Ημέρες γιορτινές όλο και κάτι… σκαρώνουμε για το καρναβάλι στο γενέθλιο τόπο. Στην κυκλοφορία ελεύθερο στο διαδίκτυο το νέο βιβλίο με τίτλο «Ο τυρής και ο ταραμάς» και συνοδευτικό υπότιτλο «στο Νησιώτικο καρναβάλι».

Ο λόγος για τον οποίο επέλεξα αυτό τον τίτλο καταγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου όπου αναφέρονται τα εξής:

«Ο τυρής και ο ταραμάς» γύρω από την φωτιά το βράδυ της Τυρινής Κυριακής, συμβολίζει πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που σκέφθηκε η ευφάνταστη παρέα τη δεκαετία 1950-1960 για τη γιορτή. Σε αυτή την παράσταση «θεάτρου δρόμου» συναντιούνται τα ευετηριακά έθιμα (με τη φωτιά), οι διονυσιακές γιορτές (με τις αυτοσχέδιες μεταμφιέσεις και το γλέντι) και οι θρησκευτικοί κανόνες σχετικά με τη νηστεία (καθώς είναι οι ώρες που κυλάει η Κυριακή και έρχεται η Δευτέρα). Θέτει ένα «πλαίσιο» που συμπυκνώνει την έννοια «αποκρηά» όπως την εννοεί η παράδοση που διαμορφώνεται μέσα στους αιώνες με τη συνύπαρξη των πιο διαφορετικών στοιχείων. Αποκαλύπτει την ευρηματικότητα των απλών ανθρώπων που συναντιέται… χωρίς να το γνωρίζουν με παραδόσεις σε άλλες περιοχές της μεγάλης γειτονιάς μας. Οι οποίες θέλουν τα κρέατα να παλεύουν με τα ψάρια, τα λουκάνικα με τις βρούβες και ό, τι άλλο έχουν επινοήσει οι άνθρωποι για να συμβολίσουν τη «μετάβαση» από την κατανάλωση στη νηστεία, από το χειμώνα στην άνοιξη. Αναδεικνύει το «θέατρο δρόμου» ως δομικό καρναβαλικό στοιχείο και υποδηλώνει τη δημιουργική σχέση του ανθρώπου με τις καρναβαλικές παραδόσεις που γεννά καινούργια πράγματα. Ολοι αυτοί οι λόγοι δικαιολογούν τον τίτλο του ανά χείρας βιβλίου. Γιατί επαναφέρει στη συζήτηση τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν σχετικά με το βάθος των γιορτών και την «απονεύρωση» στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες. Όταν στις μέρες μας φθάνει μόνον η «επιφάνεια» της διασκέδασης που υποτάσσεται στο εφήμερο και πολλές φορές αισθητικά ευτελές. Μια συζήτηση που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει από εκείνους που ενδιαφέρονται για την «ψυχή» που κουβαλάει η γιορτή. Και θα πρέπει να γίνει κάποτε…