένειά του που έμενε σε ένα μικρό σπίτι δίπλα στου Πετρουλάκη. Γυρίσαμε όμως πολύ γρήγορα στη γειτονιά και λίγο αργότερα στο ίδιο το σπίτι. Και εκεί γνώρισα καλύτερα και με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές ηλικίες τη γειτονιά…