Γυμναστικές επιδείξεις περιστασιακά στο δημοτικό, αλλά από σχολικές γιορτές με το τέλος της χρονιάς άλλο τίποτε. Εδώ το σκηνικό στημένο στην… αυλή των θαυμάτων. Η οποία δεν μας χώραγε στο διάλειμμα (στην πρωινή προσευχή να δείτε… σαρδελοποίηση των παρατεταγμένων) και με ανοιχτές τις πόρτες οι μισοί βρισκόμασταν στο δρόμο. Αλλωστε τότε οι δρόμοι ήταν προέκταση των αυλών, άντε να πέρναγε κανένα κάρο. Τα λιγοστά αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν κατά κανόνα στους κεντρικούς δρόμους και ήταν δημοσίας χρήσεως. Η αυλή ήταν παράγωνη και το σκηνικό συνήθως στηνόταν με μέτωπο προς την πόρτα της σημερινής Αριστομένους. Εφερναν και τις καρέκλες τους οι γονείς για να παρακολουθήσουν τα… καμάρια τους. Αλλά και όρθιοι βολεύονταν. Ο μουσαμάς με τις παραστάσεις ήταν… δεκαετιών. Το μόνο που άλλαζε ήταν το… κάδρο: Πρόλαβα αυτό με τον Παύλο και τη Φρίκη, στα χρόνια της συμμετοχής μας στην παράσταση φιγουράριζε ο Κωνσταντίνος με την Αννα-Μαρία, ενώ αργότερα ο δικτάτορας Παπαδόπουλος.

Το κάδρο μαρτυράει ότι η φωτογραφία είναι από την πέμπτη τάξη. Ο γάμος του τελευταίου Γλύξμπουργκ έγινε το Σεπτέμβρη του 1964 και ο (εικονιζόμενος μεταξύ των άλλων) Προκόπης, με το τέλος της σχολικής χρόνιας έφυγε για την Αθήνα. Στο πάλκο (ξύλινο πατάρι) λοιπόν για το «σκετς» όπως λέγαμε τότε κάτι διαλόγους της πλάκας, ηθικοπλαστικούς υποτίθεται με χιούμορ, με τους οποίους… προσπαθούσαν να γελάσουν οι θεατές. Μίνι «θεατρική» παράσταση χωρίς υποβολέα, αν και από πίσω οι δάσκαλοι προσπαθούσαν να σώσουν την κατάσταση αν έβλεπαν θα έμενε η παράσταση στη μέση. Ο φωτογραφικός φακός έχει απαθανατίσει ένα τέτοιο, με τον υπογραφόμενο δάσκαλο με… καβουράκι και μαύρο γυαλί (που να βρούμε… πρεσβυωπίας, ως εκ τούτου η εικόνα παραπέμπει λιγότερο σε δάσκαλο και περισσότερο σε… Θου Βου), δεν φαίνεται η.., απαραίτητη ράβδος του δάσκαλου από πηχάκι που είχα πάρει από το ξυλουργείο του “Τσατσαρά”. Και στη σειρά: Τον Βασίλη (φίλος προ σχολείου ακόμη και μόνιμα εγκατεστημένος χρόνια στο Νησί). Τον Προκόπη (από την πέμπτη δημοτικού που έφυγε για Αθήνα τον συνάντησα και πάλι την πρώτη ημέρα έναρξης των μαθημάτων στο Χημικό και ως επιμελή φοιτητής. Τον Παπαδόγαμβρο (από το δημοτικό αν θυμάμαι καλά, δεν τον ξανάδα). Και το μακαρίτη Μίμη (παιδιόθεν φίλο που “έφυγε” νωρίς και κόπηκε η “γέφυρα” με το γενέθλιο τόπο). Ενας άλλος κρύβεται πίσω από το φακό και δεν θυμάμαι ποίος ήταν….