Ημέρες επί ημερών οι πρόβες, με τη σφυρίχτρα το πασίγνωστο «φρου, φρου, φρου φρου φρου» (όπου έχει κόμμα και… ανάσα, όπου δεν έχει… απνευστί), έπεφταν και σφαλιάρες αν έχανες το βήμα. Μπορεί να μην ήταν «στρατιωτικό» το βήμα αλλά απαγορευόταν να κινείσαι στην παρέλαση… κρεμανταλάς. Και την εποχή της χούντας το «απαγορεύεται» ήταν απαγορεύεται, σφαλιάρα, τράβηγμα αυτιού και μπινελίκι άφθονο από τους γυμναστές που το είχαν,.. ψωμοτύρι σε κάθε περίπτωση (και εκτός παρελάσεων). Δώστου λοιπόν γύρω-γύρω στον τεράστιο αύλειο χώρο του Γυμνασίου (όταν δεν υπήρχε το σημερινό δεύτερο σχολικό συγκρότημα), από το δημοτικό ομολογώ πως δεν έχω καμία μνήμη, ίσως δεν μου έκανε τίποτε εντύπωση. Την ημέρα της παρέλασης παράταξη στο χώρο βόρεια του πάρκου που σήμερα είναι πάρκινγκ και στη Σταδίου ανάλογα με την εποχή. Σινιαρισμένοι με μπλε παντελόνι, λευκό πουκάμισο, μαύρο παπούται και… σκουτάρζο. Ητοι γραβάτα με λάστιχο γιατί ήταν πρακτική λύση για τους πιτσιρικάδες, που να δένουν κόμπο και που να βρεις κοντή γραβάτα ίσα που να κρέμεται από το λαιμό. Κάποιες φορές (και κυρίως στα κορίτσια), η στολή πρόβλεπε και πουλοβεράκι, πολυτέλεια για την εποχή. Στην «κεφαλή» σημαιοφόροι και παραστάτες με τη βαθμολογία ανάλογα με την τάξη. Από βορρά προς νότο η κίνηση, γονείς και πανηγυρίζοντες παρατεταγμένοι από τις δύο πλευρές, παλαμάκια στους δικούς τους και σφυρίγματα (διαχρονική αξία), κεφαλή «επί δεξιά» προ των επισήμων και μετά τη στροφή από την πλατεία στη Φεσσά χαλάρωμα και χαβαλές. Ο γυμναστής μας, ο Γιώργος Νταλαχάνης τότε, περίμενε έξω από το Δημαρχείο επί της Καρατζά με το κουτί τα λουκούμια στο χέρι. Περνούσε ο καθένας και έπαιρνε το δικό του ως…. επιβράβευση, και όταν γινόταν… σπρωξίδι, ο Νταλαχάνης δεν το είχε σε τίποτε να γυρίσει ανάποδα το κουτί και να γεμίσουν λουκουμόσκονη τους… συνωστιζόμενος. Και μετά καιρού επιτρέποντος στο «νυφοπάζαρο» με διαφορετικό… σκοπό ανάλογα με την ηλικία. Από το γλυκό στα ζαχαροπλαστεία, μέχρι το γλυκοκοίταγμα των πρώτων σκιρτημάτων (της φύσης και των αισθημάτων). Ολα αυτά υπό κανονικές συνθήκες καθόσον με βροχή γινόταν το έλα να δεις, περόνιαζε το νερό μέχρι το κόκκαλο και για αναβολή ούτε λόγος…