Και μετά το 1975, το σπίτι της ενηλικίωσης. Τότε έμειναν μόνοι τους οι γονείς, χρειαζόταν ένα σπίτι μικρότερο, βρέθηκε αυτό ενός φίλου του πατέρα μου, του Νίκου Κουρή επί της Σταδίου. Ετσι όπως είναι και σήμερα εξωτερικά. Σε δύο ορόφους, έμεναν στον πρώτο. Στο ισόγειο αρχικά συγκάτοικοι ο μπάρμπα Γιώργης ο Βλαχογιαννόπουλος φίλος και αυτός του πατέρα μου αλλά και ομοϊδεάτης. Αγωνιστής της ζωής, καλλιεργούσε εντατικά μια ελάχιστη έκταση, μικρότερα από εμάς τα παιδιά ο Παναγιώτης (καθηγητής στην Ιατρική Αθήνας σήμερα), η Γιούλα (νοσηλεύτρια στο Νοσοκομείο Καλαμάτας) και η Ντίνα που δυστυχώς έχασε τη ζωή της σε τροχαίο πριν από χρόνια. Ο Παναγιώτης, ανήσυχος και λαμπρός επιστήμονας ζωγράφιζε εξαιρετικά, μαζί με το Νίκο Παναγιωτόπουλο εκείνα τα χρόνια έκαναν μια έκθεση με ρεαλιστική ζωγραφική απεικόνιση παλιών κτηρίων της πόλης και των στενών οφιοειδών δρόμων που την χαρακτήριζαν. Είχα φωτογραφήσει όλα τα έργα, κάπου χάθηκαν στις μετακομίσεις, αν βρίσκονταν κάποια στιγμή οι πίνακες θα έδιναν τη μορφή της πόλης που χάθηκε χωρίς να διασωθούν τα περισσότερα σπίτια που είχαν “αποτυπωθεί” μορφολογικά και η λαϊκή πολεοδομία των μεταπελευθερωτικών χρόνων. Ωραίοι άνθρωποι οι γείτονές μας, μετά έφυγαν και ήρθε ο Βασίλης Καρράς (υπάλληλος της ΔΕΗ από το Πανυπέρι) με τη Γιώτα, εκεί γεννήθηκαν και τα παιδιά τους. Μια σκάλα «σπαστή» οδηγούσε από τη μικρή αυλή του ισογείου στον όροφο που περιβαλλόταν από μια μικρή βεράντα σε σχήμα «Π». Μια τουαλέτα στη νοτιοδυτική της πλευρά, μια μικρή κουζίνα, συνεχόμενα μια επίσης μικρή τραπεζαρία, στη βόρεια πλευρά της το σαλονάκι με τον καναπέ-ντιβάνι και την ανατολική της η κρεβατοκάμαρα των γονιών, δωμάτια που χωρίζονταν με ένα μικρό διαδρομάκι καθώς η κεντρική είσοδος ήταν από την ανατολική πλευρά. Και από τη νότια η βοηθητική από την οποία μπαίναμε συνήθως. Από δίπλα δυτικά το διώροφο σπίτι του μπάρμπα Σταύρου Κουρή, εκεί έμεναν ο γιός του Τάκης ( ο συνεταίρος και φίλος του Χαρίλη Σταθόπουλου στο ραφτάδικο) και η γυναίκα του Αγγελική. Ο μπάρμπα Σταύρος έπαιζε απίστευτα ταξίμια στο σαντούρι όλη την ημέρα, ανέβαινα στο μικρό υπερώο πάνω από την κουζίνα και το απολάμβανα. Από εκεί έβλεπα και… σινεμά πλαγίως στο θερινό «Σινέ Παρκ». Κάποια στιγμή όταν αποφασίσαμε να «αναβιώσουμε» το μύθο της γριάς Συκούς, ο μπάρμπα Σταύρος έφτιαξε ένα ταξίμι, το παίξαμε αλλά δυστυχώς δεν προνοήσαμε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο να κρατήσουμε και να αναπαράγουμε σε νέα μορφή την κασέτα. Ανατολικά ένα σύμπλεγμα από μικρά σπιτάκια, εκεί έμενε ο κυρ Γιάννης ο ράφτης με την κυρά Χαρίκλεια, τα παιδιά ήταν μεγαλύτερα και έλειπαν. Ακόμη ανατολικότερα,στη γωνία με την Κουμουνδούρου, υπήρχε το κτήριο των Προσκόπων, χρησιμοποιήθηκε ένα φεγγάρι και σαν Δημαρχείο. Δίπλα το Μιχαλοπουλέικο με τη Βάσω και τη Ντιάνα, πιο πέρα το πέτρινο κτήριο της Αστυνομίας, υπάρχει και σήμερα. Απέναντι και βόρεια στη συμβολή με την Κορδιγκώνος ένα σπουδαίο νεοκλασικό, της Πανταζόπλαινας, Της χήρας κατά πως λέει η μάνα μου, με μια μικρή αυλή και ένα σπιτάκι στη βόρεια πλευρά, εκεί πρέπει να έμενε η υπηρεσία. Κατεδαφίστηκε – δεν φρόντισε ο δήμος να κηρυχθεί διατηρητέο – μετά το σεισμό και αποκαλύφθηκε πως η θεμελίωση και μέχρι ένα ορισμένο μικρό ύψος ήταν πέτρινο. Από εκεί και πάνω πλήθρα. Κάποια σπίτια, μια αποθήκη καί μετά το επιβλητικά μεγάλο κτήριο του μπάρμπα Γιάννη Μπελεχρή και δίπλα το καλύβι της Εύρως (από το Ευρώπη, ποιός ξέρει). Σήμα κατατεθέν η μεγάλη κληματαριά, ο μπάρμπα Γιάννης πήγαινε στην αγορά τα σταφύλια, παλιά δεν άφηνε… δια ροπάλου τους πιτσιρικάδες να πλησιάσουν. Από την απέναντι πλευρά στη γωνία το σπίτι του Περρωτή, συμμαθητής ο Παναγιώτης, μεγαλύτερος και γνωστός ο Αριστείδης. Δίπλα το «μονοπώλιο» (αλάτι, σπίρτα και.., τα τοιαύτα), πιό πέρα του Φασιλάκη που πήγαινε πιτσιρικάς και αγόραζα κρασί για το σπίτι. Βρισκόταν κοντά στο 3ο Δημοτικό Σχολείο και από την εποχή που μέναμε στου Πανόπουλου οι φιλικές σχέσεις είχαν απλώσει. Στο στενό κατά τον Αγιοδημήτρη το σπίτι του μπάρμπα Γιάννη Τριανταφυλλόπουλου, ο Γιώργης ήταν συμμαθητής μου, ο Πέτρος μαθητής του πατέρα μου, η κυρά Σταθία φίλη της μάνας και γνωστά τα κορίτσια η Μαρία με την Αντωνία. Εκεί έκανε μια διχάλα ο δρόμος και στον κλάδοι προς την πλατεία έμενε ένας άλλος φίλος του πατέρα μου (με εξαιρετική ομοιότητα) ο Καλογερόπουλος ο δάσκαλος, έφυγε νωρίς. Πίσω από του Κούτσικα και βόρεια του Σπυρόπουλου στη γωνία, η κυρά Κατερίνα η «μουσαμίνα» καθόσον ο κυρ Παναγιώτηες έφερε το παρατσούκλι «μουσαμάς». Μια μεγάλη αυλή, εκεί εντόπιζα τη μάνα μου όταν έλειπε από το σπίτι. Με όλους αυτούς υπήρχε γνωριμία από την εποχή που μέναμε στου Πανόπουλου, η προσαρμογή στο νέο σπίτι ήταν εύκολη για τη μάνα μου. Ειδική μνεία καθόσον ο πατέρας δεν είχε πρόβλημα καθόσον του καφενείου στον ελεύθερο χρόνο όπως όλοι τότε και εμείς… αμολητοί. Γύρισα το 1977 και από τότε το σπίτι έγινε… γιάφκα. Γραμματέας του Νομαρχιακού Συμβουλίου της ΚΝΕ εγώ, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ υπεύθυνος αγροτικού ο πατέρας (εν ενεργεία διευθυντής της Ενωσης τότε), κόσμος έμπαινε και έβγαινε για συνεδριάσεις και συσκέψεις, δεν υπήρχε τότε άλλο σπίτι στο Νησί για… τέτοιες δουλειές. Ωραίες εποχές με τις δικές τους συγκινήσεις, βουλευτικές εκλογές το 1977, δημοτικές το 1978, αγροτικές κινητοποιήσεις στην πλατεία και το «Σίνε Πάρκ», αποκλεισμοί δρόμων από τους πατατοπαραγωγούς, μέχρι την Ασέα είχαν φθάσει με τα τρακτέρ το 1976 νομίζω. Ποτά και καφέδες στο πάρκο, στο καφέ του Σύλλα Κορδονούρη, στο μπαράκι του Γιώργη Παναγόπουλου, στο καφέ ουζερί στου Κατσούρου, παρεπιπτόντως και στην ιστορική Λέσχη. Αφισοκολλήσεις, πικετοφορίες, ομιλίες, εξορμήσεις «Ριζοσπάστη» στη Μπούκα (προς ενίσχυση των… τετρακέφαλων), εποχή ηρωική και πρώιμα ώριμη για τη γενιά μας. Για τρία χρόνια καθώς το 1980 πήγα φαντάρος και όταν τελείωσα τη θητεία το 1982, παντρεύτηκα με τη Βούλα και μετακομίσαμε στο «προικώο» στην Καλαμάτα. Για να τελειώσει η περιπλάνηση στο Νησί το 1986, όταν μετά την συνταξιοδότηση του πατέρα την άνοιξη, όλη η οικογένεια πλέον συγκεντρωνόταν στην Καλαμάτα όπου ήδη είχαν μετοικήσει σε άλλο ιδιόκτητο σπίτι οι γονείς της Βούλας και ο αδελφός της Θανάσης που δυστυχώς τον χάσαμε ενωρίς. «Πατρίδα είναι ο τόπος που έζησες τα παιδικά σου χρόνια» λέει ο ποιητής. Μπορεί να είναι και έτσι…